«او دفن شد»
در جمعه نیک، عیسی درگذشت. در یکشنبه عید پاک، او به زندگی بازگشت! در این میان یک دوره آرام وجود داشت زیرا بدن او در قبر بود. هیچ‌کس واقعاً در مورد شنبه دفن صحبت نمی‌کند. از آنجایی که به نظر می‌رسید در طول مدت حضور او در قبر اتفاق خاصی نمی‌افتاد، چرا اول قرنتیان 15:4، مرجع عنوان نقل قول شده ما، حتی به آن اشاره می‌کند؟
اول، ارزش دارد که به این قسمت کوچک در اول قرنتیان 15:3-5 توجه کنیم. اعتقاد بر این است که این قسمت خلاصه‌ای بسیار قدیمی از ایمان مسیحی قرن اول را بیان می‌کند: «مسیح برای گناهان ما بر حسب کتب مقدس مرد؛ ... او دفن شد، و ... او در روز سوم بر حسب کتب مقدس دوباره برخاست» (KJV).
اجماع کامل علمی وجود دارد که نامه اول قرنتیان در حدود سال 55 نوشته شده است. از آنجایی که این اعلامیه در نامه مدتی بود که در گردش بود، باید کمی پس از مصلوب شدن عیسی نوشته شده باشد. امروز برخی از شکاکان ادعا می‌کنند که مسیحیان قرن دوم یا سوم ایده رستاخیز را اختراع کردند (و آنها ادعا می‌کنند که انجیل‌ها نیز در آن زمان نوشته شده‌اند)، اما آنها نمی‌توانند این بیانیه بسیار اولیه ایمان را توجیه کنند.
اما چرا فقط اشاره نکنیم که عیسی مرد و دوباره برخاست؟ چرا با افزودن «او دفن شد» به وضوح اشاره کنیم؟
این به این دلیل نیست که، همانطور که برخی می‌گویند، او مجبور بود با شیطان بجنگد. گاهی اوقات این ایده مطرح می‌شود که مسیح در این زمان با شیطان مبارزه کرد. ترجمه‌های قدیمی‌تر انگلیسی کتاب مقدس که در مورد حضور او در «جهنم» صحبت می‌کنند، اشتباه فهمیده شده‌اند زیرا همان کلمه اغلب به سادگی به معنای «قبر» است.
ما می‌دانیم که او با شیطان نمی‌جنگید، زیرا او انتظار داشت پس از مرگ خود با خدای پدر باشد (لوقا 23:46). او حتی به دزد غمگین که در کنار او آویزان بود قول داده بود که در همان روز با هم در بهشت خواهند بود (آیه 43). وقتی عیسی اعلام کرد: «تمام شد!» (یوحنا 19:30)، منظور او این بود که هیچ کاری برای انجام دادن و هیچ نبرد دیگری برای جنگیدن باقی نمانده است، حتی علیه شیطان.
بنابراین ما هنوز باقی مانده‌ایم با سوال اصلی خود: چرا کتاب مقدس تأکید می‌کند که عیسی دفن شد؟
ممکن است دلایل متعددی وجود داشته باشد، اما در اینجا یکی از آنها را که من قدردانی می‌کنم: او دفن شد زیرا گناه وحشتناک است، و او گناهان همه کسانی را که به او به عنوان نجات‌دهنده اعتماد می‌کردند، حمل می‌کرد. ما گناهان را به کوچک و بزرگ تقسیم می‌کنیم، اما برای خدا هر یک از آنها چیزی زشت، متعفن و وحشتناک است. این بدان معناست که هر یک از آنها باید دفن می‌شدند. «آن گناهان را از دید من دور کنید!» می‌توانیم تصور کنیم که خدا می‌گوید. بنابراین، پس از اینکه عیسی بهای آنها را بر روی صلیب پرداخت، آنها با بدن او به قبر رفتند (اول پطرس 2:24؛ رومیان 8:10 را در نظر بگیرید).
تصویری از این در روز کفاره یهودیان وجود دارد که هنوز در تقویم‌های سپتامبر ما به عنوان «یوم کیپور» ظاهر می‌شود. می‌توانید در لاویان 16 در مورد آن بخوانید. از جمله رویدادهای دیگر، آن روز شامل انتقال تشریفاتی گناهان مردم به یک بز زنده بود. این بز، که «بز قربانی» نامیده می‌شد، در بیابان رها می‌شد تا بتواند آن گناهان را به مکانی دورافتاده و غیرمسکونی ببرد. به صورت مجازی، هیچ‌کس دیگر مجبور نبود آنها را ببیند.
از یک طرف، ما باید تشخیص دهیم که گناهان ما چقدر بد هستند. آنها عیسی خداوند را به صلیب و به قبر فرستادند!
اما از طرف دیگر، آیا قدردانی می‌کنید که آن گناهان زشت با او دفن شدند؟ اگر شما به عیسی به عنوان نجات‌دهنده خود ایمان دارید، بگذارید آن گناهان در قبر بمانند. دروغ‌ها و شهوات شما، تعصب و غرور شما، جاه‌طلبی‌های خودخواهانه و حسادت‌های سطحی شما – او همه آنها را به قبر برد، و خدا انتخاب می‌کند که دیگر آنها را به یاد نیاورد.
اگر گناهان خود را اعتراف کنیم، او امین و عادل است که گناهان ما را ببخشد و ما را از هر بی‌عدالتی پاک کند (اول یوحنا 1:9 NASB).
اجازه ندهید گناه بر شما قدرت داشته باشد اگر می‌دانید خدا شما را بخشیده است. اجازه ندهید شرم شما را آزار دهد اگر خدا به شما کرامت خود را به عنوان یک مسیحی داده است. آن گناهان قدیمی گذشته به دور برده شده‌اند، و اکنون عیسی برخاسته شما را به راه رفتن با او در تازگی زندگی دعوت می‌کند.
توسط استفان کمپبل
بنابراین ما با او دفن شده‌ایم
از طریق تعمید به مرگ، تا همانطور که مسیح از مردگان از طریق جلال پدر برخاست، ما نیز در تازگی زندگی راه برویم. زیرا اگر ما در شباهت مرگ او با او متحد شده‌ایم، مطمئناً در شباهت رستاخیز او نیز خواهیم بود، با دانستن اینکه خود قدیمی ما با او مصلوب شد، تا بدن گناه ما از بین برود، تا دیگر برده گناه نباشیم. —رومیان 6:4-6 NASB
