در مکاشفه ۴ جلال خدا را به عنوان خالق دیدیم، که حقیقت آشکار شدن خدا را در پسر مبارکش تأیید می‌کند. اکنون مکاشفه ۵ را در نظر می‌گیریم، جایی که می‌بینیم رستگاری موضوع پرستش است.
هیچ‌کس شایسته گشودن کتاب داوری یافت نشد
در دست راست حاکم مطلق، کتابی دیده می‌شود که با هفت مهر و موم شده است، «درون و پشت آن نوشته شده بود» (مکاشفه ۵:۱ NKJV). این کتاب داوری‌های خداست، که دیده می‌شود سرشار از داوری‌هاست، زیرا گناه چالشی فراوان برای اقتدار خدا بوده است. صبر طولانی او با گناه، داوری جدی‌تری را می‌طلبد، زمانی که فرا رسد. فرشته‌ای قدرتمند (آیه ۲) برای همه اعلام می‌کند، سؤال بزرگ این است که چه کسی شایسته گشودن کتاب و شکستن مهرهای آن است. حتی با زمان کافی که داده شد (آیه ۳)، هیچ‌کس شایسته حتی نگاه کردن به کتاب یافت نشد، چه در آسمان – جایی که نجات‌یافتگان در زمان وقوع این رویداد جمع می‌شوند – چه بر روی زمین یا زیر زمین. با تمام خلقت مشورت می‌شود، اما هیچ‌کس واجد شرایط نیست.
این واقعیت که هیچ‌کس شایسته گشودن کتاب یافت نشد، به نظر می‌رسد که قدیسان در آسمان قبلاً در برابر کرسی داوری مسیح آشکار شده‌اند (۲ قرنتیان ۵:۱۰)، و هیچ‌یک از اینها شایسته یافت نشدند که کلامی را بگویند که دروازه‌های داوری را بر دنیایی بی‌خدا بگشاید. این باعث گریه عمیق یوحنای رسول می‌شود (آیه ۴). آیا در اینجا نشانه‌ای از این نیست که چقدر باید غمگین باشیم از تمام چیزهای بی‌فایده در زندگی خود و در زندگی همه قدیسان، چیزهایی که برای جلال خدا نبوده است؟
یک نفر شایسته یافت شد
با این حال، غم نباید ادامه یابد، زیرا یکی از بزرگان به یوحنا می‌گوید که گریه نکند (آیه ۵). چشمان او به تنها کسی که شایسته است، شیر قبیله یهودا، ریشه داوود، هدایت می‌شود. او به عنوان شیر، پادشاه قدرتمند خداست؛ به عنوان ریشه داوود، او خدای زنده است، او که داوود هستی خود را از او دریافت کرد. او به دلیل آنچه که هست و قربانی کفاره‌ای بزرگش که به او حق نجات هر ایماندار و داوری کسانی که او را رد می‌کنند، پیروز شده است.
به جای دیدن شیر، یوحنا بره‌ای را می‌بیند که گویی تازه در میان تخت و موجودات زنده و بزرگان ذبح شده است (آیه ۶). شگفتی مرگ او برای ابدیت یک واقعیت تازه و حیاتی باقی خواهد ماند، گویی که تازه اتفاق افتاده است. مطمئناً، تنها خدا در میان تخت است؛ بره خداست. واقعیت زنده قربانی او در جلجتا – تسلیم فروتنانه او حتی تا مرگ – به جای قدرت مقاومت‌ناپذیر او که در شیر دیده می‌شود، تأکید می‌شود. ترکیبی واقعاً شگفت‌انگیز در این موجود دوست‌داشتنی! هفت شاخ او از کمال قدرت سخن می‌گوید در تضاد با ده شاخ حیوان شیطانی و آینده مکاشفه ۱۳:۱ – ادعایی هیولایی از غرور متکبرانه. هفت چشم، که دوباره ذکر شده‌اند، ما را با بصیرت کامل و همه‌بین او توسط قدرت روح خدا تازه تحت تأثیر قرار می‌دهند.
یگانگی او با خدای پدر در حضور او در میان تخت دیده شده است. اکنون، تمایز او در گرفتن کتاب از دست راست خدا، دست قدرت مثبت (۵:۷) مشاهده می‌شود. این باعث می‌شود که موجودات زنده و بزرگان در برابر تخت (آیه ۸) با چنگ‌ها (صدای دلنشین ستایش) و کاسه‌های طلایی پر از بخور (بوی شیرین دعاهای وابسته قدیسان) به سجده بیفتند. این پرستش تمام‌قلب و بی‌ریا به بره هدایت می‌شود، که دلیل دیگری بر خدایی اوست.
با این حال، در این فصل، موجودات زنده و بزرگان نه تنها سخن می‌گویند، همانطور که در مکاشفه ۴:۱۰-۱۱ هنگام جشن آفرینش، بلکه می‌خوانند ستایش‌های بره را به خاطر رستگاری بزرگ او (آیه ۹). این یک آهنگ جدید است تا آنجا که به آسمان مربوط می‌شود، اگرچه بدون شک قدیسان آن را بر روی زمین خوانده‌اند. این هرگز آهنگ فرشتگان نبوده است. کلمات آن بره را شایسته گرفتن کتاب و شکستن مهرهای داوری آن می‌دانند، نه به دلیل قدرت او که در آفرینش نمایش داده شده است، بلکه به دلیل قربانی مبارک او که به وسیله آن هزاران نفر را از هر منطقه جهان نجات داده است. این کار بزرگ به او حق کامل داوری کسانی را می‌دهد که قدرت رستگاری آن را رد کرده‌اند. نجات‌یافتگان یک پادشاهی، کاهنان برای خدای ما شده‌اند (آیه ۱۰). شخصیت پادشاهی با شهادت دادن به حقیقت خدا در برابر جهان (یوحنا ۱۸:۳۷) مرتبط است، در حالی که به عنوان کاهنان، ایمانداران امتیاز ورود به حضور خدا را دارند، چه در پرستش و چه در شفاعت. آنها «بر» زمین (JND) با مسیح سلطنت خواهند کرد، زمانی که او سلطنت می‌کند.
فرشتگان در پرستش بره متحد می‌شوند
اگرچه به ما گفته نشده است که فرشتگان این آهنگ را می‌خوانند، اما تعداد عظیمی از آنها در اطراف تخت ذکر شده‌اند (آیه ۱۱)، که به طور مشابه با صدای بلند سخن می‌گویند (آیه ۱۲). آنها نیز بره‌ای را که ذبح شد، پرستش می‌کنند که شایسته دریافت ثروت، حکمت، قدرت، افتخار، جلال و برکت است. آیه ۱۳ روز آینده جلال هزاره را پیش‌بینی می‌کند تا توصیف هرگونه پرستش آگاهانه هر مخلوقی قبل از مصیبت بزرگ. با این حال، تمام خلقت باید در نهایت به طور ابدی در نسبت دادن برکت، افتخار، جلال و قدرت، نه تنها به او که بر تخت نشسته است، بلکه به بره نیز بپیوندند. چهار موجود زنده این را تأیید می‌کنند (آیه ۱۴)، و ۲۴ بزرگ به سجده می‌افتند و پرستش می‌کنند، در ستایش به خاک می‌افتند.
این سری از «کاوش مکاشفه» اقتباس شده است، تفسیری کوتاه بر کل کتاب مکاشفه. کل کتاب را می‌توان به صورت آنلاین در مرکز کتاب مقدس یا از کتابخانه ایمانداران آمریکا یا کتابخانه ایمانداران کانادا خریداری کرد.
تو، تو شایسته‌ای، ای خداوند، از ستایش بی‌وقفه؛ بره‌ای که یک بار ذبح شد، پرستش خواهد شد در تمام روزهای ابدی.
طاق آسمان با ستایش طنین‌انداز خواهد شد بلندتر و باز هم بلندتر؛ میلیون‌ها قدیس ارزش تو را خواهند خواند هر قلب در پرستش خم شده.
شایسته! باز هم، باز هم — فرشتگان با قدیسان متحد می‌شوند نسبت دادن به بره‌ای که یک بار ذبح شد حکمت و قدرت الهی.
جریان همچنان ادامه خواهد داشت، آن جریان ستایش بی‌انتها، تا هر مخلوقی به تخت تو صدای خود را در برکت بلند کند.
ای خداوند، آهنگ جدید شاد حتی در اینجا مال ماست که بخوانیم؛ با قلبی وفادار و زبانی شاد اکنون احترام خود را تقدیم می‌کنیم.
«شایسته!» باز هم فریاد می‌زنیم، «شایسته برای همیشه!» و در پای تو، ای بره‌ای که یک بار ذبح شدی، ما پرستش می‌کنیم، ما ستایش می‌کنیم. —کاترین هلن فون پوسِک (۱۸۵۹–۱۹۵۳)
تو، تو شایسته‌ای، ای خداوند، از ستایش بی‌وقفه؛ بره‌ای که یک بار ذبح شد، پرستش خواهد شد در تمام روزهای ابدی.
طاق آسمان با ستایش طنین‌انداز خواهد شد بلندتر و باز هم بلندتر؛ میلیون‌ها قدیس ارزش تو را خواهند خواند هر قلب در پرستش خم شده.
شایسته! باز هم، باز هم — فرشتگان با قدیسان متحد می‌شوند نسبت دادن به بره‌ای که یک بار ذبح شد حکمت و قدرت الهی.
جریان همچنان ادامه خواهد داشت، آن جریان ستایش بی‌انتها، تا هر مخلوقی به تخت تو صدای خود را در برکت بلند کند.
ای خداوند، آهنگ جدید شاد حتی در اینجا مال ماست که بخوانیم؛ با قلبی وفادار و زبانی شاد اکنون احترام خود را تقدیم می‌کنیم.
«شایسته!» باز هم فریاد می‌زنیم، «شایسته برای همیشه!» و در پای تو، ای بره‌ای که یک بار ذبح شدی، ما پرستش می‌کنیم، ما ستایش می‌کنیم. —کاترین هلن فون پوسِک (۱۸۵۹–۱۹۵۳)
تو، تو شایسته‌ای، ای خداوند، از ستایش بی‌وقفه؛ بره‌ای که یک بار ذبح شد، پرستش خواهد شد در تمام روزهای ابدی.
طاق آسمان با ستایش طنین‌انداز خواهد شد بلندتر و باز هم بلندتر؛ میلیون‌ها قدیس ارزش تو را خواهند خواند هر قلب در پرستش خم شده.
شایسته! باز هم، باز هم — فرشتگان با قدیسان متحد می‌شوند نسبت دادن به بره‌ای که یک بار ذبح شد حکمت و قدرت الهی.
جریان همچنان ادامه خواهد داشت، آن جریان ستایش بی‌انتها، تا هر مخلوقی به تخت تو صدای خود را در برکت بلند کند.
ای خداوند، آهنگ جدید شاد حتی در اینجا مال ماست که بخوانیم؛ با قلبی وفادار و زبانی شاد اکنون احترام خود را تقدیم می‌کنیم.
«شایسته!» باز هم فریاد می‌زنیم، «شایسته برای همیشه!» و در پای تو، ای بره‌ای که یک بار ذبح شدی، ما پرستش می‌کنیم، ما ستایش می‌کنیم. —کاترین هلن فون پوسِک (۱۸۵۹–۱۹۵۳)
