در باب ۱۵، پولس رسول تمام باب را به یک موضوع، یعنی رستاخیز اختصاص می‌دهد. او به دو روش با آن برخورد می‌کند. ابتدا رستاخیز مسیح را تأیید می‌کند، و سپس، در نتیجه رستاخیز او، پولس در مورد رستاخیز ایمانداران در مسیح صحبت می‌کند—تأیید رستاخیز مسیح و پیامدهای آن برای ما. رستاخیز مسیح سنگ بنای مسیحیت است. از این حقیقت همه چیز دیگر رشد می‌کند! گفته شده است،
«همانطور که قلب خون حیات‌بخش را به هر قسمت از بدن پمپ می‌کند، حقیقت رستاخیز نیز به هر بخش از حقیقت انجیل حیات می‌بخشد.» این رستاخیز مسیح است که:
- او را پسر خدا اعلام می‌کند. پولس در رومیان ۱:۳-۴ می‌گوید،
«در مورد پسرش عیسی مسیح، خداوند ما، که از نسل داوود بر حسب جسم متولد شد، و بر حسب روح قدوسیت، با قدرت، پسر خدا اعلام شد، به وسیله رستاخیز از مردگان.»
- تمام حقیقت را به تمام کلماتی که او گفت تأیید می‌کند. فرشته می‌توانست بگوید،
«او اینجا نیست؛ زیرا برخاسته است، همانطور که گفت. بیایید، جایی را که خداوند در آن خوابیده بود ببینید» (متی ۲۸:۶).
- به ایماندار اطمینان می‌دهد که خدا کفاره او را بر صلیب پذیرفته است که ما را با یک عدالت کامل می‌پوشاند، همانطور که رومیان ۴:۲۵ به ما می‌گوید،
«که به خاطر خطاهای ما تسلیم شد، و به خاطر توجیه ما برخاست.»
- قدرت الهی برای زندگی روزمره مسیحی و خدمت می‌دهد. پولس آرزو داشت
«تا او را بشناسم و قدرت رستاخیز او را، و مشارکت در رنج‌های او را، و به مرگ او شبیه شوم» (فیلیپیان ۳:۱۰).
- که از طریق آن مسیح سر کلیسا می‌شود، و در دست راست پدر بر تخت می‌نشیند.
«کار قدرت عظیم او که در مسیح انجام داد، هنگامی که او را از مردگان برخیزاند و او را در دست راست خود در مکان‌های آسمانی نشاند، بسیار بالاتر از هر ریاست و قدرت و قوت و سلطنت، و هر نامی که نامیده می‌شود، نه تنها در این عصر بلکه در عصر آینده نیز. و او همه چیز را زیر پاهای او قرار داد و او را سر همه چیز برای کلیسا قرار داد» (افسسیان ۱:۱۹-۲۲).
- رستاخیز هر کسی را که ایمان خود را به کار تمام شده مسیح می‌گذارد، تضمین می‌کند.
«پس اکنون هیچ محکومیتی برای کسانی که در مسیح عیسی هستند وجود ندارد» (رومیان ۸:۱).
- این نقطه محوری بازتولید ماست،
«متبارک باد خدا و پدر خداوند ما عیسی مسیح، که بر حسب رحمت فراوان خود، ما را دوباره به یک امید زنده از طریق رستاخیز عیسی مسیح از مردگان متولد کرده است» (۱ پطرس ۱:۳).
پیش‌زمینه ۱ قرنتیان ۱۵
پولس این باب را نوشت زیرا مردم شروع به تردید در مورد آموزه رستاخیز ایمانداران کرده بودند. برخی آن را انکار می‌کردند، همانطور که در ۱۵:۱۲ آمده است،
«چگونه برخی می‌گویند که رستاخیزی از مردگان نیست؟» در حالی که دیگران آن را نمی‌فهمیدند، همانطور که در ۱۵:۳۵ آمده است،
«کسی خواهد گفت، مردگان چگونه برخاسته می‌شوند؟ و با چه بدنی می‌آیند؟» پولس روشن می‌کند که انکار رستاخیز مردگان، انکار رستاخیز مسیح است، و انکار رستاخیز مسیح، انکار قدرت نجات است.
مروری بر باب
پولس شش دلیل قطعی برای رستاخیز ارائه می‌دهد که برای ساکت کردن استدلال علیه این تعلیم طراحی شده‌اند.
- استدلال کتاب مقدس (آیات ۱-۴)
- استدلال تاریخی (آیات ۵-۱۱)
- استدلال منطقی (آیات ۱۲-۱۹)
- استدلال الهیاتی (آیات ۲۰-۲۸)
- استدلال اخلاقی (آیات ۲۹-۳۴)
- استدلال اکولوژیکی (آیات ۳۵-۵۷)
این باب عالی با یک بیانیه روشن از آنچه انجیل نجات‌بخش در مورد آن است، آغاز می‌شود. از آنجا، آیات مانند کلمات یک سرود بزرگ با هم بالا می‌روند. بارها و بارها، پولس این ترجیع‌بند بزرگ را تکرار می‌کند: عیسی مسیح واقعاً برخاسته است! مقدسین به یاد می‌آورند که چون عیسی زنده است، آنها نیز زنده خواهند بود. به آنها یادآوری می‌شود که حتی اگر مرگ این بدن‌های فانی را بگیرد، ما در یک بدن جدید در مکانی جدید به نام بهشت زندگی خواهیم کرد. چه حقیقتی برای تشویق ما امروز!
سال‌ها پیش، بیل و گلوریا گایتر ترجیع‌بند آهنگ «زیرا او زنده است» را نوشتند. بند اول و کروس می‌خوانند:
خدا پسرش را فرستاد، او را عیسی نامیدند؛ او آمد تا دوست بدارد، شفا دهد و ببخشد؛ او زندگی کرد و مرد تا بخشش مرا بخرد؛ یک قبر خالی آنجاست تا ثابت کند نجات‌دهنده من زنده است!
زیرا او زنده است، من می‌توانم با فردا روبرو شوم. زیرا او زنده است، تمام ترس از بین رفته است. زیرا می‌دانم که او آینده را در دست دارد و زندگی ارزش زیستن دارد فقط به خاطر اینکه او زنده است.
این آهنگ حقیقت رستاخیز را در بر می‌گیرد و چنین امید و اطمینانی می‌دهد!
اعلامیه قدرتمند (۱۵:۲۰)
«اما اکنون مسیح از مردگان برخاسته و نوبر خفتگان شده است.» به «اما اکنون» توجه کنید، این یک کلمه کلیدی است که آیات ۱۲-۱۹ را به هم متصل و مقایسه می‌کند. در آن آیات پولس هفت «اگر» (آیات ۱۲، ۱۳، ۱۴، ۱۵، ۱۶، ۱۷، ۱۹) را بیان کرد. در آیه ۲۰ او با تأکید اعلام می‌کند، «اما اکنون مسیح از مردگان برخاسته است!» دیگر هیچ اگر و امایی نیست. این بخش اساسی انجیل است، همانطور که او در یازده آیه اول آموزش داد، جایی که او جنبه‌های کتاب مقدس و تاریخی انجیل را بیان کرد.
در اینجا پولس ادامه می‌دهد و اعلام می‌کند که خداوند عیسی، پس از برخاستن از میان مردگان، نوبر خفتگان شده است. این ایده نوبر ما را به لاویان ۲۳:۹-۱۴ بازمی‌گرداند، جایی که کشاورزی که بذر را کاشته بود، پس از رسیدن محصول، یک مشت بذر را برمی‌داشت و آن نوبر را به خداوند تقدیم می‌کرد. این نشان می‌داد که همه چیز از خدا و به قدرت او و برای جلال اوست! این پیش‌بینی بقیه محصول بود که در یک برداشت کامل به دنبال می‌آمد! مسیح به عنوان نوبر ما، رستاخیز ما را تضمین می‌کند. از آنجا که مسیح برخاسته است، ما نیز چنین خواهیم شد!
مقایسه موازی (۱۵:۲۱-۲۲)
«زیرا همانطور که مرگ به وسیله یک انسان آمد، رستاخیز مردگان نیز به وسیله یک انسان آمد. زیرا همانطور که در آدم همه می‌میرند، در مسیح نیز همه زنده خواهند شد.» پولس به توصیف پیامدهای آموزه‌ای رستاخیز مسیح می‌پردازد، و این کار را با استفاده از دو حالت توضیحی انجام می‌دهد، یکی در آیه ۲۱ و دیگری در آیه ۲۲. به کلمه «زیرا» در هر دو آیه توجه کنید؛ این نشان‌دهنده یک توضیح دوگانه از آیه ۲۰ است. پولس به ما یادآوری می‌کند که دو انسان در تاریخ بشر وجود دارند. خدا دو انسان، دو سر، آدم و مسیح را می‌بیند. تمام دنیا یا در آدم است یا در مسیح. همه کسانی که هنوز در آدم هستند، مرگ را تجربه می‌کنند، اما در مسیح، همه زنده می‌شوند. این در رومیان ۵:۱۲-۱۹ بسیار واضح دیده می‌شود.
یک ترتیب صحیح (۱۵:۲۳-۲۴)
«اما هر یک به ترتیب خود: مسیح نوبر، سپس کسانی که در هنگام آمدن او از آن مسیح هستند. سپس پایان می‌آید، هنگامی که او پادشاهی را به خدا پدر تسلیم می‌کند، هنگامی که او به هر حکومت و هر قدرت و سلطنت پایان می‌دهد.» در این آیات، پولس یک جدول زمانی یا ترتیب رویدادها را در رستاخیز بیان می‌کند. ابتدا، مسیح نوبر، سپس کسانی که در هنگام آمدن او از آن مسیح هستند. این در رومیان ۸:۲۳-۲۴ ذکر شده است،
«ما نیز که نوبر روح را داریم، خودمان در درون خود ناله می‌کنیم، مشتاقانه منتظر فرزندخواندگی، یعنی رهایی بدن خود هستیم. زیرا ما در این امید نجات یافتیم، اما امیدی که دیده می‌شود، امید نیست؛ زیرا چرا کسی هنوز به آنچه می‌بیند امید دارد؟» و این برای ما در ۱ تسالونیکیان ۴:۱۳-۱۸ به تفصیل آمده است،
«اما نمی‌خواهم شما، برادران، در مورد کسانی که خفته‌اند، بی‌خبر باشید، مبادا مانند دیگرانی که امیدی ندارند، غمگین شوید. زیرا اگر ایمان داریم که عیسی مرد و دوباره برخاست، پس خدا نیز کسانی را که در عیسی خفته‌اند، با او خواهد آورد. زیرا این را به شما به کلام خداوند می‌گوییم که ما که زنده هستیم و تا آمدن خداوند باقی می‌مانیم، به هیچ وجه بر کسانی که خفته‌اند، پیشی نخواهیم گرفت. زیرا خود خداوند با فریاد، با صدای رئیس فرشتگان، و با شیپور خدا از آسمان فرود خواهد آمد. و مردگان در مسیح ابتدا برخواهند خاست. سپس ما که زنده هستیم و باقی می‌مانیم، با آنها در ابرها ربوده خواهیم شد تا خداوند را در هوا ملاقات کنیم. و بدین ترتیب، ما همیشه با خداوند خواهیم بود. بنابراین یکدیگر را با این کلمات تسلی دهید.» این چشم‌انداز در انتظار همه کسانی است که در مسیح هستند، همه کسانی که در هنگام آمدن او از آن او هستند!
«سپس پایان می‌آید، هنگامی که او پادشاهی را به خدا پدر تسلیم می‌کند، هنگامی که او به هر حکومت و هر قدرت و سلطنت پایان می‌دهد.» این ما را به پایان نظم جهانی، پیروزی نهایی مسیح بر تمام شر می‌برد. این فراتر از دوره مصیبت و پادشاهی هزاره به زمانی می‌نگرد که تمام قدرت (کسانی که حکومت می‌کنند) و تمام سلطنت (چگونه حکومت می‌کنند) داوری خواهند شد. مسیح برخاسته است تا به تمام قدرت و سلطنت پایان دهد!
یک سلطنت وعده داده شده (۱۵:۲۵-۲۸)
در متی ۲۸:۱۸، خداوند عیسی گفت، «تمام قدرت به من داده شده است…» در عبرانیان ۲:۹، می‌خوانیم،
«زیرا او جهان آینده را که ما در مورد آن صحبت می‌کنیم، تحت سلطه فرشتگان قرار نداده است. اما کسی در جایی شهادت داد و گفت: «انسان چیست که به او توجه می‌کنی، یا پسر انسان چیست که از او مراقبت می‌کنی؟ او را کمی پایین‌تر از فرشتگان قرار دادی؛ او را با جلال و افتخار تاج‌گذاری کردی، و او را بر کارهای دستانت قرار دادی. همه چیز را زیر پاهای او قرار دادی.» زیرا در اینکه او همه چیز را زیر سلطه او قرار داد، چیزی را باقی نگذاشت که زیر سلطه او نباشد. اما اکنون ما هنوز همه چیز را زیر سلطه او نمی‌بینیم. اما عیسی را می‌بینیم، که کمی پایین‌تر از فرشتگان قرار داده شد، به خاطر رنج مرگ با جلال و افتخار تاج‌گذاری شد، تا او، به فیض خدا، مرگ را برای همه بچشد.» به خاطر مرگ، دفن، و رستاخیز خداوند عیسی مسیح، خدا همین عیسی را خداوند و مسیح قرار داده است (اعمال ۲:۳۶). خوب است که به سخنرانی پطرس در اعمال ۲ نگاه کنیم تا ببینیم که همین کسی که مصلوب شد، خدا او را برخیزاند، بالا برد و جلال داد (آیات ۲۴، ۲۹-۳۶). نکته این است که خداوند عیسی در حال حاضر سلطنت می‌کند و به عنوان پادشاه پادشاهان و خداوند خداوندان سلطنت خواهد کرد. امروز او در قلب کسانی که به او اعتماد کرده‌اند، سلطنت می‌کند. طبق رومیان ۵:۲۰-۲۱، فیض از طریق عدالت سلطنت می‌کند، و بر کسانی که در مسیح هستند، فیض بر ما سلطنت می‌کند (رومیان ۶:۱۴). اما همانطور که در عبرانیان ۲ می‌خوانیم، ما هنوز همه چیز را زیر او نمی‌بینیم. اما آیات ما در ۱ قرنتیان ۱۵ به آن روز نگاه می‌کنند! او برخاست تا سلطنت کند! یک نجات‌دهنده مرده نمی‌تواند سلطنت کند! اما او برخاسته است و سلطنت خواهد کرد. هم پطرس در اعمال ۲ و هم پولس در اینجا به زمانی اشاره می‌کنند که تمام دشمنان او زیر پاهای او قرار خواهند گرفت. این از مزمور ۱۱۰ می‌آید، و به روز آینده نگاه می‌کند!
بر صلیب، خداوند عیسی او را که قدرت مرگ را داشت (عبرانیان ۲:۱۴-۱۵) شکست داد، اما در روزی که می‌آید، آخرین دشمن، مرگ، نابود خواهد شد زیرا او زنده است! آنچه آدم اول از دست داد، خداوند عیسی، آدم قبلی، دوباره به دست آورد! آنچه انسان اول از دست داد، از طریق انسان دوم به دست آمد! این نیروی آیه ۲۷ است که می‌توان آن را با مزمور ۸ و آیه‌ای که در عبرانیان ۲ خواندیم مقایسه کرد. بدون رستاخیز، بدون صعود؛ بدون صعود، بدون تعالی؛ بدون تعالی، بدون تاج‌گذاری!
آیه ۲۸ به حالت ابدی نگاه می‌کند که پادشاهی دیگر پادشاهی پسر انسان نخواهد بود، بلکه پادشاهی خدا به شکل ابدی وجود خواهد داشت! پسر، خداوند عیسی مسیح، که همه چیز تحت سلطه او قرار خواهد گرفت، سپس خود نیز تحت سلطه او قرار خواهد گرفت که همه چیز را زیر او قرار داد تا خدا در همه چیز، همه چیز باشد! همه اینها به خاطر رستاخیز مسیح است!
این تحقق نهایی رومیان ۱۱:۳۶ است،
«زیرا از او و به وسیله او و برای او همه چیز است، که جلال تا ابد از آن او باد. آمین.»
روزی که آسمان پر از ستایش او بود، روزی که گناه به سیاهی ممکن بود، عیسی آمد تا از یک باکره متولد شود، در میان انسان‌ها زندگی کرد، او نمونه من است!
در زندگی، او مرا دوست داشت؛ در مرگ، او مرا نجات داد؛ دفن شد، گناهان مرا دور برد؛ برخاسته، او مرا برای همیشه آزادانه توجیه کرد: روزی او می‌آید—ای روز باشکوه!
روزی او را به کوه جلجتا بردند، روزی او را به صلیب میخکوب کردند تا بمیرد؛ رنج و عذاب کشید، مورد تحقیر و رد قرار گرفت: گناهان ما را به دوش کشید، او نجات‌دهنده من است!
روزی او را تنها در باغ رها کردند، روزی او استراحت کرد، از رنج آزاد شد؛ فرشتگان بر قبر او فرود آمدند تا نگهبانی دهند؛ امید ناامیدان، او نجات‌دهنده من است!
روزی قبر دیگر نتوانست او را پنهان کند، روزی سنگ از در کنار رفت؛ سپس او برخاست، بر مرگ پیروز شد؛ اکنون صعود کرده است، خداوند من برای همیشه!
روزی شیپور برای آمدن او به صدا در خواهد آمد، روزی آسمان‌ها با جلال او خواهد درخشید؛ روز شگفت‌انگیز، محبوب من را می‌آورد؛ نجات‌دهنده باشکوه، این عیسی از آن من است! — «یک روز» اثر جان ویلبر چپمن (۱۹۱۰)
