سه بار در انجیل یوحنا، خداوند از خود به عنوان پسر انسان که برافراشته شده است، سخن می‌گوید. وقتی از برافراشته شدن او صحبت می‌کنیم، او را به عنوان مصلوب شده، آن قدیس که برای ما بر صلیب برافراشته شد، در نظر می‌گیریم. اما همچنین این به ما از او به عنوان متعالی که اکنون در آسمان برافراشته شده، با جلال و افتخار تاج‌گذاری شده است، سخن می‌گوید!
در آیه بالا، او را به عنوان پسر انسان می‌بینیم که برافراشته شد تا به همه کسانی که ایمان می‌آورند، حیات جاودان ببخشد. تصویر عهد عتیق، موسی بود که مار را در بیابان برافراشت، تا همه کسانی که به آن مار برافراشته نگاه می‌کردند، زنده بمانند. بنابراین امروز، حیات جاودان برای همه کسانی که به او نگاه می‌کنند—به عبارت دیگر، به او و کار تمام شده او بر صلیب ایمان می‌آورند—در دسترس است.
در یوحنا ۸، خداوند از این واقعیت سخن می‌گوید که وقتی یهودیان او را برافراشتند، آنگاه خواهند دانست که او «من هستم» بود. در حالی که ما به عنوان ایمانداران امروز، از دانستن اینکه خداوند عیسی «من هستم بزرگ» است، شادمانیم، این آیه به طور خاص به روزی می‌نگرد که بازمانده بازگردانده شده یهودیان سرانجام خداوند عیسی را به عنوان مسیح خود خواهند پذیرفت. اشعیا ۵۳ اعتراف آینده آنها را از آنچه خداوند برای آنها متحمل شد، به ما می‌دهد.
سرانجام، در یوحنا ۱۲، خداوند از خود به عنوان برافراشته شده سخن می‌گوید تا همه را به سوی خود جذب کند. این به آن روز جلال آینده اشاره دارد که او مرکز همه چیز در آسمان و زمین خواهد بود (رجوع کنید به اشعیا ۲:۲-۴؛ ۱۱:۱۰، ۱۲).
یک بار او بر صلیب برافراشته شد؛ اکنون او در جلال برافراشته شده است. او برافراشته شد تا به همه کسانی که به او ایمان می‌آورند، حیات جاودان ببخشد؛ او برافراشته شد تا ما امروز، و همچنین بازمانده آینده یهودیان، او را بشناسیم؛ و او برافراشته شد با توجه به آن روز آینده که همه به سوی او جذب خواهند شد، زمانی که همه چیز مرکز خود را در او خواهند یافت.
