آفریننده‌ای که همه ستارگان بالا را می‌شناسد و نام می‌برد

«او تعداد ستارگان را می‌داند؛ او همه آنها را به نام‌هایشان می‌خواند. خداوند ما بزرگ و دارای قدرت عظیم است» (مزمور ۱۴۷:۴–۵). هرچه شب تاریک‌تر باشد، ستارگان را بهتر می‌توانیم ببینیم، همه آنها در فواصل بسیار دور قرار دارند. برخی از آنها صدها تریلیون مایل دورتر هستند. داوود پادشاه از تماشای آنها لذت می‌برد و نوشت: «آسمان‌ها جلال خدا را اعلام می‌کنند» (مزمور ۱۹:۱). آیا شما هم از آنها لذت می‌برید؟ چقدر عجیب است که برخی افراد سعی می‌کنند بفهمند آسمان‌های پرستاره چگونه به وجود آمده‌اند، در حالی که پاسخ در بسیاری از جاهای کتاب مقدس یافت می‌شود. در اینجا یکی از آنها آمده است:

«جهان‌ها (ستارگان) با کلام خدا ساخته شدند، به طوری که چیزهای دیدنی از چیزهایی که ظاهر می‌شوند ساخته نشده‌اند» (عبرانیان ۱۱:۳). ستارگان به فرمان خدا به وجود آمدند!

ستاره‌شناسان اعتراف می‌کنند که نتوانسته‌اند پایانی برای ستارگان پیدا کنند و به طور فزاینده‌ای از آنچه با تلسکوپ‌های الکترونی کشف می‌کنند، شگفت‌زده می‌شوند. آنها گزارش می‌دهند که کهکشان راه شیری، که جهان ما بخش بسیار کوچکی از آن است، تخمین زده می‌شود ۲۰۰ میلیارد ستاره دارد و حداقل ۱۷۵ میلیارد کهکشان با تعداد کل ستارگانی وجود دارد که ذهن ما قادر به درک آن نیست. با این حال، همانطور که آیه آغازین کتاب مقدس به ما می‌گوید، خدا تعداد دقیق ستارگان را می‌داند و حتی شگفت‌انگیزتر اینکه، او برای هر یک از آنها نامی دارد! در واقع، تلاشی برای شمردن آنها بی‌فایده است، زیرا خود خدا اعلام کرد: «لشکر آسمان را [توسط انسان] نمی‌توان شمرد» (ارمیا ۳۳:۲۲). همچنین به ما گفته شده است: «یک ستاره از ستاره دیگر در جلال [زیبایی] متفاوت است» (اول قرنتیان ۱۵:۴۱). هیچ دو ستاره‌ای شبیه هم نیستند. خدای مبارک ما چه لذتی برده است وقتی که «آسمان‌ها را مانند پرده‌ای گسترانید» (مزمور ۱۰۴:۲).

آفرینش‌های منحصر به فرد

در اینجا مثالی از چگونگی متفاوت ساختن هر ستاره توسط آفریننده از دیگران آورده شده است. قطر زمین ۷,۹۲۶ مایل است، در مقایسه با قطر ستاره ابط‌الجوزا که ۵۴۰,۰۰۰,۰۰۰ مایل و قطر ستاره عیوق که ۷۵۰,۰۰۰,۰۰۰ مایل است. خورشید ما ۸۶۵,۰۰۰ مایل قطر دارد، یا بیش از ۱۰۰ برابر اندازه زمین است. اگر بخواهیم دیگر ستارگان را که در دسترس تلسکوپ‌ها هستند مقایسه کنیم، از کشف تفاوت‌های بزرگی که آفریننده در همه آنها ایجاد کرده است، شگفت‌زده خواهیم شد.

محاسبه شده است که سریع‌ترین سفینه فضایی ما که از زمین حرکت می‌کند، ۴۰,۰۰۰ سال طول می‌کشد تا به ستاره‌ای که به نام آلفا قنطورس شناخته می‌شود، برسد، که ۲۶,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰ (۲۶ تریلیون) مایل از ما فاصله دارد. (حتی در این فاصله، این سومین ستاره درخشان در آسمان شب است.) با این حال، با وجود همه این فواصل بزرگ، که ذهن ستاره‌شناسان را گیج می‌کند، آفریننده هر جرم آسمانی را تحت نظر دائمی خود دارد و هر یک را در مدار صحیح خود نگه می‌دارد. تنها او می‌توانست آنها را بسازد، آنها را در مدارهایشان در فضا قرار دهد و آنها را منظم نگه دارد. ما سرودی می‌خوانیم که این را به خوبی بیان می‌کند: «آیا او شگفت‌انگیز نیست!»