خدا «آن یگانه» است که بلند و متعال است، که در ابدیت ساکن است، که نامش قدوس است» (اشعیا ۵۷:۱۵ ESV). او خود را به موسی چنین توصیف کرد: «من آن هستم که هستم» (خروج ۳:۱۴)، که بر زمان حال تأکید می‌کند و بدین ترتیب نشان می‌دهد که او در حال حاضر ابدی زندگی می‌کند.
زمان و مکان آفریده شدند
«زیرا به وسیله او همه چیز آفریده شد، در آسمان و بر زمین، دیدنی و نادیدنی» (کولسیان ۱:۱۶). وقتی به فضا نگاه می‌کنیم، به آنچه ما «فضا-زمان» می‌نامیم، نگاه می‌کنیم. خدا آن را آفرید؛ و قبل از آنکه آفریده شود، نه زمانی بود و نه مکانی. این چیزها آغازی داشتند – نه «ابدیت گذشته» و نه «ابدیت آینده» وجود داشت؛ فقط «اکنون» بود. خدا فضا-زمان را آفرید که انسان‌ها در آن زندگی می‌کنند، اما «ابدیت»، جایی که خدا زندگی می‌کند، آفریده نشد!
«بنیاد جهان»
این عبارت (افسسیان ۱:۴؛ اول پطرس ۱:۲۰؛ یوحنا ۱۷:۲۴) استعاره‌ای برای آغاز فضا-زمان در آفرینش است. همان لحظه‌ای که در ذهن خدا بود که ما «باید قدوس و بی‌عیب باشیم» (افسسیان ۱:۴) در ابدیت، او می‌دانست که خون مسیح برای تحقق این امر ضروری خواهد بود (اول پطرس ۱:۲۰). او از پیش می‌دانست که آدم و حوا تسلیم حیله‌گری شیطان خواهند شد و خدای پسر باید عیسی مسیح، نجات‌دهنده ما شود تا اهداف خود را محقق سازد.
ما مخلوقات زمان و مکان هستیم
ما به عنوان مخلوقات فضا-زمان، واقعاً نمی‌توانیم ابدیت را درک کنیم! در تجربه ما، همه رویدادها «زمان می‌برند». هر چقدر هم که تلاش کنیم، نمی‌توانیم یک اتفاق یا یک تجربه را بدون آوردن «زمان» توصیف کنیم. ما از چیزهایی صحبت می‌کنیم که به سرعت یا به آرامی، مکرراً یا گاه‌گاهی اتفاق می‌افتند. اتفاقات با یک تاریخ مشخص می‌شوند، و حتی مسافت‌ها نیز بر حسب زمان بیان می‌شوند.
اما خدا یک موجود ابدی است. او در ابدیت زندگی می‌کند، و برای او پایان و آغاز هر دو «اکنون» هستند. او می‌تواند «پایان را از آغاز، و از زمان‌های قدیم چیزهایی را که هنوز انجام نشده‌اند» اعلام کند (اشعیا ۴۶:۱۰). خدا ممکن است از چیزهایی صحبت کند که برای ما در زمان اتفاق می‌افتند به عنوان فوری، یا او می‌تواند وارد فضا-زمان شود و از چیزهایی که قرار است بیایند – که در کتاب مقدس پیشگویی شده‌اند – به عنوان آینده بگوید.
به «ابدیت»
در طول ربوده شدن، ما «ربوده خواهیم شد ... تا خداوند را در هوا ملاقات کنیم» (اول تسالونیکیان ۴:۱۷). ما باید این را به عنوان استعاره‌ای برای برده شدن از قلمرو مادی، از زمین، به قلمرو روحانی که خداوند ما در آن زندگی می‌کند، تفسیر کنیم. در نظر بگیرید چه اتفاقی برای ایماندارانی که در نقاط پراکنده جهان زندگی می‌کنند، می‌افتد اگر آنها به معنای واقعی کلمه «بالا» برده شوند – آنها در جهات مختلفی خواهند رفت. قطعاً نه!
تغییر باید رخ دهد
ما باید تغییر کنیم تا از فضا-زمان خارج شده و وارد ابدیت شویم. کتاب مقدس می‌گوید: «همه ما تغییر خواهیم یافت» (اول قرنتیان ۱۵:۵۰-۵۱). سپس، به هر ایماندار یک «بدن روحانی» داده خواهد شد، بدنی که کاملاً متفاوت از بدن فعلی ماست. این بدن‌های روحانی مانند بدن انسانی فعلی خداوند ما خواهند بود (به اول یوحنا ۳:۲ مراجعه کنید). آنها «فاسدنشدنی» خواهند بود و «جاودانگی» خواهند داشت (اول قرنتیان ۱۵:۴۲،۴۴،۵۳-۵۴). اگرچه قابل لمس و حس کردن خواهند بود، و گوشت و استخوان خواهند داشت، این بدن‌ها قادر خواهند بود از درهای بسته عبور کنند (لوقا ۲۴:۳۹-۴۰؛ یوحنا ۲۰:۲۶-۲۷). ما غذای مادی عادی برای به دست آوردن انرژی مورد نیاز نخواهیم داشت، زیرا مانند خداوند «غذایی برای خوردن خواهیم داشت که [ما] اکنون از آن خبر نداریم» (یوحنا ۴:۳۲). فرآیندهای زندگی در ابدیت کاملاً متفاوت از آنچه امروز می‌دانیم خواهد بود. «مرگ ... و نه گریه، و نه درد دیگر نخواهد بود، زیرا چیزهای گذشته [از بین خواهند رفت]» (مکاشفه ۲۱:۴).
بهشت آن چیزی نخواهد بود که ما تصور می‌کنیم
کلام می‌گوید: «چشمی ندیده، گوشی نشنیده، و به دل انسانی خطور نکرده است آنچه خدا برای کسانی که او را دوست دارند آماده کرده است» (اول قرنتیان ۲:۹). تغییرات آینده «از طریق روح به ما آشکار شده است» (آیه ۱۰). کتاب مقدس همچنین می‌گوید: «خدای و پدر خداوند ما عیسی مسیح ما را با هر برکت روحانی در آسمان‌ها در مسیح برکت داده است» (افسسیان ۱:۳ JND). قطعاً کمال اینها فراتر از تصور ما شگفت‌انگیز خواهد بود!
خدا از استعاره‌ها استفاده می‌کند
چیزهایی که برای شنونده بسیار دشوار است، اغلب در استعاره‌ها بیان می‌شوند، از جمله در کتاب مقدس. آشنا برای توضیح ناآشنا استفاده می‌شود، حتی اگر شباهت ناقص باشد.
در مکاشفه ۱۵:۲-۳، کتاب مقدس از ایمانداران صحبت می‌کند که «بر دریای شیشه‌ای ایستاده‌اند، و چنگ‌های خدا را دارند ... [و سرود] بره را می‌خوانند.» یک مفسر محترم کتاب مقدس، اچ. ای. آیرونساید، نوشت که دریای شیشه «نمادی از کلام خداست که برای پاکسازی لازم است.» بنابراین ما درک می‌کنیم که آنچه در این قسمت گفته شده است، یک استعاره است، نه یک ویژگی جغرافیایی واقعی از بهشت.
یک استعاره برای زندگی پس از مرگ کلمه «بهشت» است که خداوند ما هنگامی که به دزد توبه‌کار بر صلیب گفت: «امروز با من در بهشت خواهی بود» (لوقا ۲۳:۴۳ ESV) استفاده کرد. دبلیو. ای. واین گفت که این «یک کلمه شرقی است ... که به پارک‌های پادشاهان و اشراف ایرانی اشاره دارد ... برای ذهن شرقی، مجموع سعادت را بیان می‌کرد.»
خانه پدر
این یک استعاره حتی دلپذیرتر است. واین گفت که این «به طور استعاری، مسکن آسمانی ... مسکن ابدی ... ایمانداران است.» این طرح از آغاز زمان، «از بنیاد جهان» بود که انسان‌هایی با زندگی ابدی در خانه پدر با خداوند ما زندگی کنند (به یوحنا ۱۷:۲،۲۲،۲۴ مراجعه کنید). این مسکن به وضوح توصیف نشده است، اما این گفته که «اتاق‌های زیادی» وجود دارد، به طور مجازی به ما می‌گوید که فضای زیادی برای همه کسانی که به او ایمان خواهند آورد، وجود خواهد داشت.
ما به خانه پدر خوش آمد خواهیم گفت. چقدر بهتر خواهد بود که خداوند ما عیسی به ما چیزی شبیه به این بگوید: «به جایی که من با پدرم ساکن هستم، به مکانی که برای شما آماده کرده‌ام، خوش آمدید» تا اینکه بشنویم او به برخی بگوید: «از من دور شوید به آتش ابدی که برای شیطان و فرشتگانش آماده شده است» (متی ۲۵:۴۱). ابدیت شما کجا خواهد بود؟
امیدواریم با نجات‌دهنده باشد، و او را برای تمام ابدیت پرستش کنیم!
