فراخوانده‌شدگان
(کلیسای یا جماعت)
کلمهٔ «اِک‌کلسیا» (ek-klesia) - که تقریباً همیشه در نسخهٔ مجاز کتاب مقدس «کلیسای» ترجمه شده است - در اصل کلمه‌ای بود که به معنای یک مجمع قانونی در یک شهر آزاد یونانی از همهٔ کسانی بود که حق شهروندی داشتند، برای انجام امور عمومی. (به ترنچ، مترادف‌های یونانی مراجعه کنید). وقتی پولس ادعا کرد که «رومی» است، منظورش این بود که او این شهروندی را داشت، و اگرچه او یک یهودی و شهروند طرسوس بود، اما او همچنین یک «شهروند رومی» بود و حق داشت در هر مجمع (اِک‌کلسیا) شهروندان رومی شرکت کند؛ و همچنین امتیازات دیگری به او می‌داد. تا جایی که می‌دانیم پطرس یا یوحنا این شهروندی را نداشتند، و فرماندهٔ اصلی سربازان رومی در اورشلیم به پولس گفت که او این شهروندی را «با مبلغ زیادی» به دست آورده است. اما پولس می‌توانست پاسخ دهد: «اما من آزاد به دنیا آمدم.» داشتن این شهروندی یک امتیاز بسیار بزرگ بود.
هنگامی که عهد عتیق از عبری به یونانی ترجمه شد، این کلمهٔ «اِک‌کلسیا» برای ترجمهٔ کلمهٔ عبری به معنای «جماعت» اسرائیل استفاده شد، و به این ترتیب این کلمه را برای استفاده در امور خدا آماده کرد؛ و هنگامی که خداوند عیسی شروع به گفتن به شاگردان خود دربارهٔ کلیسایی کرد که او در شرف بنا کردن آن بود، او خود این کلمه را برای توصیف آن انتخاب کرد (متی ۱۶:۱۸، ۱۸:۱۷). اینها تنها جاهایی در انجیل‌ها هستند که ما این کلمه را می‌یابیم، اما بارها در اعمال رسولان، و بارها و بارها در رساله‌ها و مکاشفه ظاهر می‌شود.
اولین باری که در عهد جدید (متی ۱۸:۱۸) استفاده می‌شود، بسیار چشمگیر است:
«بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد؛ و دروازه‌های جهنم بر آن غالب نخواهند شد.» بارها سعی کرده‌اند چنین کنند؛ اما هرگز موفق نشده‌اند. همانطور که دیدیم، خود خداوند عیسی مسیح این کلمه را برای توصیف آن انتخاب کرد، بنابراین ما باید با جدیت بیشتری به دنبال یادگیری درس‌هایی باشیم که او از طریق آن به ما می‌آموزد.
شما متوجه خواهید شد که کلمهٔ «اِک‌کلسیا» از دو کلمه تشکیل شده است: اولی «اِک» (ek) است، که مانند «اِکس» (ex) در کلمهٔ انگلیسی «اِگزیت» (exit) ما است، و به معنای «از، از میان، دور از» است. قسمت دوم کلمه «کلسیا» (klesia) است، که از کلمهٔ «کالئو» (kaleo) به معنای «من صدا می‌زنم» می‌آید. در واقع ممکن است ریشهٔ کلمهٔ انگلیسی «کال» (call) ما را در آن تشخیص دهید. بنابراین کل کلمه به معنای «فراخوانده‌شدگان» است، با تأکید بر «فراخوانده‌شده».
پولس به جماعت در روم نوشت: «شما نیز فراخوانده‌شدگان عیسی مسیح هستید» (رومیان ۱:۶)، و به آنها می‌گوید که آنها «مقدسین به واسطهٔ فراخوان» هستند. به یادداشت در ترجمهٔ جدید مراجعه کنید.
کسی که شهروندان را در یک شهر یونانی به مجمع فرا می‌خواند، منادی، «هو کِروکس» (ho kerux) بود، و این همان کلمه‌ای است که روح‌القدس برای کسی که خبر خوش، انجیل را اعلام می‌کند، یا موعظه می‌کند، استفاده می‌کند، همانطور که در اول تیموتائوس ۲:۷ و دوم تیموتائوس ۱:۱ می‌بینیم: «من به عنوان یک منادی (کِروکس) منصوب شده‌ام.» به ترجمهٔ جدید مراجعه کنید.
کسی که انجیل را موعظه می‌کند، واقعاً یک منادی خبرهای خوش است که توسط خداوند عیسی مسیح فرستاده شده است، و با قدرت روح‌القدس مردم را به سوی مسیح فرا می‌خواند، که آنها را آزاد می‌سازد، آنها را از این دنیا فرا می‌خواند، و آنها را شهروندان آسمان می‌سازد؛ و آنها بخشی از کلیسا، یا جماعت خدا می‌شوند. اما به یاد خواهید آورد که در یک شهر یونانی همه حقوق و امتیازات «اِک‌کلسیا»، یعنی مجمع را نداشتند، بلکه کسانی که شهروندان آزاد بودند و شهروندی خود را از دست نداده بودند؛ تنها اینها بخشی از آن مجمع را تشکیل می‌دادند. و امروز نیز در جماعت خدا چنین است. تنها کسانی که شهروندان آسمان هستند (فیلیپیان ۳:۲۰) به این جماعت تعلق دارند؛ و این شهروندان آسمانی آزاد هستند، «شما به سوی آزادی فراخوانده شده‌اید» (غلاطیان ۵:۱۳).
اما، متأسفانه، امروز نیز، مانند گذشته، کسانی هستند که حق خود را برای حضور آشکار در آن جماعت، آنگونه که نزد مسیح خداوند جمع شده است، از دست داده‌اند. گناه وارد شده است، و مانند مردی در اول قرنتیان ۵، برخی مجبور شده‌اند از آن جماعت کنار گذاشته شوند.
چقدر شگفت‌انگیز این کلمهٔ «اِک‌کلسیا» کلیسای حقیقی خدا را امروز توصیف می‌کند - فراخوانده‌شده توسط منادی انجیل؛ فراخوانده‌شده از جهان، زیرا کسی که به این فراخوان پاسخ می‌دهد دیگر از جهان نیست، همانطور که مسیح خداوندشان از جهان نیست (یوحنا ۱۷:۱۶)؛ با هم جمع شده‌اند نزد آن یگانه که دوستش داریم، خداوند عیسی مسیح ما؛ و بنابراین ما بخشی از جماعت، یا کلیسای خدا را تشکیل می‌دهیم.
«جماعت» ترجمهٔ بهتری از «اِک‌کلسیا» نسبت به «انجمن» است، زیرا «انجمن» در خود معنای گرد هم آمدن، یا جمع شدن، به ارادهٔ داوطلبانهٔ خود را دارد؛ در حالی که «اِک‌کلسیا» بر فراخوانی که آنها را گرد هم می‌آورد تأکید می‌کند؛ فراخوان خود خدا، از طریق منادی عیسی مسیح خداوند ما. در اعمال رسولان ۱۹، این کلمه را سه بار در نسخهٔ مجاز ما «جماعت» ترجمه شده می‌یابیم.
اما بیشتر توجه کنید: تنها یک امپراتوری روم وجود داشت، با امپراتور در رأس آن، و ممکن است ببینید که شهروندی رومی پولس بدون هیچ سؤالی به رسمیت شناخته شد، صرف نظر از مکانی که او آن را ادعا می‌کرد: فیلیپی یا اورشلیم، تفاوتی نداشت. یک امپراتوری روم هر شهروند رومی را در کل امپراتوری روم به هم پیوند می‌داد. (اعمال ۱۶:۳۷؛ ۲۲:۲۵-۲۸).
همینطور، تنها یک کلیسای حقیقی خدا وجود دارد، با خداوند عیسی مسیح به عنوان سر آن، و هر مؤمن حقیقی به خداوند عیسی، هر کسی که فراخوان منادی را شنیده و اطاعت کرده است، به آن کلیسا، یا جماعت خدا تعلق دارد، کاملاً صرف نظر از مکان و نژاد و زبان: همه آنها یک بدن با مسیح سر را تشکیل می‌دهند.
همانطور که تنها یک امپراتوری روم وجود داشت، تنها یک کلیسای خدا نیز وجود دارد (متی ۱۶:۱۸؛ افسسیان ۱:۲۲؛ ۵:۲۳، و سایر کتب مقدس را مقایسه کنید). و همانطور که جماعت شهروندان رومی در هر شهری به طور مساوی به عنوان نمایندهٔ کل امپراتوری روم - شاید بتوانیم بگوییم امپراتوری روم در مینیاتور - شناخته می‌شد، همینطور جماعت مسیحیان حقیقی در هر مکانی نمایندهٔ کل جماعت خدا در سراسر جهان است: و هر مؤمن حقیقی به خداوند عیسی در هر مکانی، به جماعت خدا در آن مکان تعلق دارد، حتی اگر او این را درک نکند، و یا از فراخوانی که او را به آن جماعت فرا می‌خواند اطاعت نکند.
کتب مقدس از «کلیسای خدا که در قرنتس است» یا «کلیسای تسالونیکیان» سخن می‌گویند. این به معنای آن نیست که کلیساهای خدا بسیاری هستند، مستقل از یکدیگر، بلکه هر کلیسای منفرد نمایندهٔ کل است.
در اول قرنتیان ۱۵:۹،
پولس به ما می‌گوید: «من کلیسای خدا را آزار دادم.» او کلیسا (یا جماعت) در اورشلیم را آزار داد، اما سپس به ما می‌گوید: «من آنها را حتی تا شهرهای غریب آزار دادم» (اعمال ۲۶:۱۰،۱۱). در اینجا می‌توانیم ببینیم که همهٔ مسیحیان حقیقی در اورشلیم و آنهایی که در شهرهای غریب بودند، همه با هم «کلیسای خدا» را تشکیل دادند. این تنها یک «اِک‌کلسیا»، تنها یک کلیسا است؛ و هر روحی که با خون خریده شده است در سراسر جهان بخشی از آن یک کلیسا است.
گرد هم آمدن به سوی
اِپی-سون-آگوگِه
تقریباً هر روز از گردهمایی‌های بزرگ می‌خوانیم. مردم برای کمک به هدفی که دوست دارند و تحسین می‌کنند، گرد هم می‌آیند. آنها برای یک هدف، برای یک آموزه، برای یک منظور گرد هم می‌آیند؛ اما چقدر چنین گردهمایی با کسانی که نزد یک شخص زنده در میان خودشان، که دوستش دارند، گرد هم می‌آیند، متفاوت است.
شما متوجه خواهید شد که کلمه‌ای که ما قصد بررسی آن را داریم، در واقع از سه کلمه تشکیل شده است؛ و دومی و سومی با هم، «سون‌آگوگِه» (sunagoge)، یک کلمهٔ انگلیسی بسیار رایج را می‌سازند: «کنیسه» (Synagogue). یکی روش یونانی، دیگری روش انگلیسی برای املای همان کلمه است. همانطور که ممکن است حدس بزنید، در واقع به معنای «یک گردهمایی» است، و به این ترتیب اغلب در عهد عتیق یونانی استفاده می‌شود. در عهد جدید به طور کلی به معنای مکانی است که آنها در آن جمع می‌شدند. و امروز یهودیان در کنیسه‌ها گرد هم می‌آیند تا شریعت و انبیا را بشنوند و دعا کنند. این «یک گردهمایی» است، اما «یک گردهمایی به سوی» هیچ شخص محبوب و زنده‌ای نیست. در سراسر جهان از جلسات مذهبی از یک نوع یا نوع دیگر می‌شنویم، که بیشتر آنها «گردهمایی‌ها» هستند، اما «گردهمایی‌ها به سوی» کسی که دوستش دارند نیستند. این شخص زنده است که ما دوستش داریم، که به سوی او گرد هم می‌آییم، که تفاوت را ایجاد می‌کند.
این کلمه، «اِپی-سون-آگوگِه» (epi-sun-agoge)، «یک گردهمایی به سوی»، به عنوان اسم، تنها دو بار در عهد جدید یونانی استفاده شده است؛ اما فعل آن هفت یا هشت بار استفاده شده است.
ما آن را ابتدا در متی ۲۳:۳۷ می‌یابیم، که در این آیه دو بار آمده است:
«ای اورشلیم، اورشلیم، چند بار خواستم فرزندانت را نزد (خودم) جمع کنم، همانطور که مرغ جوجه‌های خود را زیر بال‌هایش جمع می‌کند، و شما نخواستید.» این، اولین باری که این کلمه استفاده می‌شود، معنای آن را به زیبایی نشان می‌دهد. همه ما شنیده‌ایم که مرغ مادر آن صدای مخصوص کوچک را می‌دهد که جوجه‌های کوچک را فرا می‌خواند - آنها را به کجا فرا می‌خواند؟ آنها را نزد خود فرا می‌خواند. این دقیقاً همان فکری است که در این کلمهٔ دوست‌داشتنی وجود دارد. می‌توانید جاهای دیگری را که این فعل را می‌یابیم، جستجو کنید، که همه آنها، همانطور که متوجه خواهید شد، در انجیل‌ها هستند، و از خداوند ما در اینجا بر روی زمین سخن می‌گویند (متی ۲۴:۳۱؛ مرقس ۱:۳۳، ۱۳:۲۷؛ لوقا ۱۲:۱، ۱۳:۳۴، و شاید ۱۷:۳۷؛ اما خواندن در اینجا، به نظر من مشکوک است). اگر این کتب مقدس را بررسی کنید، فکر می‌کنم خواهید یافت که همه، به جز آخرین مورد، به گرد هم آمدن نزد خداوند و نجات‌دهندهٔ محبوب ما اشاره دارند. مسیح، و تنها مسیح، هدف و مرکز گردهمایی ماست. باشد که خداوند به ما کمک کند تا این را در ذهن داشته باشیم وقتی برای یادبود مرگ خداوند ما گرد هم می‌آییم؛ این فقط «یک گردهمایی» نیست (کنیسه این بود)، بلکه یک گردهمایی است نزد خود خداوند عیسی مسیح.
امروزه بسیاری به سوی یک آموزه، مانند تعمید، گرد هم می‌آیند؛ دیگران به سوی یک رهبر بزرگ، مانند لوتر یا وسلی، گرد هم می‌آیند؛ دیگران به سوی یک شکل عبادت یا حکومت کلیسا؛ یا به سوی یک کلیسای ملی. چنین گردهمایی‌هایی حق ندارند ادعا کنند که آنها نزد مسیح، و تنها مسیح، گرد هم آمده‌اند.
اما بیایید کمی به دو کتاب مقدس (و تنها دو) که این کلمه را به عنوان اسم می‌یابیم، نگاه کنیم. اولین مورد در دوم تسالونیکیان ۲:۱ است،
«اکنون، ای برادران، از شما التماس می‌کنیم، به واسطهٔ آمدن خداوند ما عیسی مسیح، و به واسطهٔ گرد هم آمدن ما نزد او، که به زودی در ذهن خود متزلزل نشوید، یا مضطرب نشوید.» در اینجا این کلمه به ما از آن گردهمایی بزرگ در هوا می‌گوید، که در اول تسالونیکیان ۴:۱۳-۱۸، و در اول قرنتیان ۱۵:۵۱-۵۷ توصیف شده است، زمانی که همهٔ مؤمنان حقیقی به خداوند ما عیسی مسیح، چه زنده و چه خفته، ربوده خواهند شد تا در هوا با خداوند ملاقات کنند. چه گردهمایی بزرگی خواهد بود، و همه نزد او! حتی یک قدیس، از دزد بر صلیب تا آخرین کسی که قبل از بازگشت او به نجات‌دهنده آورده می‌شود، در آن زمان غایب نخواهد بود؛ همه نزد خداوند خود گرد هم خواهند آمد، و او مرکز، تنها مرکز و هدف، آن جمعیت عظیم خواهد بود. و، توجه کنید، آن یگانه که ما نزد او گرد هم می‌آییم، برای درک شدن رها نشده است (همانطور که در برخی موارد است)، بلکه به وضوح به ما گفته شده است - «نزد او» - نزد خود خداوند عیسی مسیح. فرشتهٔ اعظم در آنجا خواهد بود، و صدای خود را بلند خواهد کرد: اما او مرکز یا هدف نیست، آن یگانه که آن جمعیت عظیم نزد او گرد هم آمده است! نه! این نزد خود خداوند است، تنها خداوند، او مرکز همه چیز است: «خود خداوند با فریاد از آسمان فرود خواهد آمد.» خود خداوند تنها هدف و مرکز ما در آن زمان است.
چه کسی حاضر است آن ملاقات در هوا را، با خود خداوند در میان، از دست بدهد؟ پس در آن لحظه، چه کسی مرکز دیگری، هدف دیگری، جز خود خداوند عیسی مسیح را خواهد خواست؟ چرا اکنون مرکز دیگری، هدف دیگری؟
تنها جای دیگری که این کلمه را می‌یابیم در عبرانیان ۱۰:۲۵ است: «ترک نکنید گرد هم آمدن خود را (نزد او)، همانطور که عادت برخی است.» این به ما از گرد هم آمدن ما نزد خود او در اینجا بر روی این زمین، در روزگار کنونی می‌گوید؛ درست همانطور که مناسبت دیگری که این کلمه در آن استفاده شد، به ما از آن گردهمایی عظیم نزد او در آن روز آینده، آن گردهمایی نزد او در هوا گفت. چقدر شگفت‌انگیز شیرین است که روح خدا دقیقاً همان کلمه را برای هر یک از این گردهمایی‌ها انتخاب کند!
بنابراین خداوند به ما می‌گوید که این گرد هم آمدن به سوی «نام من»، همانطور که در متی ۱۸:۲۰ می‌یابیم (زیرا تقریباً همان کلمات استفاده شده‌اند)، در نظر او، همانند آن گرد هم آمدن شگفت‌انگیز به سوی او در هوا است. و در هر دو این گردهمایی‌ها او وعده می‌دهد که در آنجا باشد. در یکی، «خود خداوند با فریاد از آسمان فرود خواهد آمد»، و در دیگری، «من در میان آنها هستم.» این حضور خداوند زنده است که ما دوستش داریم که همه تفاوت را ایجاد می‌کند - یکی در اینجا، دیگری در هوا - اما خود خداوند عیسی مسیح در هر مورد حاضر است: حضور او این جلسات را از همه جلسات دیگری که توسط انسان‌ها ترتیب داده می‌شوند، متفاوت می‌کند.
به احتمال زیاد امروز آن جلسه در یک اتاق بالا، یا در یک کوچه پشتی، یا در یک خانهٔ شخصی برگزار می‌شود، همانطور که در روزگار عهد جدید بود. تزئینات در آنجا نیست. ارگ و گروه کر جهان، یا حتی موسیقی روزگار عهد عتیق، همه غایب هستند. ممکن است تنها «دو یا سه» نفر حاضر باشند، اما، خوانندهٔ عزیز، آن را تحقیر نکنید، زیرا در نظر خدا، این به همان اندازه یک گردهمایی حقیقی به سوی خداوند عیسی است که آن جلسهٔ باشکوه در هوا، با بی‌شماران، از قبر و از زمین؛ و خود او در تمام جلالش، مرکز مرئی آن جمعیت عظیم. سپس ما او را برای اولین بار با چشمان خود خواهیم دید: و از طریق آن دید، ما تغییر خواهیم یافت تا «مانند او باشیم، زیرا او را همانطور که هست خواهیم دید.»
شگفت‌انگیز است، اینطور نیست، که روح‌القدس دقیقاً همان کلمه را برای هر یک از این گردهمایی‌ها انتخاب می‌کند؟ این به ما می‌گوید که خود خداوند به همان اندازه حقیقی در آن اتاق بالای خالی با دو یا سه نفر تحقیرشده حاضر است، که او به طور مرئی در آن گردهمایی باشکوهی که همه ما با امید و شادی منتظر آن هستیم، حاضر است.
و فقط یک کلمه دیگر. روح‌القدس این پند را اضافه می‌کند: «و هر چه بیشتر، همانطور که روز را نزدیک می‌بینید.» عزیزان، آیا ما اکنون «روز را نزدیک» نمی‌بینیم؟ هرگز «روز» به اندازهٔ امروز ما نزدیک نبوده است! باشد که من و شما آن مکان مبارک را که خود عیسی در میان است، دوست داشته باشیم، و هر چه بیشتر آن را دوست داشته باشیم و گرامی بداریم همانطور که روز را نزدیک می‌بینیم. باشد که گردهمایی‌های دیگر جذابیت خود را از دست بدهند همانطور که ما یک جذابیت مقاومت‌ناپذیر در آن «گرد هم آمدن به سوی او» می‌یابیم!!
