تا زمانی که داوود با ارتش اسرائیل روبرو با فلسطینیان نیست، ما او را در حال صحبت نمی‌شنویم. کلمات او نشان می‌دهد که چقدر خدا و مردمش را دوست داشت. دیگران از تهدیدات جالوت می‌لرزیدند، اما او از خشم می‌سوخت که چنین چیزهایی می‌توانست در سرزمین خدای زنده گفته شود. برای او غیرقابل توضیح بود که هیچ کس قدم پیش نگذاشته بود. ما نیز ممکن است انتقادی باشیم، اما چقدر آسان است که وظیفه ایستادگی برای خدا را به شخص دیگری واگذار کنیم.
با وجود جوانی‌اش، داوود این کار را نمی‌کرد. مدتی قبل، سموئیل به شائول گفته بود: «یهوه مردی را مطابق دل خود یافته است، و یهوه او را بر قوم خود حاکم کرده است» (1 سموئیل 13:14). داوود نمادی فوق‌العاده از مسیح، مسح شده، است که اراده خدا را در رابطه با اسرائیل و تمام خلقت به انجام خواهد رساند (مزمور 2؛ 8).
داوود خدا را به عنوان یک چوپان پسر ثابت کرده بود و نهایت اعتماد را به او داشت (1 سموئیل 17:34-37). او نه تنها جالوت را در آن روز شکست داد، بلکه به موقع پادشاهی را در برابر خدا برقرار کرد. در مقابل خداوند عیسی، او شکست خورد و گناه کرد، اما او به طور کامل گناهان خود را اعتراف کرد (مزمور 51). او نمونه خوبی برای ما امروز است!
در پایان زندگی‌اش می‌توانست مردم را در برکت دادن یهوه رهبری کند، همانطور که امروز در متن ما خواندیم. احترامی که آنها به یهوه می‌گذاشتند، هزاره را پیش‌بینی می‌کند. او همچنین این پادشاهی آینده را در آخرین کلمات ثبت شده خود، که در 1 سموئیل 23:1-7 یافت می‌شود، پیش‌بینی می‌کند. باشد که ما یکدیگر را در خدمت خدا تشویق کنیم، همانطور که داوود اسرائیل را تشویق کرد!
