ارزش آزمایش‌ها
«ای برادران من، هرگاه در آزمایش‌های گوناگون افتادید، آن را کمال خوشی دانید، زیرا می‌دانید که آزمایش ایمان شما صبر را پدید می‌آورد. اما بگذارید صبر کار کامل خود را انجام دهد تا کامل و تمام باشید و هیچ چیز کم نداشته باشید... خوشا به حال کسی که وسوسه را تحمل می‌کند؛ زیرا وقتی که او تأیید شد، تاج حیات را که خداوند به کسانی که او را دوست دارند وعده داده است، دریافت خواهد کرد.»—یعقوب ۱:۲-۴،۱۲ NKJV«در این شما بسیار شادمان هستید، اگرچه اکنون برای مدت کوتاهی، اگر لازم باشد، از آزمایش‌های گوناگون غمگین شده‌اید، تا اصالت ایمان شما، که بسیار گرانبهاتر از طلای فانی است، اگرچه با آتش آزمایش می‌شود، در مکاشفه عیسی مسیح، که او را ندیده‌اید اما دوست دارید، به ستایش، افتخار و جلال یافت شود. اگرچه اکنون او را نمی‌بینید، اما با ایمان آوردن، با شادی وصف‌ناپذیر و پر از جلال شادمان هستید.»—۱ پطرس ۱:۶-۸
خداوند از آزمایش‌ها استفاده می‌کند تا نارسایی‌ها و شکست‌های ما را به ما نشان دهد. آنها راه او برای ساختن شخصیت از طریق حفاری روحانی هستند. ما هرگز نمی‌دانیم چه فیض‌ها و ویژگی‌هایی داریم تا زمانی که یک آزمایش آنها را آشکار کند. سپس ایمان و شجاعتی که به نظر می‌رسید ستون‌های چنین شور و شوقی باشند، متزلزل می‌شوند و روح در ناتوانی تنها بر مسیح فرو می‌ریزد.
آزمایش‌های یعقوب او را به پایان خودخواهی رساند. رنج‌های ایوب اعتماد به نفس خودپسندانه او را از بین برد. سقوط پطرس خودکفایی او را شکست و او را مجبور کرد که تنها بر خداوند خود تکیه کند و قدرت خود را در او بیابد.
آزمایش‌ها مسیح را واقعی می‌کنند
به همین دلیل خداوند شما را آزمایش می‌کند: تا شما را متقاعد کند که برآورد شما از قدرت خودتان بسیار اغراق‌آمیز است و شما را به جایی برساند که بتوانید بگویید، «دیگر من نیستم که زندگی می‌کنم، بلکه مسیح در من زندگی می‌کند» (غلاطیان ۲:۲۰). آزمایش‌ها مسیح را برای ما واقعی می‌کنند و فیض و برکت خدا را به روح ما و به اطرافیان ما منتقل می‌کنند. خدا آزمایش‌ها را در زندگی ما اجازه می‌دهد تا زمانی که مسیح به اندازه اشک‌ها، غم‌ها و مشکلات ما واقعی شود. به این ترتیب، مکان‌های سخت ارزش زیادی پیدا می‌کنند زیرا آنها پله‌هایی به سوی برکات آسمانی می‌شوند.
آزمایش‌ها به ما می‌آموزند:
۱. منابع خدا.
آزمایش‌ها به ما کمک می‌کنند تا منابع خدا را کشف کنیم. ما در شرایط دشوار در مورد کفایت کامل او می‌آموزیم. پس از تجربه بیابان، خدا به اسرائیل گفت که او آنها را در محیطی قرار داده است که هیچ گونه تدارکات طبیعی وجود نداشت تا به آنها بیاموزد که او برای هر نیازی کافی است و «انسان تنها به نان زنده نیست، بلکه به هر کلمه‌ای که از دهان خدا بیرون می‌آید» (متی ۴:۴؛ تثنیه ۸:۳).
هرچه خدا بیشتر نیازهای ما را برآورده کند، او برای ما واقعی‌تر می‌شود. هر موقعیت دشوار فقط یک فرصت دیگر برای اوست تا خود را در حکمت، قدرت و فیض بی‌نهایت خود نشان دهد. پولس به ما می‌گوید که او در معرض هر نوع دشواری قرار گرفته بود تا قدرت مسیح بر او مطابق با نیازهایش قرار گیرد. هر آزمایش جدید فرصتی بود برای مسیح تا به او بگوید، «فیض من برای تو کافی است» (۲ قرنتیان ۱۲:۷-۱۰). آیا ما او را برابر با آزمایش‌های زندگی خود می‌یابیم؟
۲. ایمان.
آزمایش‌ها ایمان ما را آزمایش می‌کنند و اعتماد را توسعه می‌دهند. دشواری‌ها انگیزه‌های الهی هستند که اعتماد ما را به خدا تقویت می‌کنند. عقاب به جوجه‌های خود پرواز را با پاره کردن لانه خود و پرتاب آنها به هوا می‌آموزد، جایی که آنها باید یا پرواز کنند یا سقوط کنند. در آن زمان است که آنها به سرعت قدرت توسعه نیافته در بال‌های کوچک خود را می‌آموزند و راز یک زندگی جدید را در باد و در برابر خورشید پیدا می‌کنند.
به این ترتیب خدا نیز به فرزندان خود می‌آموزد که بال‌های ایمان خود را با به هم زدن لانه‌هایشان، برداشتن تکیه‌گاه‌هایشان و پرتاب آنها به پرتگاه ناتوانی آزمایش کنند، جایی که آنها باید یا سقوط کنند یا یاد بگیرند که به خدا اعتماد کنند که او در زیر آنهاست.
برای ما بسیار آسان است که به چیزهایی که می‌توانیم ببینیم تکیه کنیم تا اینکه با خدای نادیده راه برویم همانطور که پطرس بر روی دریا راه می‌رفت. اما ما باید این درس را بیاموزیم اگر روح ما قرار است در آرامش ابدی خدا ساکن شود، جایی که ایمان باید تنها حس باشد و خدا همه چیز ما باشد.
او با مهربانی هر آزمایش را با قدرت ضعیف ما مطابقت می‌دهد و ما را به جلو هدایت می‌کند همانطور که ما قادر به تحمل بیشتر و بیشتر هستیم. آیا ما در مکان‌های سخت زندگی به او اعتماد می‌کنیم و با تحمل سختی‌ها به عنوان سربازان خوب عیسی مسیح قوی‌تر می‌شویم؟ (۲ تیموتائوس ۲:۳).
۳. وابستگی به دعا.
آزمایش‌ها به ما می‌آموزند که با خدا تنها باشیم. آنها یعقوب را در گذرگاه‌های یابوک به زانو درآوردند (پیدایش ۳۲:۲۳-۳۰). آنها به مزمورنویس آموختند که «مکان پنهان متعال» را بیابد (مزمور ۹۱:۱). آنها زندگی پولس را به یک وابستگی بی‌وقفه به خداوند تبدیل کردند (فیلیپیان ۴:۱۳).
فکر کردن به اینکه خدا باید از رنج و آزمایش‌ها برای جذب فرزندان خود به سوی خود استفاده کند، فروتنانه است. این به این دلیل است که آسایش و راحتی ما را به استقلال سوق می‌دهد. زمان‌هایی که ما را به خدا نزدیک‌تر کرده‌اند، زمان‌هایی بوده‌اند که می‌توانستیم بگوییم، «تو روح مرا در سختی‌ها شناخته‌ای» (مزمور ۳۱:۷).
۴. عشق.
وقتی خدا می‌خواهد به ما عشق را بیاموزد، گاهی اوقات اجازه می‌دهد بدرفتاری، بی‌عدالتی و شاید حتی شدیدترین اشتباه ما را به سوی او برای عشقی سوق دهد که «همه چیز را تحمل می‌کند... همه چیز را تاب می‌آورد» (۱ قرنتیان ۱۳:۷). ابتدا، ما متوجه می‌شویم که عشقی کافی برای آزمایش نداریم. سپس همانطور که به تدریج این درس فروتنانه را می‌آموزیم، او ما را در آزمایش عمیق‌تر هدایت می‌کند تا زمانی که بتوانیم از او برای آتشی که ما را در معرض عمق فیض او و عشق پیروزمندانه او قرار داد، تشکر کنیم.
۵. صبر.
در مکتب خدا ما یاد می‌گیریم که تحمل کنیم، و صبر فیض تاج‌گذاری زندگی مسیحی است. وقتی صبر کار کامل خود را انجام دهد، آنگاه ما «کامل و تمام، بدون هیچ کمبودی» می‌شویم (یعقوب ۱:۴). این درس تاج‌گذاری زندگی روحانی اغلب در مکتب رنج آموخته می‌شود.
آزمایش‌ها ترس از رنج و وحشت از درد را از بین می‌برند، زیرا ما فیض پایدار خدا را تجربه می‌کنیم. آنها ما را قادر می‌سازند تا قدرت و شجاعت او را بپوشیم و بر چنگال ترس غلبه کنیم تا زمانی که درگیری و پیروزی را به عنوان سربازان خوب عیسی مسیح بپذیریم.
آزمایش‌ها ما را برای کمک به دیگران آماده می‌کنند
وقتی ما آزمایش‌ها را برای جلال خدا مدیریت می‌کنیم، به دنیا نشان می‌دهیم که خدا برای فرزندان خود چه کاری می‌تواند انجام دهد و زندگی‌های پر از مسیح چه کاری می‌تواند انجام دهد در جایی که دیگران شکست می‌خورند. خدا می‌خواهد ما نامه‌های زنده مسیح به انسان‌ها باشیم (۲ قرنتیان ۳:۳)، با مثال خود به آنها نشان دهیم که مسیح می‌تواند خود را در هر موقعیتی حفظ کند و قدرت فیض او عملی و قابل انطباق با هر نیاز انسانی است.
آزمایش‌ها ما را برای کمک به دیگران از طریق درس‌هایی که از هر تجربه می‌آموزیم آماده می‌کنند (۲ قرنتیان ۱:۳-۴). قلب بی‌احساس و نابالغ تا حد زیادی قادر به تسلی، مشاوره و برکت دادن به دنیای رنج‌دیده نیست. خدا باید ابتدا آنچه را که می‌خواهد ما به دیگران بدهیم در ما بسوزاند. یک تجربه دردناک ما را واجد شرایط می‌کند تا روح‌هایی را که او برای ما می‌فرستد، تسلی، تقویت و تشویق کنیم، و به آنها بگوییم، «من آنجا بوده‌ام، و می‌توانم از تجربه خودم به شما بگویم که ‘خدای من تمام نیاز شما را بر اساس غنای خود در جلال توسط مسیح عیسی تأمین خواهد کرد’» (فیلیپیان ۴:۱۹).
آزمایش‌ها فرصت‌هایی برای پیروزی هستند
آزمایش‌ها به فرصت‌هایی برای پاداش‌ها تبدیل می‌شوند – تاج‌های ابدی که هرگز از بین نخواهند رفت. وقتی تاریخ فراموش شود و سوابق زمان پاک شوند – وقتی منظومه شمسی ناپدید شود – نتایج ابدی آزمایش‌ها در زندگی ما می‌درخشند همانطور که ما با خدا در آسمان‌های جدید و زمین جدید، و جلال‌های عصر آینده شریک می‌شویم.
آیا ما سعی می‌کنیم از غم‌های خود درس بگیریم؟ تا تاجی را به دست آوریم؟ تا از آزمایش‌های کنونی خود هر آنچه مسیح برای ما دارد به دست آوریم؟ آیا ما «بیش از فاتحان از طریق او که ما را دوست داشت» خواهیم بود؟ آیا ما سختی را به عنوان سربازان خوب عیسی مسیح تحمل خواهیم کرد؟ اگر چنین است، روزی خواهیم شنید که او می‌گوید، «آفرین، ای بنده خوب و امین... وارد شادی خداوند خود شو» (رومیان ۸:۳۷؛ ۲ تیموتائوس ۲:۳؛ متی ۲۵:۲۱).
زندگی ما مانند صفحه ساعت است، و عقربه‌ها دست‌های خدا هستند که می‌گذرند. عقربه کوتاه دست انضباط است و عقربه بلند دست فیض. آهسته و مطمئن دست انضباط باید بگذرد، و خدا در هر ساعت سخن می‌گوید؛ اما بارها و بارها دست فیض نیز می‌گذرد، و ما را با دوازده برابر برکت برای هر ضربه انضباط و آزمایش غرق می‌کند. هر دو عقربه به یک نقطه مرکزی امن متصل هستند – قلب بزرگ و تغییرناپذیر خدای عشق. —آزمایش و عشق خداوند
