«خدای ابدی مسکن تو است، و در زیر بازوهای جاودانی او قرار داری.» (تثنیه ۳۳:۲۷) ابدیت وجود خدا منحصر به فرد است. در مقابل هفتاد سال عمر کوتاه ما (مزامیر ۹۰:۱۰)، آیه دوم همین مزمور درباره او می‌گوید: «از ازل تا ابد، تو خدا هستی.» او خدای ابدی، «آغاز و پایان» (مکاشفه ۲۱:۶) است، یعنی آغازگر و کامل‌کننده همه چیز. این در مورد پسرش، خداوند عیسی نیز صادق است (مکاشفه ۲۲:۱۳). نجات‌دهنده توسط ملکی‌صدق، مردی که در تصویر «نه آغاز روزها و نه پایان زندگی» داشت (عبرانیان ۷:۳)، پیش‌بینی شده است. «خروج‌های» او «از قدیم، از ازل» بوده است (میکاه ۵:۲).
این خدای ابدی «پیش از بنیاد جهان» (افسسیان ۱:۴) قصد فیض نسبت به ما داشت و ثروت فیض خود را در «عصرهای آینده» (افسسیان ۲:۷) نشان خواهد داد. ما «از ازل تا ابد» در افکار او هستیم!
پیش از آنکه دستان تو خورشید را برای حکومت بر روز بسازند، یا بنیاد زمین را نهادند، یا گل آدم را شکل دادند، چه افکار صلح و رحمتی جاری شد در قلب بزرگ عشق تو، ای خدا. — جان کنت تشویق از آیه امروز در این است که چنین کسی پناهگاه ماست. ما در میان کسانی هستیم که «برای پناهندگی فرار کرده‌اند» (عبرانیان ۶:۱۸)، و در آن پناهگاه سرپناه دائمی و از بازوهای جاودانی حمایت دائمی وجود دارد. ناگزیر، حمایت انسانی موقتی است. داوود در نزد سموئیل پناه یافت (اول سموئیل ۱۹:۱۸)، اما روزی فرا رسید که سموئیل مرد (اول سموئیل ۲۵:۱). خدای ابدی هنوز پناهگاه او بود (اول سموئیل ۳۰:۶). افسسیان از چشم‌انداز عزیمت دائمی پولس ویران شدند، اما آنها به خدا سپرده شده بودند (اعمال ۲۰:۳۲)، زیرا او همیشه حاضر بود. ایمانداران عبرانی راهنمایان وفادار خود را از دست داده بودند، اما عیسی مسیح «همان دیروز، امروز و تا ابد» است (عبرانیان ۱۳:۸). در شرایط متغیر زندگی، این واقعیت که خدای تثلیثی، خدای ابدی است، به این معنی است که دانش پدر از نیازهای ما ثابت است (متی ۶:۳۲)، کهانت پسر در منافع ما بی‌وقفه است (عبرانیان ۷:۲۳-۲۵)، و حضور تسلی‌دهنده با ما بی‌انتها است (یوحنا ۱۴:۱۶).
آفریننده «تا ابد مبارک» است (رومیان ۱:۲۵). مسیح «تا ابد مبارک» است (رومیان ۹:۵). آمین. این خدای ابدی است.
