در آغاز این سال، بیایید این نام را که در حقیقت آغاز تمام زبان مسیحی است، دوباره به کار گیریم.
کودکان پدر را می‌شناسند (اول یوحنا ۲:۱۳)، و ابا زبان کودک است؛ با این حال، شیرینی و غنای معنایی در آن وجود دارد که قدیمی‌ترین قدیس روی زمین نیز آن را به طور کامل درک نکرده است. قابل توجه است که این نام به زبان انگلیسی ما ترجمه نشده است، و در واقع پولس، با الهام از روح‌القدس، معادل آن را در یونانی، در رومیان ۸:۱۵ و غلاطیان ۴:۶، ارائه نکرد. این نام همانطور که خود خداوند از آن استفاده کرد، زمانی که در راردن در رنج خونین خود در دعا خم شد، باقی مانده است. این نام برای ما باقی مانده و به ما داده شده است و ما می‌توانیم همان کلمه، همان صدا را که از دهان او بیرون آمد، زمانی که او پدر خود را در آنجا خطاب کرد، به کار گیریم.
استفاده خداوند از «ابا»
بیایید آن را همانطور که خداوند از آن استفاده کرد، در نظر بگیریم، زیرا در این صورت می‌توانیم درک کامل‌تری از معنای آن به دست آوریم. شاگردان او نتوانستند در آن ساعت مقدس با او بیدار بمانند، اما ما اکنون می‌توانیم به آن زمان بازگردیم و او را در آنجا تأمل کنیم. چه تسلیم مقدس و بی‌سؤالی، چه اطمینانی دعای او را فرا گرفته بود! او از آنچه پیش رویش بود، دوری می‌کرد، اگر ممکن بود او درخواست می‌کرد که از آن نجات یابد، اما اراده پدر برتر بود، اراده او باید انجام می‌شد، هر هزینه و رنجی که داشت، و بنابراین وقتی رنج به پایان رسید، او گفت،
«جامی که پدرم به من داده است، آیا آن را ننوشم؟»
روایت مرقس از «ابا، پدر»
این مرقس است که به ما می‌گوید او گفت: «ابا، پدر.» مرقس که از او به عنوان خادم کامل می‌نویسد. مسیر خدمت او را به این ساعت تاریک رسانده بود که باید می‌گفت،
«جان من تا حد مرگ غمگین است.» به چه کسی می‌توانست روی آورد؟ فقط به او که با آن فداکاری مقدس و کامل خدمت می‌کرد و تمام اعتمادش در او بود؛ او تمام موضوع را به دست او سپرد و گفت: «با این حال، نه آنچه من می‌خواهم، بلکه آنچه تو می‌خواهی.» دوباره می‌گوییم، چه تسلیم مبارکی، چه اطمینانی، چه اعتمادی، و چه صمیمیتی! و چه قلبی می‌تواند محبتی را تصور کند که پدر در آن زمان به او می‌نگریست. او گفته بود: «به همین دلیل پدرم مرا دوست دارد، زیرا جان خود را فدا می‌کنم... این فرمان را از پدرم دریافت کرده‌ام.» آیا آن محبت در باغ بر او جاری نشد؟ و آیا او از آن آگاه نبود؟ مطمئناً چنین بود، و او مطمئناً آگاه بود، و به نظر ما می‌رسد که در حضور آن جریان اعتماد و تسلیم مقدس به اراده پدر، و آن جریان محبت ناگفتنی، ما چیزی از معنای نام را می‌آموزیم، ابا، دلالت دارد. این یک رابطه را توصیف می‌کند که در آن شناخت یک محبت کامل، پاسخی در اعتماد کامل می‌یابد. اینگونه است که ما آن را آشکار شده می‌بینیم. این به طور کامل در او و توسط او آشکار شد.
رابطه ما با «ابا»
اما ما، طبق فیض غیرقابل تصور، به این رابطه آورده شده‌ایم، و نام ابا ممکن است بر لبان ما باشد، زمانی که دعاهای خود را به خدا خطاب می‌کنیم. این نام برای ما شخصیت رابطه را توصیف می‌کند. این یک رابطه بردگی یا ترس نیست.
ما از دور نمی‌ایستیم، بلکه نزدیک می‌شویم. این به معنای صمیمیت مقدس همراه با عمیق‌ترین احترام است. این یک محبت نسبت به ما و مراقبت از ما را توصیف می‌کند که ما را جذب می‌کند و با پیوندهای ناگسستنی به او که این نام را دارد، متصل می‌کند، محبتی و مراقبتی که در ما اعتماد و تسلیم واقعی فزاینده‌ای ایجاد می‌کند. با توجه به رنج‌های این زمان حال که رومیان ۸ از آن سخن می‌گوید، و بسیاری از فرزندان خدا آن را به شدت احساس می‌کنند، این نام شیرین‌ترین و مبارک‌ترین است. در این حس است که می‌توانیم بگوییم
«می‌دانیم که همه چیز برای خیریت کسانی که خدا را دوست دارند، برای کسانی که طبق اراده او خوانده شده‌اند، با هم کار می‌کند.»
و غلاطیان ۴:۶ به ما کمک می‌کند.
زیرا شما پسران هستید، خدا روح پسر خود را به دل‌های ما فرستاده است، که فریاد می‌زند، ابا، پدر. (غلاطیان ۴:۶)
این روح، روح خداست، اما در این شخصیت خاص و به این روش خاص فعال است. این روح پسر اوست، و مطمئناً اگر قرار است معنای این فریاد را بدانیم، باید پسر او را تأمل کنیم.
حفظ و امید آینده
«مرا پدرم خواهی خواند و از من دور نخواهی شد،» کلام خدا به قومی سرکش در روزگاران قدیم بود، و به نظر ما می‌رسد که این نام، ابا، همان چیزی است که ما را از سرگردانی باز می‌دارد و از نگرانی حفظ می‌کند. در شناخت محبت و مراقبت کامل او برای ما آرام خواهیم گرفت، و هر سرنوشتی که در آینده داشته باشیم، تسلیم به اراده او و اعتماد به محبت او زندگی ما را فرا خواهد گرفت تا زمانی که رنج‌های این زمان حال جای خود را به جلالی دهد که در ما آشکار خواهد شد، ما که فرزندان محبوب و وارثان مقدر خدا هستیم.
