پس از اینکه جدعون متوجه شد که فرشته خداوند را رو در رو دیده است، از جان خود ترسید. خداوند او را با گفتن: «سلامتی با تو باد؛ نترس» تسلی داد. یکی از تناقضات زندگی مسیحی این است که خداوند به ما آرامش می‌دهد تا ما را به جنگ بفرستد! در پاسخ، جدعون مذبحی برای پرستش خدا ساخت که آن را یهوه شالوم نامید: خداوند صلح است.
همان شب، خداوند به جدعون دستور داد که مذبح عمومی بعل را در ملک پدرش ویران کند و به جای آن مذبحی برای خداوند بسازد (داوران ۶:۲۵). اولین مذبح جدعون در آیه ۲۴ یک مذبح خصوصی برای پرستش بود، و این مذبح بعدی در آیه ۲۵ یک مذبح عمومی برای شهادت بود. ترتیب مهم است. پولس رسول به ما می‌گوید که ما نیز، به عنوان سنگ‌های زنده، خانه‌ای روحانی، کهانت مقدس، برای تقدیم قربانی‌های روحانی مقبول خدا ساخته می‌شویم (۱ پطرس ۲:۵). او ادامه می‌دهد که ما نسلی برگزیده، کهانتی سلطنتی، ملتی مقدس، قوم خاص او هستیم، تا ستایش‌های او را که ما را از تاریکی به نور شگفت‌انگیز خود فراخوانده است، اعلام کنیم (۱ پطرس ۲:۹). ما کهانتی مقدس و کهانتی سلطنتی هستیم. به عنوان کاهنان مقدس، ما با ایمان به قدس آسمانی وارد می‌شویم تا پرستش کنیم. به عنوان کاهنان سلطنتی، ما به دنیا می‌رویم تا شهادت دهیم.
ما نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم که بدون گذراندن وقت با خداوند عیسی در دعا و کلام خدا، شاهدان مؤثری برای او باشیم. ما باید خودمان متحول شویم تا تصویر او را به دنیایی نیازمند منعکس کنیم (۲ قرنتیانان ۳:۱۸). ما باید تقدیس شده و پر از روح‌القدس باشیم تا ظروف افتخار، مفید برای استاد باشیم (۲ تیموتائوس ۲:۲۱)!
