برای شروع،
«ما تشخیص می‌دهیم و تأکید می‌کنیم که روح خدا نویسندگان کتاب مقدس را نه تنها در افکار کلی که بیان کردند، بلکه در کلماتی که استفاده کردند، هدایت کرد. در غلاطیان ۳:۱۳ پولس رسول بخشی از تثنیه ۲۱:۲۲-۲۳ را نقل می‌کند. یهودیان نباید اجازه می‌دادند جسد مردهٔ کسی که به دار آویخته شده بود، تمام شب بر درخت بماند. چنین کسی باید قبل از غروب آفتاب دفن می‌شد. کسی که به دار آویخته شده بود، زیر لعنت خدا بود، و اگر جسدش به سرعت دفن نمی‌شد، زمین به این وسیله آلوده می‌شد.
پطرس رسول اشاره می‌کند که خداوند عیسی به ناحق رنج کشید. او گناهی نکرد، بلکه گناهان ما را در بدن خود بر درخت حمل کرد. پطرس نیز به قسمت مذکور در تثنیه اشاره می‌کند، اما در حال مقایسه است، زیرا در تثنیه کسی که بر درخت آویخته شده بود، گناهی مرتکب شده بود که مستحق مرگ بود. او به مسیحیانی که به ناحق رنج می‌کشیدند نشان می‌دهد که چگونه باید در چنین موقعیت‌هایی عمل کنند، و اشاره می‌کند که مسیح نه تنها برای ما گناهکاران رنج کشید، بلکه نگرشی که او هنگام رنج کشیدن ناعادلانه نشان داد، نمونه‌ای است که ما باید از آن پیروی کنیم.
در زمان نگارش تثنیه،
«مصلوب کردن برای یهودیان ناشناخته بود. مصلوب کردن یک روش اعدام بی‌رحمانه و مشخصاً رومی بود. با این حال، جالب توجه است که مزمور ۲۲، که توسط داوود پادشاه تقریباً ۱۰۰۰ سال قبل از مصلوب شدن مسیح نوشته شده است، توصیفی بسیار گرافیکی از رنج فیزیکی متحمل شده توسط کسی که مصلوب شده بود، ارائه می‌دهد. اما رنج توصیف شده در این مزمور بسیار فراتر از رنج‌های فیزیکی است، همانطور که در آیات اول و سپس بارها و بارها در سراسر مزمور می‌بینیم. هم پطرس و هم پولس به خداوند عیسی به عنوان کسی که مصلوب شده بود اشاره می‌کنند. پولس به طور خاص به صلیب خداوند عیسی مسیح در غلاطیان ۶:۱۴ اشاره می‌کند. صلیب نه تنها ابزاری برای بی‌رحمی بود. مصلوب کردن روشی بسیار تحقیرآمیز برای اعدام بود که برای شهروندان رومی اعمال نمی‌شد. در آن زمان، به طور کلی، برای پست‌ترین مجرمان و بردگان محفوظ بود.
در روزگار عهد جدید،
«هیچ فرد عاقلی صلیب را به عنوان جواهر یا برای اهداف تزئینی نمی‌پوشید، همانطور که امروز کسی یک چوبه دار مینیاتوری یا صندلی الکتریکی را برای این منظور نمی‌پوشد. برای کسی که صلیب و کسی را که بر صلیب اعدام شده بود، بزرگ می‌داشت، همانطور که در اول قرنتیان ۱:۱۸-۲۵ می‌بینیم، برای یهودیان توهین‌آمیز و برای غیریهودیان حماقت بود - در واقع، برای همه کسانی که هلاک می‌شوند!
به طور خلاصه، بله، خداوند عیسی بر صلیب مرد. این شرم‌آورترین و بی‌رحمانه‌ترین شکل مرگی بود که رومیان می‌توانستند بر او تحمیل کنند. جمعیت یهودی، به رهبری رهبران مذهبی خود، این را از پیلاطس خواستند. روح خدا از کلمات مختلفی برای همان ابزار وحشتناک اعدام استفاده کرد، زمانی که می‌خواست بر جنبه‌های مختلف آنچه خداوند در مرگ خود برای ما انجام داد، تأکید کند. عبارت «صلیب» یا «مصلوب شده» بارها در ارتباط با مرگ خداوند عیسی استفاده می‌شود. اما صلیب از چوب ساخته شده بود. چوب از درختان می‌آید، و کلمهٔ یونانی برای چوب به صلیب، کنده و سایر وسایل مجازات تحقیرآمیز و اجباری اعمال می‌شد. و روح خدا آیات تثنیه در مورد کسی که بر درخت آویخته شده است را به طور خاص به مصلوب شدن خداوند عیسی اطلاق می‌کند.
باشد که ما دوست بداریم
«و بسیار قدردان کسی باشیم که خود کاملاً مقدس و بی‌گناه بود، اما بر درختی آویخته شد – یعنی بر صلیب مرد – برای گناهان ما!
پس عیسی را گرفتند و او صلیب خود را حمل کرده، به مکانی که به آن «محل جمجمه» می‌گفتند، که به عبری جلجتا نامیده می‌شود، بیرون رفت. در آنجا او را مصلوب کردند. (یوحنا ۱۹:۱۷-۱۸ NASB)"
