خیمه زمینی ما
«زیرا میدانیم که اگر خانه خیمهای زمینی ما ویران شود، ساختمانی از خدا داریم، خانهای که با دست ساخته نشده، بلکه ابدی در آسمانهاست» (دوم قرنتیان ۵:۱).
چه اتفاقی برای یک ایماندار در هنگام مرگ میافتد؟۱ در دوم قرنتیان ۵، پولس رسول یکی از بزرگترین و جامعترین تعالیم را در مورد این موضوع به ما میدهد که میتوان در کلام خدا یافت. بیایید به طور خلاصه این فصل شگفتانگیز را بررسی کنیم.
هنگام نوشتن دو رساله به ایمانداران قرنتس در مورد مسائل اخلاقی، نزاعهای جسمانی، بینظمیهای کلیسایی، و حتی تعالیم نادرست، دیدن اینکه چگونه پولس رسول اغلب از این فرصتها برای گشودن یک چشمانداز کامل از نور و حقیقت آسمانی استفاده میکند، دوستداشتنی است. این مورد در فصل پنجم رساله دوم نیز صادق است. در چهار فصل اول دوم قرنتیان، پولس شخصیت و منبع خدمت خود را توصیف کرده بود (متأسفانه، ایمانداران قرنتس خدمت او را زیر سؤال برده بودند!). او هدف و نتیجه خدمت خود را با این جمله خلاصه میکند: «تا مرگ در ما کار کند، اما زندگی در شما» (۴:۱۲). از آنجا او به آسمان و ابدیت میپردازد: با رستاخیز ایماندار آغاز میشود (۴:۱۴)، تضاد رنجهای حاضر و موقت با جلال ابدی که در راه است (۴:۱۷-۱۸)، و سپس یک حقیقت الهیاتی که وضعیت ایماندار را در هنگام مرگ و امید به بدن رستاخیز را توصیف میکند (۵:۱-۸)!۲
در آیه اول، رسول در مورد انحلال «خانه زمینی، این خیمه» ما به آنها مینویسد. این مقدسین عزیز، که از یک سو بیش از حد به جسم خود میپرداختند و از سوی دیگر دیدگاههای نادرستی در مورد رستاخیز داشتند، نیاز به شنیدن این مطلب داشتند. او وضعیت فعلی بدن ما را به عنوان یک «خیمه» توصیف میکند، که به معنای یک ساختار غیردائمی و موقت است. ما منتظر یک بدن جدید هستیم، «ساختمانی از خدا» که «ابدی» خواهد بود و مانند «خیمه» فعلی ما موقت نیست! ما در این بدن «ناله میکنیم» و منتظر «خانهای که از آسمان است» هستیم (۵:۲، رومیان ۸:۲۳ را مقایسه کنید). در اینجا کلمه «خانه» به معنای «ساختمانی که نتیجه ساخت و ساز است»، یک مکان سکونت دائمی و محکم در تضاد با «خیمه»ای است که اکنون در آن زندگی میکنیم. چه امیدی!
پوشیده شده با خانه ما
«زیرا در واقع در این ما ناله میکنیم، با اشتیاق فراوان آرزو داریم که خانه خود را که از آسمان است بپوشیم؛ اگر در واقع پوشیده باشیم، برهنه یافت نخواهیم شد... با این حال ما نمیخواهیم برهنه باشیم، بلکه پوشیده باشیم، تا آنچه فانی است توسط زندگی بلعیده شود» (دوم قرنتیان ۵:۲-۴).
در آیات بالا، رسول اکنون از انحلال بدنهای ما به وضعیت آینده آنها در جلال میپردازد. در این کار، او استعاره را از خیمه به لباس تغییر میدهد؛ ما با «خانه خود که از آسمان است» «پوشیده» خواهیم شد. او از سه اصطلاح برای توصیف وضعیت انسان در هنگام مرگ یا آمدن خداوند استفاده میکند: «برهنه»، «عریان» و «پوشیده».
هنگامی که یک ایماندار میمیرد، او در وضعیت «برهنه» است و منتظر رستاخیز است—این یک وضعیت مبارک است—در واقع «بسیار بهتر» از وضعیت فعلی ماست (فیلیپیان ۱:۲۳)؛ این همان وضعیت میانی است که در بالا ذکر شد. اما پولس در این قسمت در مورد خطر «عریان» بودن نیز هشدار میدهد. این وضعیت بیباوران است هنگامی که در داوری نهایی در برابر خدا میایستند. آنها به صورت جسمانی زنده خواهند شد اما در وضعیت گناهکارانه خود. آنها عریان هستند زیرا در برابر خدا با ردای عدالت پوشیده نخواهند شد و با «مرگ دوم» روبرو خواهند شد. ایماندار در هنگام مرگ برهنه خواهد بود، اما بیباور عریان خواهد بود. تفاوت جدی!
با این حال، آرزوی شدید مسیحی مرگ نیست، بلکه این است که در آیندهای نزدیک، بدنهای رستاخیز یافته و جلالیافته خود را «بپوشیم». این نکته مهمی است که پولس در چندین رساله خود بر آن تأکید میکند: امید و آرزوی ایماندار مرگ، یا حتی رفتن به آسمان نیست، بلکه تحولی است که در هنگام آمدن خداوند و رستاخیز بدنهای ما رخ خواهد داد. ایماندار به عنوان بخشی از «رستاخیز اول» «پوشیده» خواهد شد (به اول قرنتیان ۱۵، اول تسالونیکیان ۴ و مکاشفه ۲۰ مراجعه کنید). در آن زمان «آنچه فانی است» توسط «زندگی بلعیده خواهد شد». خداوند عیسی چنان مرگ را به طور کامل فتح کرده است که در واقع ممکن است هرگز «برهنه» نشویم، بلکه در هنگام آمدن او بدون اینکه هرگز بمیریم، به جلال تبدیل خواهیم شد! این امید مبارک ایماندار است و چیزی است که ما با اشتیاق «ناله میکنیم» برای آن.
ضمانت
«و او که ما را برای همین امر ساخته است، خداست، که همچنین روح را به عنوان بیعانه داده است» (دوم قرنتیان ۵:۵).
این نکته هم شگفتانگیز و هم مهم است که چگونه پولس رسول روحالقدس را در ارتباط با وضعیت آینده ایماندار معرفی میکند. اصطلاح «بیعانه» به این معنی است که روحالقدس «ضمانت» برکات آینده برای ایماندار است—به ویژه در مورد رستاخیز یا «رهایی» بدن. این واقعیت که این کلمه امروزه در شکل مدرن یونانی برای توصیف «حلقه نامزدی» استفاده میشود، به ما کمک میکند تا معنای آن را درک کنیم. این نشانهای از چیزی شگفتانگیز است که در راه است!
این تنها باری نیست که پولس میگوید روحالقدس به عنوان بیعانه آنچه در راه است داده شده است. در افسسیان او نشان میدهد که پس از ایمان آوردن به مسیح، ما با روحالقدس مهر شدیم، «که بیعانه [ضمانت] میراث ماست تا زمان رهایی ملک خریداری شده» (افسسیان ۱:۱۴ NKJV). روحالقدس در قلبهای ما زندگی میکند و به ما اطمینان میدهد که به زودی بدنهای ما، همراه با تمایلات گناهکارانه ما، تغییر خواهند کرد و ما میراث آسمانی خود را دریافت خواهیم کرد!۳
به همین ترتیب، در رساله باشکوه پولس به رومیان، او مینویسد که ما، «که نوبرهای روح را داریم، خودمان نیز در خودمان ناله میکنیم، در انتظار فرزندخواندگی، یعنی رهایی بدنمان» (۸:۲۳). روحالقدس به عنوان «نوبر» توصیف میشود زیرا او به عنوان پیشنمایشی از آنچه در راه است—حتی رهایی بدنهای ما در رستاخیز—داده شده است. چقدر شگفتانگیز است که ما یک مهمان الهی داریم که در درون ما ساکن است و ما را تشویق میکند. ما به خاطر این «خیمههای» قدیمی که در آنها زندگی میکنیم «ناله میکنیم» (رومیان ۸:۲۳؛ دوم قرنتیان ۵:۲، ۴)، اما روزی فرا میرسد که این بدنها دیگر ما را آزار نخواهند داد، بلکه «مانند بدن پرجلال او» تغییر شکل خواهند یافت.
در خانه با خداوند
«پس ما همیشه مطمئن هستیم و میدانیم که تا زمانی که در بدن حاضر هستیم، از خداوند غایب هستیم... میگویم، ما مطمئن هستیم و ترجیح میدهیم که غایب باشیم و با خداوند حاضر باشیم» (دوم قرنتیان ۵:۶، ۸).
در افکار بالا دیدیم که آرزوی شدید ایماندار این است که با بدن رستاخیز «پوشیده» شود. «برهنه» بودن—وضعیت میانی بین مرگ و رستاخیز—هرگز به عنوان امید ایماندار ارائه نمیشود. با این حال، پولس در این فصل (و جاهای دیگر) نشان میدهد که مرگ قبل از رستاخیز با این حال یک وضعیت مبارک است. در نتیجه، در آیات ۶-۸ او یکی از راههایی را توصیف میکند که در آن وضعیت «برهنه» مسیحی بر زندگی در این دنیا ترجیح داده میشود. او میگوید تا زمانی که در این بدن هستیم، از خداوند غایب هستیم و برعکس، هنگامی که از بدن غایب هستیم، با خداوند «حاضر» خواهیم بود. هیچ مدرک واضحتری از این واقعیت گرانبها وجود ندارد که وقتی در وضعیت «برهنه» خود هستیم، آگاهانه در حضور خداوند خواهیم بود. کلمه «حاضر» در اینجا به معنای «در خانه»۴ است و به همین دلیل است که وقتی یک ایماندار میمیرد، گاهی میگوییم او «در خانه» با خداوند است. چندین سال پس از اینکه پولس این کلمات را نوشت، همین حقیقت را به مقدسین فیلیپی آشکار کرد، اما به روشی بسیار شخصیتر. او در زندان بود و با اعدام روبرو بود، اما بین دو گزینه درگیر بود. از یک سو آرزو داشت در این دنیا بماند تا به مقدسین کمک کند؛ از سوی دیگر «آرزو داشت که برود و با مسیح باشد، که بسیار بهتر است» (فیلیپیان ۱:۲۳).۵
فکر نهایی
چشمانداز روشن مسیحی شگفتانگیز است. اگر قبل از آمدن مسیح بمیریم، بلافاصله در خانه با خداوند خواهیم بود. اما این پایان کار نیست. چه در خانه با خداوند باشیم، چه هنوز در این دنیای حاضر زنده باشیم، منتظر «به دست آوردن جلال خداوند ما عیسی مسیح» هستیم (دوم تسالونیکیان ۲:۱۴). این یک چشمانداز است! در واقع، ما به عنوان مسیحیان، باید در این امید به جلال آینده «افتخار» کنیم (رومیان ۵:۲، در JND ببینید).۶ یک مسیحی یک بار اظهار داشت که او بسیار نگران آینده است. کسی به او پاسخ داد که «یک مسیحی آیندهای جز جلال ندارد.» آمین.
یادداشتها
- ^1: وضعیت بین مرگ و رستاخیز بدن توسط الهیدانان و دیگر دانشجویان کتاب مقدس، وضعیت میانی یا وضعیت جدا شده نامیده میشود. این اصطلاحات در واقع در کتاب مقدس یافت نمیشوند اما به طور دقیق یک حقیقت کتاب مقدسی را توصیف میکنند.
- ^2: تعلیم به اصطلاح «خواب روح» کاملاً غیرکتابمقدسی است. این تعلیم ادعا میکند که وقتی کسی میمیرد، ما کاملاً بیهوش هستیم یا حتی وجودمان متوقف میشود. این تعلیم بر اساس سوءتفاهم از آیاتی است که از مرگ یک ایماندار به عنوان «خواب» صحبت میکنند (برای مثال: لوقا ۸:۵۲؛ یوحنا ۱۱:۱۱-۱۴؛ اول تسالونیکیان ۴:۱۴ را ببینید). اما این عبارت به معنای توقف هوشیاری یا وجود نیست، بلکه به بدن اشاره دارد که منتظر رستاخیز است—روح و جان ایماندار در هنگام مرگ «با خداوند حاضر» هستند، نه بیهوش. در ادامه در این مورد بیشتر صحبت خواهد شد.
- ^3: روحالقدس بیعانه آنچه در راه است، یعنی میراث آسمانی ماست. اما روحالقدس همچنین مهر نامیده میشود، به این معنی که ما به او تعلق داریم—ما ملک او هستیم. با مهر روح، میدانم که ملک خدا هستم؛ با بیعانه روح، میدانم که ملکی در راه دارم.
- ^4: به ESV مراجعه کنید.
- ^5: همچنین لوقا ۲۳:۴۳؛ اعمال ۷:۵۹ را ببینید.
- ^6: همچنین رومیان ۸:۲۹؛ اول قرنتیان ۱۵:۴۹؛ فیلیپیان ۳:۲۱؛ اول یوحنا ۳:۲۲-۲۳ را ببینید.






