اما باید به یاد داشت که رنج کشیدن ما با مسیح یوغ بندگی نیست، بلکه یک امتیاز است؛ نه یک قانون آهنین، بلکه یک هدیه پرفیض؛ نه بردگی اجباری، بلکه فداکاری داوطلبانه.
زیرا به شما این فیض داده شده است که به خاطر مسیح، نه تنها به او ایمان آورید، بلکه برای او رنج نیز ببرید (فیلیپیان 1:29).
علاوه بر این، شکی نیست که راز واقعی رنج کشیدن برای مسیح در این است که محبت‌های قلب در او متمرکز باشد. هر چه بیشتر عیسی را دوست داشته باشم، نزدیک‌تر با او راه خواهم رفت، و هر چه نزدیک‌تر با او راه بروم، با وفاداری بیشتری از او تقلید خواهم کرد، و هر چه با وفاداری بیشتری از او تقلید کنم، بیشتر با او رنج خواهم برد. بنابراین، همه اینها از محبت به مسیح سرچشمه می‌گیرد؛ و سپس این یک حقیقت اساسی است که «ما او را دوست داریم زیرا او ابتدا ما را دوست داشت». در این مورد، مانند هر چیز دیگری، از روح قانونی برحذر باشیم؛ زیرا نباید تصور کرد که مردی با یوغ قانونیت بر گردنش، برای مسیح رنج می‌برد؛ افسوس! بسیار بیم آن می‌رود که چنین کسی مسیح را نمی‌شناسد؛ برکت فرزندخواندگی را نمی‌شناسد؛ هنوز در فیض استوار نشده است؛ بلکه به دنبال رسیدن به خانواده از طریق اعمال قانون است، تا رسیدن به ملکوت از طریق مسیر رنج.
