«وقتی همه گوسفندان خود را بیرون آورد، پیشاپیش آنها می‌رود.» (یوحنا ۱۰:۴)
این کار برای او و ما بسیار دشوار است – رفتن برای ما دشوار است، اما برای او نیز به همان اندازه دشوار است که به ما درد وارد کند. با این حال، باید انجام شود. همیشه ماندن در یک مکان شاد و راحت به نفع ما نخواهد بود. بنابراین او ما را به جلو می‌برد. چوپان گله را ترک می‌کند تا گوسفندان به دامنه‌های کوهستانی پرطراوت حرکت کنند. به همین ترتیب، کارگران باید به سوی برداشت محصول رانده شوند، وگرنه دانه‌های طلایی فاسد می‌شوند.
اما دل قوی دارید! هرگز بهتر نیست که بمانید وقتی او تصمیم دیگری می‌گیرد؛ اگر دست پرمهر خداوند ما را به جلو می‌برد، حتماً بهترین است. به نام او، به سوی چراگاه‌های سبز، آب‌های آرام، و ارتفاعات کوهستان! (مزامیر ۲۳:۲ را ببینید.)
«او پیشاپیش [ما] می‌رود.» پس هر آنچه در انتظار ماست، ابتدا توسط او تجربه می‌شود، و چشم ایمان همیشه می‌تواند حضور باشکوه او را در پیش رو تشخیص دهد. وقتی حضور او دیده نمی‌شود، حرکت به جلو خطرناک است.
قلب خود را با این حقیقت تسکین دهید که خود نجات‌دهنده تمام آزمایش‌هایی را که از شما می‌خواهد تحمل کنید، تجربه کرده است؛ او از شما نمی‌خواست که از آنها عبور کنید مگر اینکه مطمئن بود که مسیرها برای شما خیلی دشوار یا طاقت‌فرسا نیستند.
این زندگی پربرکت است – نه مشتاق دیدن دوردست‌ها و نه بیش از حد نگران قدم بعدی، نه مشتاق انتخاب مسیر و نه سنگین شده با مسئولیت‌های سنگین آینده، بلکه آرام و قدم به قدم به دنبال چوپان.
