آیه ما با عبارت شگفت‌انگیز «خداوند وفادار است» آغاز می‌شود. این عبارت سه بار در عهد جدید تکرار شده است. در اول قرنتیان ۱۰:۱۳، او وفادار است که اجازه ندهد ما بیش از آنچه می‌توانیم تحمل کنیم، وسوسه یا آزمایش شویم. او ما و قدرت روحانی ما را می‌شناسد، و بنابراین میزان هر آزمایشی را که ممکن است بیاید محدود می‌کند. در دوم قرنتیان ۱:۱۸، می‌خوانیم که خدا در آنچه می‌گوید، مستقیماً یا از طریق رسولانش، وفادار است. بنابراین پولس به این مقدسین می‌نویسد که کلام آنها، به عنوان سخن گفتن از جانب خدا، «بله و نه» نبود، بلکه «بله و آمین» بود. کلام خدا مطمئن است، و ما می‌توانیم به آن اعتماد کنیم و حتی امروز در آن آرام بگیریم.
سومین اشاره به «خداوند وفادار است» در آیه بالا است. او وفادار است، نه تنها ما را به نجات، بلکه به مشارکت با پسرش، عیسی مسیح خداوند ما، فرا می‌خواند.
در نه آیه اول اول قرنتیان ۱، نام خداوند عیسی مسیح بارها ذکر شده است. هر برکتی به او متصل است. همانطور که از برکات لذت می‌بریم، باشد که از آنها در مشارکت با پسر محبوب پدر لذت ببریم! در آیه ما، خدای وفادار ما را به مشارکت با پسرش فراخوانده است. برای توضیح معنای این، می‌توانیم داوود را در غار عدلام در نظر بگیریم (اول سموئیل ۲۲:۱-۲). داوود توسط شائول و ملت به طور کلی رد شده بود، اما گروهی از مردان در اطراف او جمع شده بودند. به نوعی، آنها در مشارکت با او بودند. اگر داوود کشته می‌شد، این مشارکت به پایان می‌رسید.
داوود واقعی ما یک بار مرده است، و اکنون در دست راست خدا زنده است. در حالی که او هنوز توسط این جهان رد می‌شود، ما به مشارکت با او فراخوانده شده‌ایم، جایی که او مرکز و موضوع است. چه امتیاز شگفت‌انگیزی از آن ماست! همانطور که مردان داوود که به او جمع شدند از او شخصیت گرفتند، ما نیز باید از مسیح شخصیت بگیریم، که به مشارکت با او توسط فیض فراخوانده شده‌ایم!
