عیسی—یهوه نجات‌دهنده—نامی که قبل از تولدش توسط فرشته به فرزند باکره داده شد (متی ۱:۲۱)، نامی است که با ذکر دائمی در اشکال مختلف، در سراسر کتاب خدا، از اولین مکاشفه آن در فیض در آغاز انجیل متی، فصل ۱، تا جشن نهایی آن در جلال، در کتاب مکاشفه، مورد احترام قرار گرفته است. این نام در وعده نسل زن گنجانده شده بود. در قربانی در موریا، در زمان ابراهیم، نهفته بود. در هزاران شکل در انواع و نمادهای زیر شریعت پیش‌بینی شده بود. در تمام خط پیامبران تکرار شد.
و در آغاز عهد جدید، نام محترم بر «فرزند متولد شده»، «پسر داده شده» (اشعیا ۱۱:۶)، نوزاد باکره که در آخور حقیر در بیت‌لحم خوابیده بود (لوقا ۲:۱۱، ۱۶) بر زبان آورده می‌شود. واقعاً شگفت‌انگیز است که «یهوه نجات‌دهنده» را در آنجا بیابیم. خدا واقعاً در جسم ظاهر شد. کلمه جسم شد و «در میان ما ساکن شد» (یوحنا ۱:۱۴). و اگرچه دنیا آن را نمی‌دانست، فرشتگان این رویداد را در شادی بی‌حد و حصر آسمان جشن گرفتند. عبور خداوند از سرزمین اسرائیل به عنوان نجات‌دهنده، شفا‌دهنده، رهایی‌بخش، و توزیع‌کننده نجات خدا در دنیایی از گناهکاران تباه شده، او را «یهوه نجات‌دهنده» اعلام کرد. مرگ او بر جلجتا، و نامی که با شرم بر صلیب او نوشته شده بود، گواه رد او توسط انسان بود، در حالی که رستاخیز او از قبر، مهر گسترده پذیرش آسمان بر کار او، و گواهی کامل خدا بر رضایت او از آن، و خشنودی او در آن بود.
در اعمال رسولان، «عیسی» به عنوان «خداوند و مسیح» موعظه می‌شود، و به نام او آمرزش به «هر که ایمان آورد» (اعمال ۱۰:۴۳) ارائه می‌شود. نام او قدرت نجات دارد (اعمال ۴:۱۲)، که در هیچ نام دیگری یافت نمی‌شود. در رساله‌ها، نام عیسی به عنوان نجات‌دهنده و خداوند «بسیار متعال» است، و کلیسای او در اینجا (اول قرنتیان ۱۲:۳) باید آن را در تمام روابط جمعی (اول قرنتیان ۴:۴) و در تمام خدمت فردی (کولسیان ۳:۱۷) حمل و احترام کند. در مکاشفه، نام او در آسمان توسط مقدسین و فرشتگان جشن گرفته می‌شود، و در تمام مناطق خلقت بازخرید شده و تجدید شده، مورد تصدیق و احترام قرار می‌گیرد.
«عیسی» نامی است فنا‌ناپذیر، ثابت و تغییر‌ناپذیر. «عیسی مسیح دیروز و امروز و تا ابد همان است.»
نام او تنها نامی است که در شکوفایی و طراوت دائمی باقی می‌ماند؛ نامی که هرگز از کارایی و فضیلت آن کاسته نمی‌شود. زمان و حافظه باعث می‌شوند نام‌های دیگر، که ستایش‌هایشان خوانده شده است، محو و فراموش شوند، اما ابدیت با نام عیسی کاری جز جشن گرفتن آن در قلمروهای جلال نخواهد داشت. در سراسر آن «همان عیسی»، عمانوئیل، خدا با ما، یهوه نجات‌دهنده؛ پسر در آغوش پدر، قربانی بر مذبح، و بره‌ای که ذبح شد، بالاتر از همه آسمان‌ها جلال یافته است. نام و شخصیت او کار او را با ارزشی بی‌نهایت، و مقاماتی را که او پر می‌کند با کرامتی پایدار سرمایه‌گذاری می‌کند. نام او ارزشی فنا‌ناپذیر دارد، و او موضوع سرودهای ابدی آسمان است.
به نام عیسی است که حیات الهی به روح مؤمن منتقل می‌شود (یوحنا ۲۰:۳۱)، که آمرزش گناهان تضمین می‌شود (اعمال ۱۰:۴۳) و دعای ایمان پاسخ خود را دریافت می‌کند (یوحنا ۱۴:۱۳-۱۴). به نام عیسی کارهای قدرتمند روزهای اولیه انجام شد (اعمال ۴:۱۰)، و آن نام چیزی از قدرت باستانی خود را از دست نداده است. این نام جمع‌آوری‌کننده (متی ۱۸:۲۰) است، همانطور که نام متحد‌کننده (اول قرنتیان ۱:۱۰) کلیسا در تمام اعصار و در تمام زمان‌ها است، و هرچه مقدسین ساده‌تر و نزدیک‌تر به این نام بی‌نظیر بچسبند، آن را تصدیق کنند و به آن احترام بگذارند، نزدیک‌تر به او و به یکدیگر یافت خواهند شد.
دیگر تنها از آن تو نیست، بلکه داده شده است
به من، ای مسیح، تو اکنون از آن منی،
زندگی من، شادی من، امید من، آسمان من،
و من تا ابد کاملاً از آن تو هستم.
