«ایمان صادقانه تو را به یاد آورده‌ام، که ابتدا در مادربزرگت لوئیس و در مادرت یونیس زندگی می‌کرد و، من متقاعد شده‌ام، اکنون در تو نیز زندگی می‌کند.» دوم تیموتائوس ۱:۵ NIV
تأثیری که ما پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها داریم بر نوه‌هایمان ممکن است به طور کامل درک نشود تا زمانی که بتوانیم اصولی را که آنها بر اساس آن زندگی می‌کنند و بزرگسالانی که شده‌اند، ببینیم. پدربزرگ و مادربزرگ بودن به یکی از پربارترین تجربیات تبدیل خواهد شد اگر ما از نظر روحانی در فرزندان و نوه‌هایمان سرمایه‌گذاری کنیم، همانطور که لوئیس با یونیس، دخترش، و تیموتائوس، نوه‌اش، انجام داد. نامه‌های پولس به تیموتائوس به ما نشان می‌دهد که ایمان آشکار مادربزرگ لوئیس از آن زمان تاکنون برای هر نسلی برکت بوده است.
همانطور که ما تلاش می‌کنیم نوه‌هایمان را برای مسیح تحت تأثیر قرار دهیم، تغییر می‌کنیم، همانطور که مطمئنم لوئیس نیز تغییر کرد، حداقل از سه جهت. اول، ما در وابستگی به خدا به او نزدیک‌تر می‌شویم. دوم، بیشتر نگران میراثی می‌شویم که برای فرزندان و نوه‌هایمان به جا می‌گذاریم. سوم، در نهایت زندگی روحانی سازگارتر، غنی‌تر و کامل‌تری خواهیم داشت. همانطور که ارزش‌های خود را منتقل می‌کنیم و می‌بینیم که فرزندان و نوه‌هایمان تصمیم می‌گیرند عیسی را دنبال کنند، دوباره می‌بینیم که او باید در زندگی ما اول باشد و هر چیز دیگری در جایگاه دوم قرار گیرد.
زندگی مسیحی سازگار در مقابل نوه‌هایمان دشوارتر از زندگی در مقابل هر کس دیگری است. آنها آنچه را که می‌بینند با آنچه از والدینشان در مورد ما شنیده‌اند مقایسه می‌کنند. ما به طرز دردناکی از کاستی‌های روحانی خود آگاه می‌شویم زیرا به طور فزاینده‌ای از اینکه نوه‌هایمان چقدر ما را در مسیر ایمان تماشا می‌کنند، آگاه می‌شویم. همانطور که می‌بینیم در کجا باید به عنوان مسیحیان پیشرفت کنیم، به خدا نزدیک‌تر می‌شویم.
ما همچنین بیشتر نگران خواهیم شد
در مورد میراثی که برای خانواده‌هایمان به جا می‌گذاریم – نه چیزهای زمینی، بلکه ارزش‌های روحانی که بر آنها برای بقیه عمرشان بر روی زمین و در ابدیت تأثیر خواهد گذاشت. باید دعا کنیم که نوه‌هایمان نه تنها اوقات خوشی را که با هم داشته‌ایم به یاد بیاورند، بلکه همچنین به یاد بیاورند که ما به آنها کمک کرده‌ایم تا عیسی را به عنوان نجات‌دهنده خود بشناسند و به عنوان خداوندشان به او نزدیک‌تر زندگی کنند.
