شبان نیکو، بزرگ و ارشد
«من شبان نیکو هستم. شبان نیکو جان خود را برای گوسفندان می‌دهد.» —یوحنا ۱۰:۱۱ NKJV
«حال خدای صلح که خداوند ما عیسی را از مردگان برخیزانید، آن شبان بزرگ گوسفندان، به واسطه خون عهد جاودانی، شما را در هر کار نیکو کامل سازد تا اراده او را به جا آورید، و آنچه را که در نظر او پسندیده است، در شما به عمل آورد، به واسطه عیسی مسیح، که جلال تا ابدالآباد از آن او باد. آمین.» —عبرانیان ۱۳:۲۰-۲۱
«پیرانی را که در میان شما هستند، من که خود نیز پیری هستم و شاهد رنج‌های مسیح و شریک جلالی که آشکار خواهد شد، نصیحت می‌کنم: گله خدا را که در میان شماست، شبانی کنید، و به عنوان ناظر خدمت کنید، نه از روی اجبار بلکه با میل، نه برای سود ناصادقانه بلکه با اشتیاق؛ و نه به عنوان اربابان بر کسانی که به شما سپرده شده‌اند، بلکه به عنوان نمونه‌هایی برای گله؛ و هنگامی که شبان ارشد ظاهر شود، تاج جلالی را که هرگز پژمرده نمی‌شود، دریافت خواهید کرد.» —۱ پطرس ۵:۱-۴
موضوع شبانی
در سراسر کتاب مقدس جاری است. ابراهیم، یعقوب، موسی و داوود شبانان برجسته‌ای در عهد عتیق بودند. هر یک از آنها به طرق مختلف به خداوند عیسی اشاره می‌کردند که گوسفندان خود را محافظت، تغذیه، مراقبت و هدایت می‌کند. در مقابل رهبران بی‌مسئولیت اسرائیل که قرار بود مردم خدا را شبانی کنند، خداوند عیسی شبان حقیقی است که از گله مراقبت می‌کند (اشعیا ۴۰:۱۱؛ حزقیال ۳۴).
مزامیر ۲۲-۲۴ به طور جمعی به عنوان «مزامیر شبان» شناخته می‌شوند و خداوند عیسی را به عنوان شبان نیکو، شبان بزرگ و شبان ارشد برجسته می‌کنند. او رنج کشید و مرد تا ما را نجات دهد (مزمور ۲۲)؛ او زندگی می‌کند تا ما را هدایت و تأمین کند (مزمور ۲۳) و به زودی بازمی‌گردد تا به عنوان پادشاه سلطنت کند (مزمور ۲۴). خداوند عیسی شبان نیکو است که جان خود را داد؛ او شبان بزرگی است که از مردگان برخاست، و او شبان ارشدی است که دوباره می‌آید. به عنوان شبان نیکو، او برای گوسفندان مرد؛ به عنوان شبان بزرگ، او برای گوسفندان زندگی می‌کند، و به عنوان شبان ارشد، او به گوسفندان پاداش خواهد داد. به عنوان شبان نیکو، او ما را از مجازات گناه نجات داده است؛ به عنوان شبان بزرگ، او ما را از قدرت گناه نجات می‌دهد؛ به عنوان شبان ارشد، او ما را به طور کامل از حضور گناه نجات خواهد داد. او «شاهد امین، نخست‌زاده از مردگان، و حاکم بر پادشاهان زمین» است (مکاشفه ۱:۵). ما با کار او بر روی صلیب نجات یافته‌ایم؛ ما با عصای او هدایت می‌شویم، و منتظر تاج او هستیم!
در خدمت زمینی مسیح
و مرگ فداکارانه او، نیکویی او را درک می‌کنیم؛ در رستاخیز و کهانت او، عظمت او را درک می‌کنیم؛ در ظهور آینده و پادشاهی او، جلال او را درک می‌کنیم. اعمال ۱۰:۳۸ می‌گوید: «خداوند عیسی ناصری را با روح‌القدس و قدرت مسح کرد، که به هر جا می‌رفت و نیکویی می‌کرد و همه کسانی را که توسط شیطان ستم دیده بودند، شفا می‌داد.» او پیامبر بزرگ (لوقا ۷:۱۶)، کاهن اعظم (عبرانیان ۴:۱۴) و پادشاه (مزمور ۴۷:۲) است. بله، او «سرآمد ده هزار» است (غزل غزل‌ها ۵:۱۰) – از همه نجات‌یافتگان!
توجه داشته باشید که به عنوان شبان نیکو و بزرگ، مسیح تنها ایستاده است. هیچ کس دیگری نمی‌توانست برای گناهان ما بمیرد یا برای توجیه ما برخیزد. ما نمی‌توانستیم به هیچ وجه در نجات خود مشارکت یا کمک کنیم. اما به عنوان شبان ارشد، ما برای ابدیت با او خواهیم بود و در جلال او شریک خواهیم شد. «هنگامی که مسیح که زندگی ماست ظاهر شود، آنگاه شما نیز با او در جلال ظاهر خواهید شد» (کولسیان ۳:۴). خود این عنوان به این معنی است که دیگرانی هستند که او در میان آنها ارشد است. اگرچه ما در کار نجات هیچ نقشی نداشتیم، اما اکنون می‌توانیم با او در خدمت شریک شویم، که در آمدن او پاداش داده خواهد شد!
آیا خداوند عیسی در زندگی ما بزرگ داشته می‌شود؟ آیا او هرچه بیشتر در قلب ما بزرگتر و عمیق‌تر می‌شود، همانطور که او را دنبال می‌کنیم؟ آیا با گذشت زمان زیبایی‌های بیشتری از او را می‌بینیم؟ به عنوان یک گناهکار، من ابتدا خداوند عیسی را به عنوان شبان نیکو دیدم؛ به عنوان یک قدیس، او را هم به عنوان شبان نیکو و هم به عنوان شبان بزرگ می‌بینم؛ و هنگامی که او آشکار شود، او را همانطور که هست خواهم دید – در جلال او به عنوان شبان ارشد.
در روایت
درباره تبدیل پولس رسول، لوقا نوشت: «نوری از آسمان بر گرد او تابید» (اعمال ۹:۳). هنگامی که پولس در هنگام دستگیری خود با جمعیت صحبت می‌کرد، خودش آن را «نوری عظیم» (اعمال ۲۲:۶) توصیف کرد، و بعدها به پادشاه اگریپا از «نوری از آسمان، روشن‌تر از خورشید» (اعمال ۲۶:۱۳) سخن گفت. با گذشت زمان، پولس به طور فزاینده‌ای از جلال این نور آگاه شد. به همین ترتیب، باشد که ارزش شبان نیکو، بزرگ و ارشد ما برای ما روشن‌تر و روشن‌تر بدرخشد، از دیدگاه اولیه ما به عنوان گناهکارانی که با فیض نجات یافته‌اند (یوحنا ۱۰:۱۱)، تا فرزندان خدا که اراده او را به جا می‌آورند (عبرانیان ۱۳:۲۰-۲۱)، تا چشم‌انداز همیشه نزدیک ابدیت (۱ پطرس ۵:۱-۴) – تا در همه چیز او برتری داشته باشد (کولسیان ۱:۱۸).
