برای یک ایماندار، خداوند عیسی نه تنها خداوند و نجات‌دهنده است، بلکه پادشاه ما نیز هست. ما که او را به عنوان نجات‌دهنده و خداوند می‌شناسیم، او را در رابطه با کلیسا و خانه خدا می‌شناسیم، اما همچنین باید چیزی از ملکوت او و جایگاه خود در آن را درک کنیم. ما به خوبی از رابطه خود با خداوند عیسی به عنوان نجات‌دهنده خود آگاهیم، کسی که برای ما مرد و داوری خدا را برای گناهان ما تحمل کرد. ما او را به عنوان خداوند می‌شناسیم، کسی که ارباب من است، که در خدمت خود برای او به او پاسخگو هستم و از طریق او همه برکات من جاری می‌شود. او به عنوان سر ما، مرا در زندگی روزمره هدایت می‌کند و تغذیه و حکمت روحانی را فراهم می‌آورد. اما آیا او را به عنوان پادشاه خود می‌شناسم، کسی که بر امور من در این دنیا حکومت می‌کند، استانداردهایی را تعیین می‌کند که رفتار من در برابر مردم بر اساس آنها انجام می‌شود، و مرا به عنوان سفیر برای نمایندگی ملکوت خود در این دنیا منصوب کرده است؟
ملکوتی که خداوند بر آن حقوق سلطنتی خود را دارد، با نام‌های متعددی شناخته می‌شود، اما معمولاً به عنوان ملکوت خدا. ورود به آن ملکوت امروز – و از زمان مرگ، رستاخیز و صعود او به آسمان – با اعتراف است. چه این اعتراف واقعی باشد یا نه، از شهروندان خود می‌خواهد که با قوانین حکومتی و اساسنامه‌های ملکوت مطابقت داشته باشند و با وعده بازبینی قضایی در ارائه عمومی او همراه است، چه در آسمان (برای ایماندار) و چه بر روی زمین (برای صرفاً اعتراف‌کننده).
بنیاد تاریخی حکومت پادشاهی
حاکمیت اولیه واگذار شده
خداوند قدرت‌های پادشاهی را در باغ عدن برقرار کرد، زمانی که حاکمیت را به آدم واگذار کرد تا بر خلقت که او ساخته بود، حکومت کند. ما می‌دانیم که اولین انسان شکست خورد و گناه وارد جهان شد، اما شکست آدم، انسان کامل خدا، خداوند عیسی را آشکار می‌کند، همانطور که در مزمور ۸:۵-۸ و عبرانیان ۲:۷-۸ تکرار شده است.
ملکوت ملی اسرائیل
خداوند بعدها یک پادشاهی ملی در این دنیا برقرار کرد، زمانی که فرزندان اسرائیل را از مصر بیرون آورد، و در آن پادشاهی ما حکومت مستقیم خدا را بر ملت زمینی داریم (خروج ۱۵:۱۶-۱۸). او به عنوان پادشاه به آنها قوانین و اساسنامه‌ها داد، افسران را منصوب کرد، و امور آنها را ترتیب داد و حرکات آنها را از طریق بیابان و به سرزمین هدایت کرد. سپس وقتی مردم سرزمین و شهرهای خود را داشتند، پادشاهی از انتخاب خودشان می‌خواستند. سموئیل، داور و نبی خدا، با این مخالفت کرد، اما مردم به او گوش ندادند؛ خدا روشن ساخت که آنها سموئیل را رد نکرده بودند بلکه او را رد کرده بودند (اول سموئیل ۸:۷). پادشاه مردم، شائول، فاجعه‌بار از آب درآمد، اما سپس خدا پادشاه نماینده خود را در داوود مسح کرد، و با یک عهد، پادشاهی را برقرار کرد که مطابق با ذهن خدا بود. خدا اعلام کرد که خانواده داوود خط پادشاهی او خواهد بود و ما می‌بینیم که سرزمین بزرگ شد و همه دشمنان با قدرت خدا، که توسط پادشاه اعمال می‌شد، از بین رفتند. سپس نمایش جلال خدا در و توسط پسر داوود، سلیمان، زمانی که حکومت او دنبال شد، و معبد باشکوهی برای محل سکونت خدا و نمایش شکینه جلال او.
پادشاهی‌های غیریهودی
همه چیز برای نسل داوود تضمین شده بود، اما آنها شکست خوردند و از قانون و اساسنامه‌های خدا پیروی نکردند، و هشدارهای او را از طریق انبیایش نادیده گرفتند. خدا با داوری وارد می‌شود، و تحت نبوکدنصر به غیریهودیان قلمرو را می‌دهد و حق آنها را برای حکومت برقرار می‌کند، اما حقوق خود را واگذار نمی‌کند (دانیال ۲:۳۷-۳۸). خدا این ملت غیریهودی را به عنوان پادشاهی خود تشکیل نمی‌دهد یا به رسمیت نمی‌شناسد، و به آن قربانی‌ها یا قوانین نمی‌دهد؛ در واقع یکی از اولین اقدامات پادشاهی جدید، برقراری بت‌پرستی بود. اما در پایان نبوت که این پادشاهی غیریهودی را برقرار می‌کند، ما ذهن خدا را در دانیال ۲:۴۴-۴۵ آشکار می‌بینیم. ما اکنون به تحقق این در پادشاهی مسیح بر روی زمین نگاه می‌کنیم، زمانی که "زمان‌های غیریهودیان" به پایان می‌رسد و پادشاه از آسمان پادشاهی خود را از اورشلیم برقرار می‌کند، زمانی که تمام جهان در نهایت تحت حکومت او خواهد بود.
معرفی پادشاه بر روی زمین
در این دوره حکومت غیریهودی، پادشاه ملکوت خدا بر روی زمین معرفی شد (متی ۱-۴). در متی ۲:۲ می‌یابیم:
«پادشاه یهودیان که متولد شده است کجاست؟ زیرا ما ستاره او را در شرق دیده‌ایم و آمده‌ایم تا او را پرستش کنیم.»
خوب توجه کنید،
او متولد شد یک پادشاه، نه کسی که برای پادشاه شدن
یحیی تعمیددهنده و قوانین ملکوت
خداوند عیسی ما به این زمین آمد تا ملکوت خود را به عنوان مسیح اسرائیل ادعا کند و معرفی او دنبال می‌شود. یحیی تعمیددهنده، به عنوان پیشرو، ملکوت آسمان‌ها را نزدیک اعلام می‌کند و مردم یهود را به توبه و آماده شدن برای او فرا می‌خواند، و یک باقیمانده خداپرست از کسانی که این شهادت را پذیرفتند و تعمید گرفتند، دیده می‌شود. در متی ۵-۷ او قوانین یا اصول را که ملکوت بر اساس آنها اداره خواهد شد، اعلام می‌کند و به مردم می‌آموزد که در روابط صحیح با انسان و خدا باشند، کسی که او را به عنوان پدری در آسمان آشکار می‌کند. در اینجا ما اولین بار عبارت ملکوت خدا را می‌بینیم، و روشن است که این ملکوت از نظر جغرافیایی یا فیزیکی، مانند عهد عتیق، تعریف نشده است، بلکه از نظر اخلاقی، یعنی در رفتار ما:
«عدالت، صلح و شادی در روح‌القدس»
حوزه‌ای است که اراده خدا در آن دیده می‌شود.
ملکوت آسمان در متی
در انجیل متی دو عبارت داریم که به این کتاب تمایز می‌بخشد، یعنی «ملکوت آسمان یا آسمان‌ها» و «پدر آسمانی یا پدر در آسمان». اصطلاح اول منحصراً در متی یافت می‌شود و مطابق با معرفی پادشاه در این انجیل، ما می‌فهمیم که این به حکومت آسمان بر زمین دلالت دارد و دانیال ۴ را تأیید می‌کند. به جز چهار اشاره به پدر آسمانی یا پدر در آسمان در مرقس و لوقا، تمام ۱۴ مورد باقیمانده در متی یافت می‌شوند.
رد شدن پادشاه
در فصل‌های ۸-۹ نمایش قدرت پادشاه با معجزات شفا و تسلیم طبیعت دنبال می‌شود. فصل‌های ۱۰-۱۱ موعظه ملکوت توسط شاگردان و همچنین خود پادشاه را تشریح می‌کند، و در فصل ۱۲ می‌یابیم که پادشاه رد می‌شود و پادشاه سپس خانه (اسرائیل) را ترک می‌کند و به کنار دریا (غیریهودیان) می‌رود.
ملکوت در شکل رازآلود
متی ۱۳ ملکوت را به شکل رازآلود (مانند) ارائه می‌دهد، که باید توسط کسانی که حکمت روحانی به آنها داده شده است (آیه ۳۵) درک شود، و تاریخ ملکوت آسمان‌ها را در طول رد شدن و غیبت پادشاه ارائه می‌دهد.
به طور خلاصه، ملکوت آسمان آن جنبه از ملکوت خداست که تحمل تدبیری ملکوت خدا را بیان می‌کند و تأکید می‌کند که آسمان بر امور انسان‌ها حکومت می‌کند.
جنبه‌های آینده ملکوت
ملکوت جنبه‌های بسیاری دارد تا گستره فراگیر این موضوع را روشن کند؛ در متی ۱۳ دو اشاره دیگر به ملکوت وجود دارد: «پسر انسان» (آیه ۴۱) و «ملکوت پدرشان» (آیه ۴۳). هر دوی این نامگذاری‌ها به روزی در آینده اشاره دارند: اول زمانی که خداوند عیسی به عنوان پسر انسان بر تمام جهان حکومت می‌کند و حکومت خود را برای نمایش اراده خدا در این دنیا برقرار می‌کند. جنبه دوم، یعنی «پدرشان»، آن فرزندانی را آشکار می‌کند که در زمان رد شدن او به مسیح داده شده‌اند و در روز آینده جلال او، مانند خورشید خواهند درخشید.
نامگذاری‌های بیشتر
مثل‌های بعدی در متی ۲۰، ۲۲ و ۲۵ جزئیات بیشتری از شباهت ملکوت آسمان را ارائه می‌دهند. سپس در متی ۲۶:۲۹ یک نامگذاری دیگر به عنوان «ملکوت پدر من» آشکار می‌شود، زمانی که در ملکوت زمینی خداوند که در این دنیا برقرار شده است، کسانی که به شناخت خدا به عنوان پدر آورده شده‌اند – از جمله کسانی از اسرائیل توبه‌کار – به شادی و برکت آن مکان آورده خواهند شد.
پادشاه اسرائیل رد شد
در انجیل مرقس
توصیف ملکوت به عنوان «پدر ما داوود»، در مرقس ۱۱:۱۰ یافت می‌شود. این نامی است که توسط شاگردان داده شد، زمانی که خداوند ما وارد اورشلیم شد و جمعیت او را احاطه کرده و هوسانا می‌خواندند. این صحنه را در برابر مردم یهود تصور کنید: مسیح موعود وارد شهر خود می‌شود و سلطنت خود را همانطور که در مزامیر و انبیا تشریح شده است، برقرار می‌کند، جلال پادشاه، اسرائیل به عنوان ملت خدا، و تمام صلح و رفاه پادشاهی داوودی. اما این قرار نیست اتفاق بیفتد – پادشاه رد می‌شود و تحقق نبوت‌ها هنوز در انتظار است، اما در مقیاسی حتی بزرگتر.
در انجیل یوحنا
در انجیل یوحنا، ما بیان روشن خداوند عیسی را به عنوان پادشاه اسرائیل در اعتراف ناتانیل (یوحنا ۱:۴۹) می‌یابیم، که نماینده باقیمانده خداپرست در ملت یهود است، اما پادشاه رد می‌شود؛ در واقع از همان آغاز انجیل می‌خوانیم:
«او به نزد خود آمد و خاصان او را نپذیرفتند» (یوحنا ۱:۱۱).
ما پایان قطعی رد شدن او را در محاکمه و مصلوب شدن می‌یابیم، زمانی که پیلاطس خداوند ما را معرفی کرد،
«اینک پادشاه شما!»
و پاسخ جمعیت،
«او را مصلوب کن… ما پادشاهی جز قیصر نداریم» (یوحنا ۱۹:۱۴-۱۵).
تمام جهان در صلیب حضور داشتند، جایی که نجات‌دهنده جان خود را فدا کرد:
«و پیلاطس عنوانی نیز نوشت و بر صلیب گذاشت. و بر آن نوشته شده بود: عیسی ناصری، پادشاه یهودیان. پس بسیاری از یهودیان این عنوان را خواندند، زیرا مکانی که عیسی در آن مصلوب شد نزدیک شهر بود؛ و به عبری، یونانی، لاتین نوشته شده بود» (یوحنا ۱۹:۱۹-۲۰).
ملکوت در رساله‌ها
ملکوت مسیح
ملکوت مسیح (افسسیان ۵:۵) به ما قدوسیت و عدالتی را ارائه می‌دهد که نشان‌دهنده سلطنت پادشاه مسح شده خدا خواهد بود، کسی که کمال انسانیت را در این دنیا نشان داد، جایی که اراده خدا به طور کامل بیان می‌شود، و این ویژگی ملکوت خواهد بود.
ملکوت پسر محبت او
کولسیان ۱:۱۴ ما را با «ملکوت پسر محبت او» آشنا می‌کند، و این محبت است که کسانی را که از آن ملکوت هستند، مشخص می‌کند. ما به رژیمی از محبت آورده شده‌ایم، محبت خدا که گسترده شده است، محبتی که باعث شد نجات‌دهنده ما خود را برای خاصان خود فدا کند. اما بیشتر از این، به عنوان پسران با او به این ارتباط آورده شده‌ایم، تا در نمایش عمومی این رابطه محبت‌آمیز اکنون و در ملکوت او در برابر پدرمان باشیم.
ملکوت آسمانی و جاودانی
دو جنبه دیگر از این ملکوت پرجلال باقی می‌ماند: اول «ملکوت آسمانی» (دوم تیموتائوس ۴:۱۸) و دوم «ملکوت جاودانی» (دوم پطرس ۱:۱۱). در اولی، رسول پادشاهی شرور روم را که در آن به ناحق رنج می‌برد، با پادشاهی که با عدالت اداره می‌شود و در آن پاداش خدمت وفادارانه به اربابش تضمین شده است، مقایسه می‌کند. نه مرگ به دست یک ستمگر جنایتکار، بلکه برکت صلح و رضایت آسمانی. در دومی، ویژگی جاودانی ملکوت به ما یادآوری می‌کند که هیچ جانشینی برای این ملکوت وجود ندارد؛ پادشاهی‌های پیشین این دنیا آمده و رفته‌اند: بابل، مادها و پارس‌ها، یونان، و روم و تمام قدرت‌های بعدی به پایان رسیده‌اند یا به پایان خواهند رسید با قدرت و جلال و حاکمیت و اقتدار خداوند عیسی، که به عنوان پادشاه پادشاهان و خداوند خداوندان برترین سلطنت خواهد کرد، و هر حاکم یا پادشاهی را تحت سلطه خود درخواهد آورد. این حکومت نبوت دانیال ۴:۳۴-۳۵ را به ثمر خواهد رساند و حکومتی کامل را در این دنیا توسط یک انسان برقرار خواهد کرد و خدا را تبرئه خواهد کرد، همانطور که در مکاشفه ۱۱:۱۵ تشریح شده است.
آرزوی ما این است که این تأمل قلب‌های ما را به سوی خداوند عیسی هدایت کند و باعث شود که در این دنیا ویژگی‌های پادشاه و حاکم خود را به عنوان سفیران و خادمان او به نمایش بگذاریم.
این تأمل از خواندن «ملکوت خدا و ملکوت آسمان» اثر جورج دیویسون (چیزهای گرانبها، ژوئیه/، جلد ۱۹۵۶)نشأت گرفت. آن مقاله به عنوان پاسخی به سؤالی در مورد تفاوت بین ملکوت خدا و ملکوت آسمان نوشته شده بود.
