شاگرد جوان پولس ثابت کرده بود که شریکی وفادار و کوشا، دستیار و نماینده‌ای برای رسول پیر است – «پسر عزیزم» در این نامه، «پسر حقیقی‌ام در ایمان» در نامه قبلی‌اش (۲ تیموتائوس ۱:۲؛ ۱ تیموتائوس ۱:۲ NIV).
پولس درباره احترام خود به همکار فداکارش نوشت: «هیچ کس دیگری مانند او ندارم که به راستی به رفاه شما علاقه داشته باشد. زیرا هر کس به منافع خود می‌نگرد، نه به منافع عیسی مسیح. اما شما می‌دانید که تیموتائوس خود را ثابت کرده است، زیرا مانند پسری با پدرش، او با من در کار انجیل خدمت کرده است» (فیلیپیان ۲:۲۰-۲۲).
قلب و روح تیموتائوس به خدا و قوم او، اهداف و ذینفعان خدمتش، متعهد بود. او به میراث روحانی خود وفادار بود؛ هم مادر و هم مادربزرگش زنانی با ایمان قوی بودند که او را هم با دستور و هم با مثال به خوبی آموزش داده بودند. پدر تیموتائوس یونانی بود (اعمال ۱۶:۱) و احتمالاً ایماندار نبود. پولس هرگز به تأثیر آن پدر بر این جوان فداکار اشاره نمی‌کند، اما در خود پولس، تیموتائوس پدری روحانی داشت که «شب و روز ... دائماً» او را در دعاهایش به یاد می‌آورد. این پسر وفادار از آموزش و مثال پدر روحانی خود به خوبی آموخت. واقعاً «مثل پدر، مثل پسر» بود.
روح قدرت
در این نامه دوم، پولس به دنبال تحریک این روح ترسو بود، و امروز روح‌القدس نیز آن را برای آموزش ما در نظر دارد: «به تو یادآوری می‌کنم که هدیه خدا را که از طریق دست‌گذاری من در توست، شعله‌ور سازی. زیرا خدا به ما روح ترس نداد، بلکه روح قدرت، محبت و خویشتن‌داری داد. پس از شهادت دادن درباره خداوند ما، یا از من، زندانی او، شرمنده نباش. بلکه با من در رنج کشیدن برای انجیل، به قدرت خدا، که ما را نجات داده و به زندگی مقدس فراخوانده است – نه به خاطر کاری که ما کرده‌ایم بلکه به خاطر هدف و فیض خودش – شریک شو» (۱:۶-۹).
اینکه تیموتائوس با استعداد بود، برای بزرگان کلیسای محلی آشکار بود؛ آنها قبلاً آن را تشخیص داده بودند و همراه با پولس، او را به کار خدا سپرده بودند (۱ تیموتائوس ۴:۱۴؛ ۲ تیموتائوس ۱:۶). هدیه او ممکن است به یک «چراغ راهنما» کم‌سوز در روحش تبدیل شده باشد که نیاز به «شعله‌ور شدن» با تمرین و ممارست داشت و برای جریان روح در دسترس قرار می‌گرفت تا ثمرده باشد. اگرچه ذاتاً خجالتی، شاید حتی مردد، پولس به تیموتائوس یادآوری کرد که طبیعت تازه متولد شده او به عنوان فرزند خدا، طبیعتی «از قدرت، محبت و خویشتن‌داری» بود – طبیعت و شخصیت خدا زنده و فعال در فرزندش.
امروز، ما نیز نباید در مورد کار خدا و چالش‌های آن خجالتی باشیم، نه از شهادت دادن برای خداوند خود بترسیم، نه از دشمن و مخالفت شدید او بترسیم، و نه با پیام‌آوران او همذات‌پنداری کنیم. مانند پولس، نباید از گسترش پیام، که «قدرت خدا» است (رومیان ۱:۱۶)، شرمنده باشیم، بلکه باید مایل باشیم که رنج و مخالفت با خدا را از طریق همان «قدرت خدا» (۱:۸) تحمل کنیم. روح خدا خود در درون ما زندگی می‌کند. آیا قدرتی می‌تواند در برابر او مقاومت کند یا بر او غلبه کند؟
درباره استفان، «مردی پر از فیض و قدرت خدا»، می‌خوانیم که مخالفانش «نتوانستند در برابر حکمت او یا روحی که با آن سخن می‌گفت، مقاومت کنند» (اعمال ۶:۱۰). آنها می‌توانستند او را شهید کنند، اما نمی‌توانستند روح قدرتمند او را سرکوب کنند. حتی در حال مرگ گفت: «ببینید ... من آسمان را باز می‌بینم و پسر انسان را که در دست راست خدا ایستاده است ... خداوند عیسی، روح مرا بپذیر ... خداوند، این گناه را به حساب آنها نگذار» (اعمال ۷:۵۴-۶۰).
بزرگتر از زمان و مرگ
پولس شجاعت تیموتائوس را با یادآوری دو بعد شگفت‌انگیز پیام ما به چالش کشید: «این فیض در مسیح عیسی قبل از آغاز زمان به ما داده شد ... از طریق ... نجات‌دهنده ما ... که مرگ را نابود کرده و زندگی و جاودانگی را به نور آورده است» (۱:۹-۱۰). اولاً، همانطور که انجیل را اعلام می‌کنیم، در شگفت‌انگیزترین کار تاریخ شریک می‌شویم: خدا – با قدرت، هدف (افسسیان ۱:۱۱) و فیض خود – ما را نجات داد و ما را به زندگی مقدس فراخواند، که با انرژی او زندگی می‌شود! علاوه بر این، این انجیل درباره متحول‌کننده‌ترین و تضمین‌کننده‌ترین کار زندگی است که تاکنون انجام شده است: عیسی مسیح مرگ را از بین برده و تهدید نهایی را حذف کرده است!
پولس این را درباره پیام خدا گفت: «شرمنده نباشید ... من رنج می‌برم ... با این حال شرمنده نیستم» (۱:۸،۱۲). ما برای این پیام رنج خواهیم برد؛ با وجود قدرت و وعده شگفت‌انگیز آن، محبوب نیست. این خدمت – که بزرگتر از زمان و پروژه‌ای از اراده نیکو و برنامه‌ریزی خیرخواهانه است – رنج می‌آورد، اما هرگز شرمندگی نمی‌آورد. ارزشش را دارد. ما می‌توانیم به خدا در همه چیز اعتماد کنیم. چه محرک قدرتمندی برای خدمت به مسیح در میان جامعه‌ای خصمانه!
اما همه به حقیقت و به کسانی که آن را حمل می‌کنند، وفادار نمی‌مانند. بنابراین پولس به تیموتائوس گفت که ضروری است که «پس تو، پسر من، در فیضی که در مسیح عیسی است، قوی باش. و چیزهایی را که از من در حضور بسیاری از شاهدان شنیده‌ای، به مردان قابل اعتماد بسپار که آنها نیز واجد شرایط آموزش دیگران باشند» (۱:۱۳-۲:۲). و امروز خدا می‌خواهد که ما فرآیند بین نسلی را به راه بیندازیم که پیام را تا قرن بیست و یکم ادامه دهد.
سپس پولس نوشت: «عیسی مسیح را به یاد آورید، که از مردگان برخاست» (۲:۸)، یادآوری دیگری که پیام و مأموریت ما به طور تغییرناپذیری بر آن سنگ حقیقت زندگی‌بخش استوار است که عیسی مرگ را لغو کرده است؛ بنابراین ما نباید ترسو یا شرمنده باشیم، بلکه باید برای خیر کسانی که می‌آیند، مسیر را ادامه دهیم. آنها ممکن است پیام‌آور را زندانی کنند اما هرگز نمی‌توانند پیام را به زنجیر بکشند. بله، همه چیز درباره پیام است! تمام تلاش خود را بکنید تا این کلام را از خدا منتقل کنید، تنها هدف شما این باشد که تأیید نهایی او را بدون شرمندگی به دست آورید (۲:۱۵).
همیشه کسانی خواهند بود که پیام را تحریف یا منحرف می‌کنند. بگذارید خدا به آن رسیدگی کند. او می‌داند چه کسی واقعی است. ما باید مطمئن باشیم که خود را از نادرستی پاک و خالص نگه می‌داریم، اهداف خدایی را در مشارکت با همه کسانی که با انگیزه‌های خالص به او خدمت می‌کنند، دنبال می‌کنیم، و برای استفاده استاد در دسترس هستیم (۲:۱۹-۲۲).
جایی که وحی نیست...
اوضاع بد بود، اما پولس درباره «زمان‌های وحشتناک» که هنوز در «روزهای آخر» می‌آیند هشدار داد (۳:۱). وقتی ویژگی‌های ذکر شده را در نظر می‌گیریم، شکی نیست که آن روزها فرا رسیده‌اند. اولین مورد ذکر شده در واقع سنگ بنای کل ساختار زشت است: «مردم خودخواه خواهند بود» (۳:۲). خودمحوری، خودباوری، خودارضایی، خودشیفتگی – جوهر موجوداتی که خالق خود را انکار می‌کنند. این فهرست انگیزه‌های جامعه‌ای را توصیف می‌کند که رومیان ۱ با رفتارهای خود توصیف کرده است. وقتی خدا رها می‌شود و هیچ توجهی یا حس مسئولیتی در برابر او وجود ندارد، هرج و مرج حاکم می‌شود (امثال ۲۹:۱۸). ممکن است هنوز «ظاهری از دینداری» وجود داشته باشد اما در یک دین دروغین هیچ انرژی عملی وجود ندارد. رسول می‌گوید: «با آنها کاری نداشته باشید» (۳:۵). هر توهمی از دینداری که باشد، خدا در آن نیست. مسیحیان نمی‌توانند با بلیال مشارکت داشته باشند (۱ قرنتیانان ۶:۱۵).
و بدتر خواهد شد: «مردان شریر و فریبکاران از بد به بدتر خواهند رفت» و از فریب بهره خواهند برد، و «هر کس که می‌خواهد زندگی خدایی در مسیح عیسی داشته باشد، مورد آزار و اذیت قرار خواهد گرفت» (۳:۱۲). آزار و اذیت زمانی تضمین می‌شود که ایماندار ایمان خود را در میان نسلی بی‌ایمان و خودشیفته زندگی کند.
کلام، وحی است
اما ما در آنچه از مسیح و کلام همیشه به موقع خدا آموخته‌ایم، بنیادی داریم. نباید از شرارت نگران یا تحت تأثیر قرار بگیریم. باید به آنچه آموخته‌ایم، کلامی که همیشه پشتیبان و منبع محکم ما بوده است، کلامی که ما را به مسیح آورد، که نجات او و دیدگاهی صحیح درباره همه چیز را به ما بخشید، پایبند باشیم.
آن کتب مقدس، کلام مکتوب خدا، هم بنیاد محکم ما و هم منبع ما برای هر نیازی در زندگی هستند؛ آنها ما را کامل، جامع و شایسته خواهند ساخت تا با هر چالشی روبرو شویم و هر دشمنی را شکست دهیم. آنها ما را از نبردها عبور خواهند داد و ما را محکم و قوی نگه خواهند داشت، آماده برای ادامه کار «خوب» خدا در این دنیای سرکش. بیایید در کلام بمانیم و بگذاریم خدا حیات و انرژی را در زندگی ما «بدمد»!
دوباره رسول با شور و حرارت شاگرد/پسر خود را ترغیب کرد که «کلام را موعظه کند». تیموتائوس نمی‌توانست در این تلاش حیاتی به بی‌دقتی یا بی‌عملی فرو رود. «در فصل و خارج از فصل آماده باش؛ اصلاح کن، توبیخ کن و تشویق کن – با صبر زیاد و آموزش دقیق» (۴:۲)؛ مردم همیشه به دنبال پیامی نرم‌تر و تعهد کمتر هستند. اما این انجیل عیسی نیست.
پولس دستورات قبلی خود به تیموتائوس را با ذکر دوباره مثال خود از «مبارزه خوب» (هدفی که دو بار در ۱ تیموتائوس ۱:۱۸؛ ۶:۱۲ تأکید شده بود) و «پایان دادن به مسابقه (و) حفظ ایمان» (۴:۶-۸) به اوج می‌رساند. پولس بدون لاف‌زنی، از خدمت کوشا و نتیجه پیروزمندانه خود در روح خود خداوند سخن می‌گوید که به پدرش به همین ترتیب گزارش داد: «من با انجام کاری که به من دادی، تو را بر روی زمین جلال دادم» (یوحنا ۱۷:۴).
چه هیجانی است که مأموریت خود را بر روی زمین به پایان رسانده و با اطمینان و وجدانی پاک با فرمانده خود روبرو شویم! باشد که همه ما نیز «با اطمینان و بدون شرمندگی در برابر او در هنگام آمدنش» (۱ یوحنا ۲:۲۸) باشیم، قادر به «خود را به خدا به عنوان ... کارگرانی که نیازی به شرمندگی ندارند» (۲ تیموتائوس ۲:۱۵) ارائه دهیم.
