درک مزامیر صعود: سرودهایی برای مسیحیان

مزامیر صعود

کتاب مزامیر عهد عتیق شامل ۱۵ «سرود صعود» (مزامیر ۱۲۰-۱۳۴) است. در نسخه کینگ جیمز، هر یک عنوانی دارد که به آنها به عنوان «سرود درجات» اشاره می‌کند. کلمه عبری ترجمه شده «درجات» در جاهای دیگر کتاب مقدس نیز استفاده شده است. برای مثال، در ۲ پادشاهان ۲۰:۹، به درجات روی ساعت آفتابی که توسط پادشاه حزقیا استفاده می‌شد، اشاره دارد. به معنای واقعی کلمه، این کلمه به سفری به مکانی بالاتر اشاره دارد، و طبق یک فرهنگ لغت عبری، استفاده از آن در این مزامیر نشان‌دهنده پیشرفتی است که به اوج می‌رسد.

اغلب پرسیده می‌شود که چرا این مزامیر این عنوان را دارند. در معبد اورشلیم پانزده پله وجود داشت که از صحن زنان به صحن اسرائیلیان منتهی می‌شد. طبق سنت یهودی، لاویان روی این پله‌ها می‌ایستادند و مزامیر را می‌خواندند، اگرچه به نظر نمی‌رسد که اثباتی وجود داشته باشد که آنها واقعاً این مزامیر را خوانده باشند. برخی پیشنهاد می‌کنند که «سرودهای صعود» با بازگشت مردم اسرائیل از تبعیدشان در بابل مرتبط است. اگرچه این ممکن است درست باشد، برخی از این مزامیر به نظر می‌رسد قبل از تبعید سروده شده‌اند. این مزامیر. برخی پیشنهاد می‌کنند که «سرودهای صعود» با بازگشت مردم اسرائیل از تبعیدشان در بابل مرتبط است. اگرچه این ممکن است درست باشد، برخی از این مزامیر به نظر می‌رسد قبل از تبعید سروده شده‌اند.

گاهی اوقات این مزامیر را «سرودهای زیارت» نیز می‌نامند. به نظر می‌رسد آنها با سفرهایی که اسرائیلیان از خانه‌های خود به اورشلیم برای پرستش خداوند انجام می‌دادند، مرتبط هستند، همانطور که او دستور داده بود (تثنیه ۱۶:۱۶-۱۷). پیوندهای خانوادگی در اسرائیل قوی بود، و همه اعضای خانواده باید برای پرستش به اورشلیم می‌رفتند (تثنیه ۱۶:۱۱). به ما گفته شده است که مریم و یوسف عیسی را برای اولین بار در دوازده سالگی به اورشلیم بردند تا عید فصح را جشن بگیرند (لوقا ۲:۴۱-۴۲). برخی از این مزامیر، مانند ۱۲۷ و ۱۲۸، دارای مضمون قوی «خانواده» هستند و برای خواندن در هنگام سفر خانواده‌ها با هم مناسب بودند. مزمور ۱۲۲:۴ به طور خاص به قبایلی اشاره می‌کند که برای پرستش به اورشلیم می‌رفتند.

کلیسای امروز مردمی آسمانی است، نه زمینی. ما در زمانی زندگی می‌کنیم که خداوند عیسی به آن چشم دوخته بود، و نیازی به رفتن به اورشلیم برای پرستش نداریم. پرستشی که خدا امروز می‌خواهد «در روح و در حقیقت» باشد و با هیچ مرکز زمینی مرتبط نیست (یوحنا ۴:۲۱-۲۴). با این حال، به یک معنا ما مانند اسرائیلیان عهد عتیق هستیم، زیرا ما زائران هستیم. این زمین خانه دائمی ما نیست. ما «غریبه‌ها و زائران» هستیم (۱ پطرس ۲:۱۱) در حالی که به خانه آسمانی سفر می‌کنیم و «شهری را که سازنده و معمار آن خداست» می‌جوییم (عبرانیان ۱۱:۱۰). با در نظر گرفتن این شباهت‌ها و تفاوت‌ها، درس‌های مفیدی وجود دارد که می‌توانیم از خواندن سرودهای صعود بیاموزیم.

مزمور ۱۲۰

اولین سرود صعود در سرزمینی بیگانه تنظیم شده است. نویسنده فردی پریشان است که در میان مردمی زندگی می‌کند که مخالف صلح هستند. او ناله می‌کند: «من برای صلح هستم: اما وقتی سخن می‌گویم، آنها برای جنگ هستند» (آیه ۷). او اغلب از زبان فریبنده و لب‌های دروغگوی شریران رنج می‌برد و برای رهایی از چنین چیزهایی دعا می‌کرد. دروغ چیزی است که خداوند از آن متنفر است (امثال ۶:۱۷)، و ما باید مطمئن شویم که گفتار ما برای او خوشایند است. او کسانی را که کلماتشان بی‌بندوبار است، داوری خواهد کرد. مانند نویسنده این مزمور، ما ممکن است با مخالفت روبرو باشیم و ممکن است آرزوی مکانی بهتر را داشته باشیم. خانه آسمانی باید آرزویی در دل‌های ما ایجاد کند!

مزمور ۱۲۱

این اغلب به عنوان «مزمور مسافر» نامیده می‌شود. کلمات «نگه داشتن» و «نگهبان» شش بار ظاهر می‌شوند که مضمون سرود را تأیید می‌کند. همانطور که آن را می‌خوانیم، می‌توانیم اسرائیلیان را در حال سفر به اورشلیم تصور کنیم. آنها با انتظار به خداوند برای محافظت نگاه می‌کنند و ناامید نخواهند شد. او مردم خود را شب و روز حفظ می‌کند و آنها را با خیال راحت به مقصدشان خواهد رساند. ما نیز می‌توانیم مطمئن باشیم که او ما را «از این زمان به بعد، و حتی تا ابد» حفظ خواهد کرد (آیه ۸).

مزمور ۱۲۲

این مزمور با دو مزمور قبلی متفاوت است زیرا توسط داوود نوشته شده است. با این جمله آغاز می‌شود: «شاد بودم وقتی به من گفتند: «بیایید به خانه خداوند برویم»» (آیه ۱). آیا ما از فرصت مشارکت مسیحی شادیم؟ کتاب مقدس به ما می‌گوید که چقدر ضروری است که تا آنجا که می‌توانیم با مردم خدا ملاقات کنیم (عبرانیان ۱۰:۲۵). در این مزمور، قبایل مختلف با یک هدف متحد دیده می‌شوند که برای «شکرگزاری به نام خداوند» سفر می‌کنند (آیه ۴). با وجود بسیاری از تفاوت‌های فردی و فرهنگی، مردم خدا امروز باید این وحدت را به جهان نشان دهند. مانند اسرائیلیان، ما نیز باید تجربه عملی صلح را در میان مردم او آرزو کنیم. شهر زمینی اورشلیم هنوز در برنامه‌های خدا جای دارد. ما باید به اندازه کافی نگران باشیم که برای صلح آن نیز دعا کنیم (آیه ۶).

مزمور ۱۲۳

بسیار محتمل است که این مزمور در زمان «پایین» نوشته شده باشد، زمانی که یهودیان هنوز در بابل اسیر بودند. همانطور که آنها از تمسخر و ریشخند شکنجه‌گران بی‌خدای خود رنج می‌بردند، با انتظار به خدای خود برای رهایی نگاه می‌کردند. ایماندار امروز نیز به همین نگرش انتظار روزانه بر خداوند برای راهنمایی و هدایت نیاز دارد: «چشمان ما به خداوند، خدای ما، منتظر است تا بر ما رحم کند» (آیه ۲).

مزمور ۱۲۴

این دومین مزمور صعود است که توسط داوود نوشته شده است. مردم با شناخت خطراتی که از دشمنان خود با آن روبرو بودند، در ستایش خداوند برای رهایی او متحد شدند. اگر او به آنها کمک نمی‌کرد، چه بر سر آنها می‌آمد؟ بسیاری از مردم خدا از آن زمان توانسته‌اند این کلمات را بخوانند، زیرا رحمت و قدرت مداخله‌گر خدا را تجربه کرده‌اند. شناخت خداوند همه چیز را تغییر می‌دهد! «اگر خداوند با ما نبود... کمک ما در نام خداوند است» (آیات ۱، ۸).

مزمور ۱۲۵

همانطور که زائران به اورشلیم نزدیک می‌شدند و کوه‌های اطراف شهر محبوبشان را می‌دیدند، این به آنها یادآوری می‌کرد که چگونه خداوند خود آنها را احاطه کرده است (آیه ۲). او فشارهایی را که ما تجربه می‌کنیم می‌داند و با رحمت در زمان مناسب مداخله خواهد کرد (آیه ۳). هنوز هم درست است: «کسانی که به خداوند توکل می‌کنند، مانند کوه صهیون خواهند بود که نمی‌توان آن را جابجا کرد» (آیه ۱). آنها ثباتی در زندگی خود خواهند داشت که جهان هرگز آن را درک نمی‌کند.

مزمور ۱۲۶

این سرود مکمل مزمور ۱۲۳ است. چه شادی‌ای دل زائران را پر می‌کرد وقتی از تبعید بازمی‌گشتند! ملت‌های غیریهودی تشخیص می‌دادند که همه اینها کار خداوند بود. همانطور که ما رستگاری پرهزینه خود را به یاد می‌آوریم، ما نیز می‌توانیم با شادی بخوانیم: «خداوند کارهای بزرگی برای ما انجام داده است» (آیه ۳). مسئولیت ما برای گفتن به دیگران در زمینه کاشت بذر دیده می‌شود. کار ممکن است دشوار و دلسردکننده باشد، اما وقتی برداشت فرا رسد، شادی خواهد بود. ما باید به خداوند برداشت نگاه کنیم تا کار ما را برکت دهد: «کسانی که با اشک می‌کارند، با شادی درو خواهند کرد» (آیه ۵).

مزمور ۱۲۷

احتمالاً این مزمور، که به سلیمان نسبت داده شده است، توسط داوود نیز نوشته شده است. سلیمان چه در ساخت معبد، چه در حفظ امنیت شهر، یا در تربیت خانواده خود، باید یاد می‌گرفت که به خداوند توکل کند. «اگر خداوند خانه را نسازد، سازندگان آن بیهوده زحمت می‌کشند؛ اگر خداوند شهر را حفظ نکند، نگهبان بیهوده بیدار می‌ماند» (آیه ۱). متأسفانه، او در امور زناشویی و با خانواده‌اش شکست خورد (۱ پادشاهان ۱۱). والدین مسیحی امروز باید تشخیص دهند که فرزندانشان میراثی از خداوند هستند. همانطور که تیرها پتانسیل دارند، فرزندان نیز همینطور هستند. ما باید مطمئن شویم که آنها به طور مناسب برای مفید بودن آماده شده‌اند.

مزمور ۱۲۸

مضمون یک زندگی منظم در اینجا توسعه یافته است. تمام برکات در این مزمور ناشی از ترس از خداوند است. هیچ چیز مهمتر نیست: «خوشا به حال هر که از خداوند می‌ترسد» (آیه ۱). در این «مزمور خانوادگی» مادر در قلب خانه است، که به خوبی توسط همسرش حمایت می‌شود. والدین خداپرست می‌توانند تأثیر مفیدی بر فرزندان خود و ملت خود داشته باشند (آیات ۵-۶).

مزمور ۱۲۹

از زمان تولدش در مصر (خروج ۱) ملت اسرائیل رنج کشیده است. این یک معجزه است که ملت زنده مانده است! خداوند در نهایت با تمام دشمنان اسرائیل برخورد خواهد کرد. آیه سوم این مزمور مطمئناً ما را به یاد خداوند عیسی می‌اندازد که پشتش به طرز وحشیانه‌ای شلاق زده شد: «شخم‌زنان بر پشت من شخم زدند.» در زندگی خودمان، ما در زمان‌های سختی بیشتر از زمان‌های آسایش از او می‌آموزیم.

مزمور ۱۳۰

آنچه در مزمور قبلی به صورت ملی تجربه شد، در اینجا به صورت فردی به تصویر کشیده شده است. مضمون رنج ادامه می‌یابد، زیرا فردی از اعماق ناامیدی به خداوند فریاد می‌زند. خدای ما مهربان و بخشنده است، و ما باید به او امید داشته باشیم. «جان من برای خداوند بیشتر از کسانی که منتظر صبح هستند، انتظار می‌کشد» (آیه ۶). همانطور که صبح طلوع خواهد کرد، خداوند در زمان خود تسکین خواهد آورد – و او برای مقدسین خود می‌آید!

مزمور ۱۳۱

مزمور دیگری از داوود، اما این بار به نظر می‌رسد نوعی دفاع در برابر اتهامات باشد. او با دانستن اینکه راه‌های خدا همیشه بهترین هستند، با فروتنی خود را به اراده خدا تسلیم می‌کند. «اسرائیل از این پس و تا ابد به خداوند امید داشته باشد» (آیه ۳). فروتنی و امید باید ویژگی فرزند خدا باشد.

مزمور ۱۳۲

برخی پیشنهاد می‌کنند که این مزمور توسط سلیمان نوشته شده است تا در مراسم تقدیس معبد خوانده شود. این مزمور انتقال تابوت عهد به اورشلیم را توصیف می‌کند و بنابراین سرودی مناسب برای زائران بود. این طولانی‌ترین سرود از سرودهای صعود است. به ویژه به آیه ۹ توجه کنید: «کاهنان به عدالت ملبس شوند؛ و مقدسین تو با شادی فریاد زنند.» ایمانداران عهد جدید نیز «کاهنان» هستند (مکاشفه ۵:۱۰؛ ۱ پطرس ۲:۵، ۹)، و به عدالت مسیح ملبس هستند (۱ قرنتیان ۱:۳۰). مانند این مقدسین عهد عتیق، ما نیز می‌توانیم از آنچه خداوند برای ما انجام داده است شاد باشیم.

مزمور ۱۳۳

این آخرین سرود صعود است که به داوود نسبت داده شده است. مضمون وحدت، که در مزامیر قبلی دیده شد، در اینجا بسیار مهم است: «ببینید، چقدر خوب و دلپذیر است که برادران با هم در وحدت زندگی کنند» (آیه ۱). وحدت مسیحی امروز نمی‌تواند با تلاش‌های انسان ایجاد شود. مسئولیت ما حفظ وحدت روح است که از قبل وجود دارد (افسسیان ۴:۳).

مزمور ۱۳۴

این سرود نهایی صعود، پایانی مناسب برای این مجموعه است. این سرود در معبد تنظیم شده است و احتمالاً در پایان پرستش عصرگاهی در عید خیمه‌ها خوانده می‌شد. همانطور که زائران در پایان هر عید اورشلیم را ترک می‌کردند، می‌خواستند برکت خداوند را با خود به خانه ببرند. مانند ایمانداران اولیه عهد جدید، باشد که ما دائماً او را برکت دهیم (لوقا ۲۴:۵۳)، و باشد که ما برکت او را در زندگی خود به عنوان زائران بیشتر بشناسیم. «خداوندی که آسمان و زمین را آفرید، تو را برکت دهد» (آیه ۳).