درک مسکن آسمانی و آینده ما با خداوند

زیرا می‌دانیم که اگر خانه زمینی ما، این خیمه، ویران شود، ما ساختمانی از خدا داریم، خانه‌ای که با دست ساخته نشده، ابدی در آسمان‌ها. زیرا در این ما ناله می‌کنیم، مشتاقانه آرزو داریم که با مسکن خود که از آسمان است، پوشیده شویم، اگر واقعاً، پوشیده شده باشیم، برهنه یافت نخواهیم شد. زیرا ما که در این خیمه هستیم، ناله می‌کنیم، بار سنگینی بر دوش داریم، نه به این دلیل که می‌خواهیم برهنه باشیم، بلکه بیشتر پوشیده شویم، تا فناپذیری توسط زندگی بلعیده شود. اکنون او که ما را برای همین چیز آماده کرده است، خداست، که روح را نیز به عنوان تضمین به ما داده است.

پس ما همیشه مطمئن هستیم، می‌دانیم که در حالی که در بدن هستیم، از خداوند غایبیم. زیرا ما با ایمان راه می‌رویم، نه با دیدن. ما مطمئن هستیم، بله، بلکه بسیار خوشحالیم که از بدن غایب باشیم و با خداوند حاضر باشیم. —۲ قرنتیان ۵:۱-۸ NKJV

این قسمت، که گاهی در مراسم تشییع جنازه ایمانداران به اشتراک گذاشته می‌شود، در مورد مکانی که اکنون در آن زندگی می‌کنیم به ما می‌گوید: یک مسکن زمینی، که به عنوان «خیمه» از آن یاد می‌شود. خیمه چیزی موقتی است – و هر چه پیرتر می‌شوم بیشتر به این موضوع پی می‌برم. ماهیت گذرا بودن آنچه زمینی است را می‌توان در آهنگی که توسط ایرا استنفیلی نوشته شده است، تشخیص داد: «من از فردا خبر ندارم / فقط روز به روز زندگی می‌کنم / از آفتابش قرض نمی‌گیرم / زیرا آسمانش ممکن است خاکستری شود.» پولس، در ۲ قرنتیان ۵، در مورد ویرانی یا از بین رفتن این خیمه نوشت. این مرگ طبیعی ایماندار است.

با این حال، امید از دست نرفته است، زیرا پولس با صحبت از یک «ساختمان دائمی از خدا، خانه‌ای که با دست ساخته نشده، ابدی در آسمان‌ها» (آیه ۱) ادامه داد. ما هنوز کاملاً برای آن خانه آماده نیستیم. لباس خدادادی ضروری است، زیرا بدون آن «برهنه» (آیه ۳) یا «ناپوشیده» (آیه ۴) خواهیم بود. رسول نوشت که ما منتظر زمانی هستیم که فناپذیری «توسط زندگی بلعیده شود» (آیه ۴). کلام حقیقت برای ما این است که روح‌القدس تضمین ماست که همه چیز همانطور که خدا گفته است اتفاق خواهد افتاد (آیه ۵).

در حالی که «در بدن هستیم، از خداوند غایبیم» (آیه ۶). در این زمان «با ایمان راه می‌رویم، نه با دیدن» (آیه ۷). آرزوهای پولس در آنجا به پایان نرسید، و نباید آرزوهای ما نیز به پایان برسد. پولس مطمئن بود و به جای آن، مشتاق بود که «از بدن غایب باشد و با خداوند حاضر باشد» (آیه ۸). همانطور که منتظر آن لحظه بود، وفادار ماند و او را بسیار خشنود ساخت.

برخلاف آنچه گاهی می‌شنویم، ما در مورد تمایل پولس یا هر کس دیگری در کتاب مقدس برای دویدن در بهشت و جستجوی دوستان نمی‌خوانیم. تنها فکری که ارائه می‌شود این است که «با خداوند» باشیم. افراد دیگر پیشنهاد کرده‌اند که پس از مرگ، به ما بدنی موقت داده می‌شود، اما این نیز در کتاب مقدس آموزش داده نشده است. حقیقت در ۱ قرنتیان ۱۵:۵۱-۵۸ یافت می‌شود، زمانی که «در یک چشم به هم زدن»، همه ایمانداران تغییر خواهند کرد، فاسدشدنی فسادناپذیری را می‌پوشد، و فانی جاودانگی را می‌پوشد. مرگ در پیروزی بلعیده خواهد شد! خانه جدید ما همان چیزی است که فسادناپذیر است. من مشتاق آن خانه هستم، شما چطور؟

خود خداوند با فریاد، با صدای رئیس فرشتگان، و با شیپور خدا از آسمان فرود خواهد آمد. و مردگان در مسیح ابتدا برخواهند خاست. سپس ما که زنده و باقی مانده‌ایم، با آنها در ابرها ربوده خواهیم شد تا خداوند را در هوا ملاقات کنیم. و بدین ترتیب همیشه با خداوند خواهیم بود (۱ تسالونیکیان ۴:۱۶-۱۷).

این کلمات به ایماندار آرامش می‌بخشند (آیه ۱۸).

آه، چه خواهد بود که «با خداوند باشیم»!