آیا شروع به راه رفتن کرده‌اید؟
در «سفر زائر» جان بانیان زندگی مسیحی را به عنوان یک راه رفتن به تصویر کشید. او این ایده را از خواندن رساله‌های پولس رسول گرفت که اغلب زندگی مسیحی را با راه رفتن مقایسه می‌کرد، مانند «ما با ایمان راه می‌رویم، نه با دیدن» (دوم قرنتیان ۵: ۷ NKJV). خود عیسی نیز شاگردی را به عنوان یک راه رفتن توصیف کرد (یوحنا ۸: ۱۲). این به هیچ وجه به معنای یک قدم زدن کوتاه نبود، بلکه یک سفر مادام‌العمر بود، همانطور که بانیان آن را به وضوح به تصویر کشید. برای موفقیت در یک سفر، باید: تصمیم قطعی برای رفتن بگیرید (غلاطیان ۵: ۲۵)؛ اهداف خود را تعیین کنید (رومیان ۸: ۴)؛ آمادگی‌های لازم، از جمله یک نقشه (مزامیر ۱۱۹: ۱۰۵) را انجام دهید؛ و مکان‌هایی را برای اقامت در طول مسیر شناسایی کنید. همچنین باید تجهیزات لازم را داشته باشید و لباس مناسب بپوشید (رومیان ۱۳: ۱۴). پس از شروع، باید سرعت مناسبی را حفظ کنید و «با دقت راه بروید». در بریتانیا باید «قوانین کشور» را رعایت کنیم.
«راه رفتن» مسیحی یک شغل فراگیر و مادام‌العمر است. این فقط مسئله شرکت در جلسات کلیسا و رفتار مناسب نیست. از ۹۶ مورد وقوع فعل یونانی peripateo در عهد جدید، حدود ۴۲ مورد به معنای واقعی کلمه «راه رفتن» است. تمام موارد باقی‌مانده به صورت مجازی به رفتار یا شیوه زندگی اشاره دارد. به همین دلیل نسخه‌های جدیدتر اغلب این فعل را برای «راه رفتن» به «زندگی کردن» ترجمه می‌کنند. برای استفاده از یک کلمه قرن بیست و یکمی، این در مورد سبک زندگی است. کلمه اصلی عبری برای «راه رفتن» در عهد عتیق به معنای «زندگی کردن، تنظیم زندگی خود، رفتار کردن» است.
آیا زندگی مسیحی شما به جایی می‌رسد؟
مجله «فیض و حقیقت» برای خوانندگانی است که می‌خواهند برای مسیح زندگی کنند. این مجموعه مقالات برای کسانی است که با سرودنویس، سی. سیموندز، موافق هستند:
من می‌خواهم با عیسی مسیح راه بروم،
تمام روزهایی که در این زندگی روی زمین زندگی می‌کنم؛
تا به او کنترل کامل بدهم
بر بدن و روح.
آیا می‌خواهید «شایسته خداوند» که شما را نجات داده است، راه بروید؟ آیا می‌خواهید «شایسته خدا» راه بروید؟ (کولسیان ۱: ۱۰؛ اول تسالونیکیان ۲: ۱۲). قطعاً!
زیرا به فیض و از راه ایمان نجات یافته‌اید، و این از خودتان نیست، بلکه عطای خداست، نه از اعمال، تا کسی فخر نکند (افسسیان ۲: ۸-۹).
با این حال، رفتار ما نشانگر خوبی از آنچه واقعاً باور داریم است. خداوند عیسی کسانی را که واقعاً به او ایمان دارند، و دیگرانی را که در نهایت از راه زندگی مسیحی دست می‌کشند، برمی‌گردند و دیگر با او راه نمی‌روند، می‌شناسد (یوحنا ۶: ۶۰-۶۶). همچنین مسیحیان واقعی وجود دارند که «بی‌نظم و نه بر اساس سنتی که از ما (رسولان) دریافت کرده‌اند» راه می‌روند. اما اگر آنها مسیحیان واقعی باشند، می‌توانند از اعمال خود شرمنده شوند و توبه کنند (دوم تسالونیکیان ۳: ۶، ۱۱، ۱۴).
آیا شما از این نمونه‌ها پیروی می‌کنید؟
بنابراین، قلب مسیحی واقعی به گفته یوحنا پاسخ خواهد داد: «هر که ادعا می‌کند در او زندگی می‌کند، باید همانطور که عیسی راه می‌رفت، راه برود» (اول یوحنا ۲: ۶ NIV). یوحنا آنچه را که گزارش کرده بود که خداوند در مورد ماندن در او، تاک حقیقی، گفته بود، تقویت می‌کرد (یوحنا ۱۵: ۴-۷). یک مسیحی واقعی باید در شخصیت، نگرش، گفتار و اعمال مانند مسیح باشد. رسولان به عنوان کسانی که «با عیسی بودند» (اعمال ۴: ۱۳) شناخته می‌شدند، زمانی که مانند استاد خود، شهادت را طلب می‌کردند. پطرس در مورد رنج کشیدن به عنوان یک مسیحی گفت:
زیرا برای این کار فراخوانده شدید، زیرا مسیح نیز برای ما رنج کشید و نمونه‌ای برای ما گذاشت تا شما از قدم‌های او پیروی کنید: «که گناهی نکرد و در دهانش فریب یافت نشد؛» که وقتی به او ناسزا گفتند، ناسزا نگفت؛ وقتی رنج کشید، تهدید نکرد، بلکه خود را به او که عادلانه داوری می‌کند، سپرد (اول پطرس ۲: ۲۱-۲۳؛ ۴: ۱۶).
مسیحی واقعی همچنین از نمونه رسولان پیروی خواهد کرد. پولس در فیلیپیان ۳: ۱۷ ما را تشویق می‌کند: «برادران، در پیروی از نمونه من متحد شوید، و به کسانی که اینگونه راه می‌روند، توجه کنید، همانطور که ما را الگوی خود دارید» (اول قرنتیانان ۱۱: ۱؛ اول تیموتائوس ۱: ۱۶). سبک زندگی مسیحی قرن بیست و یکم نباید با سبک زندگی مسیحی قرن اول تفاوتی داشته باشد! اما سبک زندگی کسانی که وانمود می‌کنند مسیحی هستند، آشکار خواهد شد: «زیرا بسیاری راه می‌روند، که بارها به شما گفته‌ام... که آنها دشمنان صلیب مسیح هستند... که ذهن خود را بر چیزهای زمینی متمرکز کرده‌اند» (فیلیپیان ۳: ۱۸-۱۹).
مسیحیان واقعی «صنایع دستی خدا هستند، که در مسیح عیسی برای اعمال نیکو آفریده شده‌اند، که خدا از پیش آماده کرده بود تا ما در آنها راه برویم» (افسسیان ۲: ۱۰). پس از شفای مرد معلول در حوض بیت‌حسدا، خداوند به او گفت: «ببین، شفا یافته‌ای. دیگر گناه نکن» (یوحنا ۵: ۱۴). او اکنون قدرت «راه رفتن» را داشت – هم به صورت مجازی و هم به صورت واقعی! به این دلیل که ما به فیض نجات یافته‌ایم، زندگی ما باید از آنچه قبل از نجات بود تغییر کند: «شما را که در گناهان و خطایا مرده بودید، زنده کرد، که در آنها زمانی بر اساس مسیر این جهان راه می‌رفتید... در میان آنها نیز همه ما زمانی خود را در شهوات جسم خود رفتار می‌کردیم... بنابراین می‌گویم و در خداوند شهادت می‌دهم که دیگر نباید مانند بقیه غیریهودیان، در بیهودگی ذهن خود راه بروید» (افسسیان ۲: ۱-۳؛ ۴: ۱۷).
حداقل هفت ویژگی از سبک زندگی بی‌باوران در افسسیان ۴: ۱۷-۵: ۲۱ ذکر شده است. راه‌های آنها: بی‌هدف، کور، بی‌خدا، بی‌شرم، کثیف، ناشایست و سیری‌ناپذیر است (و این راه‌ها برای افراد به اصطلاح محترم جامعه نیز صدق می‌کند). مسیحیان باید به گونه‌ای زندگی کنند که اساساً با بی‌باوران متفاوت باشد. در غیر این صورت، یک علامت سوال بزرگ بر واقعیت تبدیل ما به مسیح قرار می‌گیرد. همچنین، شهادت ما در جامعه پست‌مدرن ما بی‌اثر خواهد بود. (به «شما پرسیدید»، مجله فیض و حقیقت، ژانویه ۲۰۱۲ مراجعه کنید.)
پس بیایید با شایستگی راه برویم، مانند روز، نه در عیاشی و مستی، نه در هرزگی و شهوت، نه در نزاع و حسادت (رومیان ۱۳: ۱۳).
اما بیشتر تشویق‌های عهد جدید در مورد راه رفتن مسیحی مثبت است، نه منفی. بنابراین، بخش‌های آینده این مجموعه این تعلیم را با جزئیات بیشتری بررسی خواهند کرد. دعای من این است که نتیجه مطالعه ما این باشد که ما زندگی خود را شایسته خداوند راه برویم و زندگی کنیم – که ما همانطور که او راه می‌رفت، راه برویم!
