ما در سختی‌ها نیز افتخار می‌کنیم: زیرا می‌دانیم که سختی صبر را به ارمغان می‌آورد؛ و صبر، تجربه را؛ و تجربه، امید را؛ و امید شرمنده نمی‌سازد؛ زیرا محبت خدا توسط روح‌القدس که به ما داده شده است، در دل‌های ما ریخته شده است. (رومیان ۵:۳-۵). چه کسی در سختی‌ها افتخار می‌کند؟ بیشتر ما برای فرار از آن کیلومترها می‌دویدیم؛ با این حال اگر فیضی را که در آن ایستاده‌ایم بشناسیم، و اگر محبت خدا توسط روح‌القدس که به ما داده شده است، در دل‌های ما ریخته شده باشد، و اگر پایان را که توسط سختی تضمین می‌شود بشناسیم، در آن افتخار خواهیم کرد. او که ما را دوست دارد، کنترل کامل همه چیز را دارد؛ و اگر چنین است، پس چه؟ خب، ما استدلال می‌کنیم، اگر او سختی را اجازه می‌دهد، باید برای خیر و برکت ما و با توجه به آنچه در پیش است باشد. بنابراین ما با او از آن عبور خواهیم کرد.
معنای سختی
آر. سی. ترنچ در کتاب «مطالعه کلمات» خود توضیح بسیار جالبی از کلمه سختی دارد. او می‌گوید: «این کلمه از لاتین tribulumگرفته شده است، که ابزار خرمن‌کوبی یا غلتکی بود که کشاورز با آن دانه را از کاه جدا می‌کرد؛ و tribulatio در معنای اولیه خود عمل جداسازی بود. اما برخی از نویسندگان لاتین کلیسای مسیحی این کلمه و تصویر را برای بیان یک حقیقت بالاتر به کار بردند؛ غم، پریشانی و ناملایمات به عنوان وسیله‌ای تعیین شده برای جداسازی آنچه در انسان‌ها سبک، بی‌اهمیت و فقیر است از آنچه محکم و واقعی است؛ کاه از گندم.» هیچ تصویری نمی‌توانست گویاتر و هیچ چیز نمی‌توانست برای ما دلگرم‌کننده‌تر از این فکر باشد که سختی برای خلاص شدن از کاهی است که در ماست تا گندم باقی بماند. این آشکارا ضروری است، و ما نباید بترسیم. ما به هیچ وجه ضرر نخواهیم کرد زیرا به ما اطمینان داده شده است که اگر در دستان خدا باشیم، «حتی کوچکترین دانه نیز بر زمین نخواهد افتاد» (عاموس ۹:۹).
اثرات سختی
سختی فلز روح را آزمایش می‌کند، حتی بیشتر، آن را آبدیده می‌کند، همانطور که فولاد آبدیده می‌شود، و استقامت را در ما ایجاد می‌کند، و «خوشا به حال مردی که تحمل می‌کند وسوسه را؛ زیرا هنگامی که آزمایش شود، تاج زندگی را دریافت خواهد کرد، که خداوند به کسانی که او را دوست دارند وعده داده است» (یعقوب ۱:۱۲).
سختی صبر را به ارمغان می‌آورد، و صبر تجربه را، و تجربه امید را. همانطور که در سختی استقامت می‌کنیم، به معرفت تجربی از خود، و از راه خدا با خود می‌رسیم، و در تسلیم به اراده مقدس او، فیض جبران‌کننده‌ای را که او در روح ما می‌ریزد، داریم. علاوه بر این، شروع به دیدن هدفی می‌کنیم که او در نظر دارد. ما مانند ایوب نیستیم، زیرا او، مرد بیچاره، سختی خود را بدون دانستن «چرا»ی آن پشت سر گذاشت؛ اما ما، که از صبر او شنیده‌ایم، پایان خداوند را نیز دیده‌ایم. او ما را در جهل نسبت به سرنوشت خود نگه نداشته است. او ما را از پیش تعیین کرده است که «مطابق با تصویر پسر او باشیم، تا او اولین زاده در میان برادران بسیار باشد» (رومیان ۸:۲۹).
سختی روح را از دنیادوستی پاک می‌کند؛ و چیزهای نادیده و ابدی برای ما واقعی‌تر می‌شوند؛ امید قوی می‌شود. امید ما ما را ناامید نخواهد کرد، زیرا ما محبتی را می‌شناسیم که جلال آینده را وعده داده و آماده کرده است. ما از این طریق توسط روح ساکن، که پیش‌پرداخت جلال است، و محبّت خدا را اکنون در میان سختی برای ما واقعی می‌سازد، مطمئن هستیم.
قطعیت امید مسیحی
واقعاً امید پشت این شادی در سختی نهفته است: هدف نهایی، در برابر چشمان ما بزرگ می‌شود و ما وضعیت فعلی را در پرتو آن می‌سنجیم. این همان چیزی بود که پولس هنگام نوشتن گفت: «زیرا سختی سبک ما، که فقط برای یک لحظه است، برای ما وزنی بسیار عظیم و ابدی از جلال را به ارمغان می‌آورد؛ در حالی که ما به چیزهای دیدنی نگاه نمی‌کنیم، بلکه به چیزهای نادیدنی نگاه می‌کنیم: زیرا چیزهای دیدنی موقتی هستند؛ اما چیزهای نادیدنی ابدی هستند» (دوم قرنتیان ۴:۱۷-۱۸). اگر امیدی که ایمان در قلب بیدار می‌کند در انسان نبود، او نمی‌توانست در سختی شاد باشد؛ بودن در سختی بدون امید تجربه‌ای رقت‌انگیز خواهد بود. ایمان و امید و محبت با هم پیش می‌روند و در روح رشد و توسعه می‌یابند، همانطور که ما با خدا از سختی عبور می‌کنیم.
این امیدی که شرمنده نمی‌سازد و مسیحی را پیروزمندانه از تمام سختی‌هایش عبور می‌دهد، مانند «امیدی که در سینه انسان ابدی می‌جوشد» و با نفس مرگ پژمرده و نابود می‌شود، نیست؛ بلکه به سوی خدا و کلام او هدایت می‌شود، مطمئن و قطعی است، با لنگرگاهی محکم. این کلمه در زبان انسان معنای عدم قطعیت را به خود گرفته است، زیرا به احتمال زیاد، بهترین امیدها در این زندگی به ناامیدی ختم می‌شوند. اما امید مسیحی چیزی است که توسط کلام تغییرناپذیر خدا به او تضمین شده است، که او هنوز آن را در اختیار ندارد. او فرزند خدا، وارث خدا و وارث مشترک با مسیح عیسی است، و وارثان باید به ارث برسند؛ در همین حال، او می‌داند که همه چیز - هر ضربه از خرمن‌کوب - در راه‌های خدا با او برای خیر با هم کار می‌کند. همانطور که او مطمئناً به تصویر پسر خدا تبدیل خواهد شد، اکنون نیز همه این چیزها، در حالی که او منتظر آن کمال باشکوه است، برای یک انطباق اخلاقی با مسیح اکنون کار می‌کنند، آنها کاه را از بین می‌برند تا دانه خالص باقی بماند. یا برای استفاده از تصویر از کارگاه مجسمه‌ساز، «همانطور که سنگ از بین می‌رود، تصویر ظاهر می‌شود.»
نتیجه‌گیری
بیایید بیشتر بر جلال‌های آینده تمرکز کنیم، و بیشتر درباره آنها بخوانیم، و توجه برادران خود را در خداوند به سوی آنها جلب کنیم، و پیوسته «به سوی خورشید نگاه کنیم، و با چهره‌های طلایی، به آرامی از امید خود با یکدیگر سخن بگوییم.»
