فهم توبه از طریق مزامیر توبه

توبه چگونه به نظر می‌رسد؟ برخی ممکن است گناهکاری را تصور کنند که زانو زده، سر خم کرده و گریه می‌کند در حالی که اعتراف می‌کند. دیگران ممکن است به مثال‌هایی از کتاب مقدس فکر کنند، مانند دعای باجگیر در معبد یا اشک‌های پطرس رسول پس از انکار خداوندش. اما هر تصویری که به ذهن شما می‌آید، احتمالاً افکار شما شامل حس عمیق غم و اندوهی خواهد بود که بر چهره یک گناهکار غمگین نقش بسته است.

این غم بخشی از هنر و شعر مزامیر است که در آن خواننده می‌تواند هر احساسی از شادی تا ناامیدی را بیابد. جی. جی. بلت نوشت: «در مزامیر، حقیقت همراه با احساسات روح بیان می‌شود.» 1 بنابراین، ضرورت اعتقادی توبه به طور کامل در جای دیگری توسعه یافته است، اما تجربیات دلخراش توبه را می‌توان در مزامیر یافت.

مزامیر توبه

به عنوان یک گروه، مزامیر خاص این نوع، مزامیر توبه یا مزامیر پشیمانی نامیده می‌شوند. از قرن ششم، هفت مزمور به طور سنتی به عنوان بخشی از این گروه شناخته شده‌اند.2 مطمئناً مزامیر دیگری نیز وجود دارند که بیان‌های مشابهی را نشان می‌دهند، و حتی در این هفت مزمور نیز سطوح مختلفی از عمق از نظر اعتراف شخصی وجود دارد. همانطور که مفسر سی. اچ. بولاک می‌نویسد: «همه آنها به طور دقیق 'توبه' نیستند.» با این حال او اضافه می‌کند: «لحن هر هفت مزمور توبه، تسلیم در برابر خدای قادر مطلق است، یک حالت ضروری برای هر کسی که به دنبال بخشش خدا باشد.» 3 بنابراین این مزامیر نقطه شروع خوبی برای موضوع ما هستند.

توجه به این نکته مهم است که کلمه «توبه» گاهی اوقات در زمینه «انجام توبه» به کار می‌رود، که به اعمال عبادی اشاره دارد که به منظور نشان دادن غم و اندوه برای گناهان مرتکب شده است. این توبه توسط مجموعه‌ای از قوانین (که آنها نیز در قرن ششم آغاز شدند) اداره می‌شود که الزامات خاصی را برای گناهان خاص تعیین می‌کنند، مانند تلاوت مزامیر، روزه گرفتن، یا اعمال خودانکاری.4 با این حال، ایده انجام توبه به عنوان راهی برای پرداخت گناهان به شدت توسط کتاب مقدس رد می‌شود. اعمال قربانی به خودی خود پرداخت‌های ناکافی برای گناه هستند (مزمور 51:16-19)؛ و عبرانیان 10:10-18 بر مرگ عیسی مسیح به عنوان پرداخت منحصر به فرد و نهایی تأکید می‌کند: او «یک قربانی برای گناهان تقدیم کرد،» و «دیگر قربانی برای گناه وجود ندارد» (عبرانیان 10:12، 18 NKJV).

با این حال، خدا اعتراف و توبه را به عنوان وسیله‌ای برای حفظ رابطه ما با او می‌خواهد (اول یوحنا 1:9؛ مکاشفه 3:19). این پاسخ‌های یک شخص توبه‌کار در سراسر این گروه از مزامیر، و همچنین در سایر قسمت‌های کتاب مقدس، مورد تأکید قرار گرفته است. در اینجا، یک مرور کلی کوتاه از این گروه سنتی از مزامیر توبه ارائه می‌شود.

• مزمور 6: نوشته داوود برای رهبر موسیقی، بیانگر فریاد رحمت در میان غم و اندوه.
• مزمور 32: مزمور ماشکیل («آموزش» یا «تأمل») داوود، توصیف شادی پذیرش و بخشش. این مزمور احتمالاً در ارتباط با غم داوود برای گناهانش در مورد بت‌شبع و اوریا نوشته شده است (دوم سموئیل 11-12).
• مزمور 38: مزمور داوود که به عنوان یادبودی از گناه او و پاسخ خدا نوشته شده است.
• مزمور 51: مزمور دیگری برای رهبر موسیقی، که به طور خاص در عنوان آن با اعتراف داوود پس از افشای گناهش با بت‌شبع مرتبط است.
• مزمور 102: «دعای ستمدیده» که به دلیل دشمنانش تنها غمگین است.
• مزمور 130: سرود صعود، یا درجات، بیانگر امید به بخشش خداوند.
• مزمور 143: مزموری که در آن داوود رهایی و محبت خدا را می‌خواهد.

بار گناه

پنج موضوع در خواندن این مزامیر پدیدار می‌شود که سفری از غم، توبه و بازسازی را تشکیل می‌دهند. اولین موضوع بار گناه است. همیشه برای مردم معمول بوده است که وقتی قوانین خدا را زیر پا می‌گذارند، خود را توجیه کنند. ما برای افراط‌ها یا شکست‌های خود توضیح می‌دهیم. ما وجدان خود را آموزش می‌دهیم تا گناهانمان را بپذیرد یا نادیده بگیرد و خود را با آنها راحت کنیم. اما گناه مانند پوسیدگی در میوه بد است – درون را مصرف می‌کند حتی اگر پوست بی‌عیب به نظر برسد. داوود گفت گناهش قدرتش را خشک کرده است: «حیات من به خشکی تابستان تبدیل شد» (مزمور 32:4)؛ و او احساس می‌کرد که حتی استخوان‌هایش را نیز مصرف کرده است (مزمور 6:2؛ 32:3؛ 51:8). «هیچ ... سلامتی در استخوان‌هایم به دلیل گناهم نیست. زیرا گناهانم از سرم گذشته است؛ مانند باری سنگین برای من بسیار سنگین هستند. زخم‌هایم متعفن و چرکین هستند به دلیل حماقتم» (مزمور 38:3-5). تأمل در اثرات پوسیدگی گناه و گناه بر سلامت جسمی و عاطفی واقعی ما تکان‌دهنده است، با این حال این اغلب توسط کسانی که ماهیت وحشتناک گناهان شخصی ما را درک کرده‌اند، گزارش می‌شود.

مهمتر از آن، بار گناه بر ما از نظر روحانی تأثیر می‌گذارد، زیرا ما شروع به درک می‌کنیم که چگونه این بار مانعی ایجاد می‌کند که ما را از خدا دور نگه می‌دارد. در رنج روح (مزمور 6:3) مزمورنویس می‌پرسد: «اگر تو، ای خداوند، گناهان را علامت‌گذاری کنی، ای خداوند، چه کسی می‌تواند بایستد؟» (مزمور 130:3؛ 102:9-11). تصور رایج که ما به طور کلی افراد بدی نیستیم، وقتی به تعداد گناهانمان فکر می‌کنیم، به خصوص در مقایسه با کمال خدا، مضحک به نظر می‌رسد. آگاهی از گناهکاری ما فراتر از اعمال خاص به این درک می‌رسد که ما به سادگی تمایل به گناه داریم (مزمور 51:5). به تنهایی، ما به طور ناامیدکننده‌ای قادر به بازگشت به خدا نیستیم.

با این حال، پس از شناخت گناه خود، می‌توانیم شروع به درک کنیم که خدا ما را تأدیب می‌کند و باعث می‌شود به او روی آوریم. مزامیر ما حاوی اشارات مختلفی به دشمنان مزمورنویس است (6:7؛ 102:8؛ 143:3). این نیروهای بیرونی به بدبختی او می‌افزایند، با این حال به نظر می‌رسد خدا ممکن است از آنها استفاده کند تا او را وادار به فریاد زدن به خداوند کند. داوود دو بار از خداوند می‌خواهد که او را با خشم سرزنش نکند یا با ناخشنودی او را تأدیب نکند (6:1؛ 38:1)، که نشان‌دهنده آگاهی او از حق خدا برای انجام این کار است. او می‌گوید: «شب و روز دست تو بر من سنگین بود ... تیرهای تو عمیقاً مرا سوراخ می‌کنند و دست تو مرا فشار می‌دهد» (مزمور 32:4؛ 38:2). وقتی درک می‌کنیم که ما فقط کار بدی انجام نداده‌ایم بلکه در واقع خدا را آزرده‌ایم (مزمور 51:4)، یک گام دیگر در مسیری که این مزامیر پیش روی ما قرار می‌دهند، پیش رفته‌ایم.

گام بعدی اعتراف است. قبل از اینکه توبه به اوج خود برسد، باید لحظه‌ای باشد که ما با خدا موافق باشیم که گناه کرده‌ایم. داوود اعلام کرد: «گناه خود را به تو اعتراف کردم و گناه خود را پنهان نکردم. گفتم: «گناهان خود را به خداوند اعتراف خواهم کرد»» (مزمور 32:5). این پاسخی به تأدیب است که خدا می‌خواهد! داوود به جای پنهان کردن گناه خود یا توجیه آن، گناه خود را اعلام کرد (مزمور 38:18). ما می‌توانیم از مثال او تقلید کنیم وقتی با قلبی شکسته و پشیمان به خدا روی می‌آوریم، به جای توجیه خود (مزمور 51:17).

فراتر از اعتراف

پیمودن مسیر توبه تا این نقطه می‌تواند بسیار دشوار باشد. فروتنی و رنج زیادی تجربه شده است، با اعتماد به نفس طبیعی ما که با غم و اندوه سنگین و شخصی برای «گناه من» جایگزین شده است (مزمور 32:5؛ 38:18؛ 51:3). ما معمولاً تمایل شدیدی به پنهان‌کاری و سرپوش گذاشتن داریم، درست همانطور که خود داوود گناه خود را با بت‌شبع تقریباً یک سال پنهان کرد قبل از اینکه اعتراف کند – و آن هم فقط به این دلیل که ناتان نبی توسط خداوند فرستاده شد تا آن گناه را افشا کند.

با این حال، هنگامی که به این نقطه رسیدیم، پیشرفت فراتر از آن نیز می‌تواند دشوار باشد. برخی آنقدر از گناهان گذشته خود غمگین هستند که از درک دو مرحله بعدی غافل می‌شوند: بخشش و بازسازی. خوشبختانه، خدا تمام کارها را برای ممکن ساختن این مراحل انجام می‌دهد! اما مهم است که باور کنیم او می‌خواهد ما را تا پایان این فرآیند همراهی کند و بخشش او را پس از اعتراف بپذیریم. از عهد جدید این را می‌آموزیم: «اگر گناهان خود را اعتراف کنیم، او امین و عادل است که گناهان ما را ببخشد و ما را از هر ناراستی پاک کند» (اول یوحنا 1:9)؛ و بخشش او بر اساس شایستگی یا صلاحیت ما نیست، بلکه بر اساس کار کامل مسیح است (افسسیان 1:7؛ 4:32).

تأثیر بخشش خدا شادی بزرگی به ارمغان می‌آورد! کلمات داوود را در مزمور 32 بخوانید: «خوشا به حال کسی که گناهش آمرزیده شده و خطایش پوشیده شده است. خوشا به حال مردی که خداوند گناهی به او نسبت نمی‌دهد» (32:1-2). بخشش بخشی از شخصیت خداست (مزمور 130:4). مزمور 51 اضافه می‌کند که ما شسته، پاک و تطهیر شده‌ایم؛ و گناهان ما محو شده‌اند (مزمور 51:1،2،7،9). به دلیل فدیه فراوان خداوند (مزمور 130:7-8)، او کاملاً قادر است ما را از سلطه گناه بازخرید کند.

بخشش خدا ما را به سوی قدردانی از رابطه خود با او سوق می‌دهد. مزمور 130:4 نشان می‌دهد که بخشش اوست که به ما اجازه می‌دهد حتی آن رابطه را بشناسیم. هر مزمور توبه به نوعی امید به رابطه بازسازی شده ما را برجسته می‌کند: انتظار برای پاسخ خداوند به فریاد کمک ما (6:9؛ 38:15)؛ دریافت شادی و امید تازه در نجات ما (51:12؛ 130:5،7)؛ پاسخ با ستایش خدا برای رهایی او (102:18)؛ و درخواست برای دانستن اراده خدا برای آینده ما (143:10).

کمال این رابطه را نمی‌توان بیش از حد بیان کرد. خود خدا ما را دعوت می‌کند تا به او نزدیک شویم، راهنمایی برای مسیرمان ارائه می‌دهد و از ما می‌خواهد که او را از نزدیک تماشا کنیم تا بتوانیم با چشم او هدایت شویم – یک برکت بزرگ در مقایسه با کنترل شدن مانند اسب یا قاطر (مزمور 32:8-9). وقتی این رابطه را با فریادهای گناهکار باردار در ابتدای تأمل ما بر این مزامیر مقایسه می‌کنیم، تقریباً ممکن است تعجب کنیم که آیا آن فریادها می‌توانند از یک شخص باشند! اما بخشش و بازسازی خدا بر اساس شخصیت خود او است نه بر اساس هر شایستگی شخصی که ممکن است فکر کرده باشیم داریم. بنابراین، می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که خدا واقعاً ما را می‌بخشد و بازسازی می‌کند. به زبان عهد جدید، کسانی که به عیسی به عنوان نجات‌دهنده خود اعتماد کرده‌اند می‌توانند بگویند: «پس اکنون هیچ محکومیتی برای کسانی که در مسیح عیسی هستند وجود ندارد» (رومیان 8:1).

درس‌های عهد جدید

عهد جدید مکرراً از مزامیر، از جمله برخی از این مزامیر توبه، نقل قول می‌کند. به عنوان مثال، سعادت بخشش که در مزمور 32 توصیف شده است، برای آموزش اصل توجیه با ایمان در رومیان 4:5-8 استفاده می‌شود. عدالت خدا که در مزمور 51:4 بیان شده است، در رومیان 3:4 ارائه شده است. با این حال، در این ارتباط، خوب است که تشخیص دهیم که هر خط از هر مزمور برای مسیحیان امروز قابل اجرا نیست. به عنوان مثال، عبارات مربوط به توبه سراسری اسرائیل یا نابودی دشمنان آن ملت، برای آن ملت بسیار مرتبط هستند، و بسیاری از چنین عباراتی هنوز هم تا آنجا که به اسرائیل مربوط می‌شود، تحقق لفظی خواهند داشت. مناسب نخواهد بود که انتظار داشته باشیم خدا دشمنان ملت خودمان را به همان شیوه قضاوت کند.

مثال مهم دیگر، دعای داوود در مزمور 51:11 است که می‌گوید: «روح القدس خود را از من مگیر.» در حالی که این یک آرزوی مناسب در زمان داوود بود، زمانی که روح القدس به طور موقت بر مؤمنان فردی نازل می‌شد، این وضعیتی نیست که مسیحیان امروز باید از آن بترسند. روح القدس در این دوران کلیسا در هر مؤمنی ساکن است، طبق کلمات مسیح: «روح حقیقت ... شما او را می‌شناسید، زیرا او با شما ساکن است و در شما خواهد بود» (یوحنا 14:17). اگرچه گناهان ما مطمئناً روح القدس را غمگین می‌کند، اما او به ما «تا روز رهایی» داده شده است، زمانی که ما به آسمان برده خواهیم شد (افسسیان 4:30).

با وجود این محدودیت‌ها، مزامیر سرشار از عباراتی هستند که نشان می‌دهند ما چه کسی هستیم و مهمتر از آن، خدا چه کسی است. وقتی صحبت از مزامیر توبه می‌شود، ممکن است با عمیق‌ترین غم و اندوه همذات‌پنداری کنیم، زیرا بر گناهان خود غمگین می‌شویم. با این حال، نیکویی خدا ما را به توبه و بازسازی هدایت می‌کند، همانطور که در مسیر زندگی با او قدم می‌زنیم.

یادداشت‌های پایانی

1. جی. جی. بلت، مزامیر. http://www.stempublishing.com /authors/bellett/Psalms.html
2. http://en.wikipedia.org /wiki/Penitential_Psalms
3. سی. هاسل بولاک، مواجهه با کتاب مزامیر: مقدمه‌ای ادبی و الهیاتی، ص. گرند رپیدز: گروه انتشارات بیکر، بیکر آکادمیک، 2001؛ ویرایش شومیز، 2004. http://www.soniclight.com /constable/notes/pdf/psalms.pdf
4. http://en.wikipedia.org/wiki /Penitential