قربانی شکرگزاری بر اساس خون مسیح است

«من قربانی شکرگزاری را به تو تقدیم خواهم کرد و نام خداوند را خواهم خواند.»

مزامیر ۱۱۶:۱۷

قربانی شکرگزاری (لاویان ۷) باید با پاشیدن خون قربانی صلح (آیه ۱۴) تقدیم می‌شد. این نشان می‌دهد که تمام شکرگزاری ما بر اساس خون ریخته شده عیسی مسیح است. روح شکرگزاری من ممکن است زیرا گناهانم قبلاً بخشیده شده‌اند و سرنوشت ابدی روحم با خون تضمین شده است. من می‌توانم با پولس بگویم، «خدا را شکر برای هدیه وصف‌ناپذیر او» (۲ قرنتیان ۹:۱۵). به خاطر آن هدیه – عیسی مسیح – من می‌توانم برای هر چیز دیگری که به من می‌رسد شکرگزار باشم. هدیه نجات خدا این امکان را برای من فراهم می‌کند که هر چیزی را که او در زندگی‌ام اجازه می‌دهد تحمل کنم و حتی برای آن شکرگزار باشم.

گوشت حیوانی که با قربانی شکرگزاری تقدیم می‌شد، باید خورده می‌شد (آیه ۱۵). برخی از قربانی‌ها باید کاملاً سوزانده می‌شدند و به طور کامل به خدا تقدیم می‌شدند. اما این قربانی باید خورده می‌شد. این منجر به این می‌شد که کاهن، مردم و خدا در یک وعده غذایی از رفاقت مبارک با هم شریک شوند. قربانی شکرگزاری مردم خدا را به یکدیگر و به خدایشان نزدیک‌تر می‌کند. مزمورنویس اعلام می‌کند، «من در جماعت بزرگ به تو شکر خواهم گفت؛ تو را در میان مردم بسیار ستایش خواهم کرد» (مزمور ۳۵:۱۸). یک قلب شکرگزار ما را به مشارکت عمیق‌تر با خدا و با مردم او می‌کشاند.

قربانی باید در همان روزی که تقدیم می‌شد، خورده می‌شد. هیچ چیز نباید تا صبح باقی می‌ماند (آیه ۱۵). این به ما می‌آموزد که قلب شکرگزار دیروز برای امروز کافی نخواهد بود. هر روز باید بیان‌های خاص خود را از شکرگزاری داشته باشد، وگرنه فرصت آن روز برای همیشه از دست خواهد رفت. ما باید شکرگزار باشیم در حالی که امروز است. دیروز گذشته است و ما هیچ وعده‌ای برای فردا نداریم. به همین دلیل مزمورنویس گفت، «این روزی است که خداوند ساخته است؛ ما در آن شاد و خوشحال خواهیم بود» (مزمور ۱۱۸:۲۴).

لنگر برای امروز:

یک قلب شکرگزار باید روزانه تجدید شود.