«در آن زمان.» آن زمان چه زمانی بود؟ آن زمانی بود که مسیح محبت، نیکویی و شفقت خود را نسبت به مردم به طرز شگفت‌انگیزی نشان داده بود. او جذامیان را لمس کرده و پاک کرده بود، لنگان را شفا داده و به آنها قدرت راه رفتن داده بود، به نابینایان بینایی بخشیده بود، مردگان را زنده کرده بود و انجیل پادشاهی را به جان‌های گمشده موعظه کرده بود.
واکنش عمومی به این چه بود؟ آنها او را طرد کردند، به او خندیدند و به او کفر گفتند. برخی او را شکم‌پرست و میگسار نامیدند. دیگران او را به کفرگویی، داشتن دیو، و حتی بیرون راندن ارواح شیطانی از طریق شاه دیوها متهم کردند. آنها به معنای واقعی کلمه به او در برابر خوبی بدی و در برابر محبتش نفرت نشان داده بودند (مزمور 109:5).
پس روشن است که کلمات «در آن زمان» به زمان طرد کامل او توسط اسرائیل اشاره دارد. برای او چه باید بوده باشد که از دهکده‌ای به دهکده دیگر می‌رفت و اراده خدا را انجام می‌داد، و بارها و بارها مورد توهین و تحقیر قرار می‌گرفت! تصور کنید خدا شما را مأمور کند که به مردم خوبی کنید و انجیل را به آنها موعظه کنید. در پاسخ، به شما می‌خندند، شما را طرد می‌کنند و به شما حمله می‌کنند. در این وضعیت چگونه واکنش نشان می‌دهید؟ بسیاری از ما احتمالاً ناراضی می‌شویم. ممکن است استعفا دهیم، شکایت کنیم، یا حتی افکار انتقام در قلبمان داشته باشیم. این دقیقاً همان چیزی است که نفس به ارمغان می‌آورد: چشم در برابر چشم!
اما خداوند کاملاً متفاوت واکنش نشان داد – حتی بدون یک جرقه نارضایتی یا تلخی در قلبش. بدون غرغر کردن یا صحبت کردن، او شرایط را از دست خدا با فروتنی ستودنی پذیرفت و او را به خاطر اعمالش توجیه کرد. فروتنی او به همین دلیل بسیار منحصر به فرد و چشمگیر بود که پدرش به او قدرت بی‌نهایت داده بود (متی 11:27)، که با آن می‌توانست دشمنان خود را در یک چشم به هم زدن نابود کند.
