رنج کشیدن به عنوان یک مسیحی
پطرس در رساله اول خود به موضوع رنج پرداخت. او به رنج‌های مسیح برای ما (اول پطرس ۲:۲۱) و معنای رنج کشیدن به عنوان یک مسیحی (۴:۱۶) اشاره کرد. رنج می‌تواند به دلایل مختلفی تجربه شود. بیماری جسمی و ناتوانی می‌تواند منجر به درد شود. شاید کسی که این مجله را می‌خواند، در بستر بیماری باشد و از رنجی که به نظر می‌رسد هیچ تسکینی ندارد، رنج می‌برد. چنین تجربیاتی نباید کم‌اهمیت یا بی‌اهمیت تلقی شوند، زیرا اینگونه نیستند. اما هدف این مقاله تمرکز بر یک شکل خاص از رنج است که پطرس به آن اشاره کرد. او به خوانندگان خود هشدار داد که به دلیل اشتباهی رنج نبرند: به دلیل قتل، دزدی، بدکاری، یا حتی فضولی. در واقع، باید انتظار عواقب ناخوشایند ناشی از انجام چنین کارهای اشتباهی را داشت. گناه باید ما را شرمنده کند. «اما اگر کسی» به عنوان یک مسیحی رنج می‌برد، «شرمنده نشود» (۴:۱۶ KJV، تأکید اضافه شده). بلکه، «هنگامی که چنین تجربه‌ای پیش می‌آید، خدا را جلال دهد.»
رنج کشیدن به عنوان یک مسیحی در هر نسلی از زمان پنطیکاست (اعمال رسولان ۲:۱-۴) ادامه داشته است. قبل از آن زمان، در دوران عهد عتیق، قوم مؤمن خدا نیز از دست دشمنان رنج می‌بردند. امروز، در سراسر جهان، می‌توانیم نمونه‌هایی از رنج کشیدن مسیحیان را بیابیم. در برخی کشورها که یک دین ستیزه‌جو و تهاجمی غالب است، مؤمنان مسیحی آزار و اذیت وحشیانه‌ای را تجربه می‌کنند. اما در جاهای دیگر که مسیحیان آزاد هستند که آشکارا برای عبادت ملاقات کنند، می‌توانیم نمونه‌هایی از آزار و اذیت را نیز کشف کنیم.
می‌توان نمونه‌هایی از مسیحیانی را ذکر کرد که به دلیل عمل بر اساس وجدان و امتناع از تسلیم شدن به قوانین انسان‌گرایانه به دادگاه کشانده شده‌اند. برخی از مؤمنان در مواجهه با از دست دادن شغل خود یا مجبور شدن به پرداخت جریمه به دلیل عدم ترویج روابط همجنس‌گرایانه، مجبور شده‌اند «بهای» اعتقادات کتاب‌مقدسی خود را بپردازند. در حالی که رنج کشیدن برای بدکاری هیچ ارزشی ندارد، کسی که باید «برای نیکوکاری» مطابق با اراده خدا رنج ببرد، می‌تواند جلال را برای او به ارمغان آورد. در واقع، پطرس بلافاصله پس از این بیانیه به بررسی چگونگی رنج کشیدن مسیح برای گناهان ما پرداخت (۳:۱۷-۱۸).
دلایل آزار و اذیت
در واقع ممکن است هیچ دلیلی برای آزار و اذیت وجود نداشته باشد! نویسنده طولانی‌ترین مزمور، آزاردهندگان و دشمنان زیادی داشت، اما او اعلام کرد: «شاهزادگان مرا بی‌جهت آزار دادند» (مزمور ۱۱۹:۱۵۷،۱۶۱). هیچ دلیل معتبری برای آزار و اذیت او وجود نداشت. با این حال، کلمات بعدی که گفته شد، آشکارکننده هستند: «اما قلب من از کلام تو در هراس است.» شاید این توضیح می‌دهد که چرا او مجبور به رنج کشیدن شده بود. شیطان هر نشانه وفاداری به کلام خدا را تشخیص می‌دهد – و از آن متنفر است. ظاهراً «شاهزادگان» مورد اشاره به اقتدار خود افتخار می‌کردند و حقیقت خدا را رد می‌کردند. احترام مزمورنویس به خدا و کلام او، تمسخر، ریشخند، استهزا و تحقیر آنها را برانگیخت.
در عهد جدید دلایل متعددی را می‌یابیم که چرا مؤمنان ممکن است رنج ببرند. خداوند عیسی به شاگردان خود اشاره کرد که اگر او آزار و اذیت را تجربه کند، آنها نیز می‌توانند انتظار داشته باشند که با آن روبرو شوند (یوحنا ۱۵:۲۰). نحوه واکنش خداوند عیسی به مخالفت به ما می‌آموزد که چگونه باید واکنش نشان دهیم. در واقع، پطرس به ما گفت که نحوه واکنش مسیح نمونه‌ای را برای ما فراهم می‌کند که باید از آن پیروی کنیم (اول پطرس ۲:۲۱-۲۳). از آنجایی که او بی‌جهت مورد نفرت قرار گرفت، نباید تعجب کنیم اگر ما نیز همین را تجربه کنیم. پولس تأیید کرد: «همه کسانی که می‌خواهند در مسیح عیسی با خداپرستی زندگی کنند، آزار و اذیت خواهند دید» (دوم تیموتائوس ۳:۱۲). بنابراین، یک زندگی خداپرستانه می‌تواند مخالفت را برانگیزد. ممکن است متوجه شویم که «به خاطر عدالت» مورد آزار و اذیت قرار می‌گیریم – به عبارت دیگر، به خاطر انجام کار درست (متی ۵:۱۰)! موعظه پیام صلیب، که کاری «درست» است، نیز می‌تواند نفرت انسان‌ها را برانگیزد، زیرا انسان در غرور خود پیام را توهین‌آمیز می‌یابد و نوعی «اعمال» را ترجیح می‌دهد که در آن بتواند افتخار کند. پولس به این موضوع در غلاطیان اشاره کرد، جایی که او به وضوح بیان کرد که برخی ترجیح می‌دهند ختنه را موعظه کنند تا از آزار و اذیتی که با صلیب همراه است، اجتناب کنند (۵:۱۱، ۶:۱۲).
پیام کتاب مقدس هرگز محبوب نیست. عیسی از مصیبت یا آزار و اذیتی که «به خاطر کلام» به وجود می‌آید صحبت کرد (متی ۱۳:۲۱). همیشه وسوسه وجود خواهد داشت که به مردم آنچه را که می‌خواهند بشنوند، بدهیم، اما این هرگز کافی نخواهد بود. مؤمنان اولیه که کتک خوردند و دستور داده شد که به نام عیسی صحبت نکنند، «از حضور شورا رفتند و شاد بودند که شایسته شمرده شدند تا به خاطر نام او شرم را تحمل کنند» (اعمال رسولان ۵:۴۱). عشق آنها به استاد درد را کاهش داد. آنها به یاد آوردند که او برای آنها چه رنجی کشیده بود و با خوشحالی کتک را به خاطر او پذیرفتند. بنابراین، آزار و اذیت ممکن است به خاطر خداوند، به خاطر وفاداری به حقیقت یا به خاطر زندگی خداپرستانه به ما برسد.
چیزی برای به یاد آوردن
کسانی که در راه مسیح رنج می‌برند باید به یاد داشته باشند که در آن یک هدف الهی وجود دارد. اگرچه ممکن است اکنون از آن هدف آگاه نباشیم، اما روزی آن را درک خواهیم کرد. در حال حاضر قطعاً درست است که «مصیبت صبر را به وجود می‌آورد» (رومیان ۵:۳). آزمایش‌هایی که تجربه می‌کنیم می‌تواند توسط خدا برای توسعه صبر و روح استقامت در ما استفاده شود. به همین دلیل باید با تدابیر حکیمانه و محبت‌آمیز خدا با ما کنار بیاییم و «در مصیبت صبور باشیم» (۱۲:۱۲)، مانند مؤمنان تسالونیکی (دوم تسالونیکی ۱:۴). پولس در واقع «در ضعف‌ها، در سرزنش‌ها، در نیازها، در آزار و اذیت‌ها، در سختی‌ها به خاطر مسیح» لذت می‌برد (دوم قرنتیان ۱۲:۱۰) زیرا می‌دانست که وقتی از ضعف انسانی آگاه بود، می‌توانست از قدرت الهی بزرگتر بهره‌مند شود.
در دانیال ۳، ما داستان سه مرد وفادار را داریم که به دلیل امتناع از بت‌پرستی به کوره آتشین انداخته شدند. نبوکدنصر، پادشاه بابل، از دیدن نه سه بلکه چهار مرد در آن کوره، که آزادانه راه می‌رفتند و از گرمای شدید آتش آسیبی ندیده بودند، شگفت‌زده شد. خود خداوند، که در آزمایش با فرزندانش بود، آنها را به سلامت بیرون آورد. ثبت تجربه آنها می‌تواند ما را بسیار تشویق کند. هیچ چیز نمی‌تواند ما را از محبت خدا در مسیح جدا کند، حتی آزار و اذیت (رومیان ۸:۳۵)! پولس، که بسیار رنج کشید، می‌توانست بنویسد که «مورد آزار و اذیت قرار گرفته، اما رها نشده» (دوم قرنتیان ۴:۹). کسانی که به قوم خداوند آسیب می‌رسانند، به او نیز آسیب می‌رسانند، همانطور که شائول در راه دستگیری مؤمنان در دمشق کشف کرد (اعمال رسولان ۹:۴-۵). هر کسی که به خاطر مسیح با رنج‌های شدید روبرو می‌شود، می‌تواند تسلی فوق‌العاده‌ای را کشف کند (دوم قرنتیان ۱:۵). تجربه سه اسرائیلی در کوره به ما تأیید می‌کند که «خدا پناهگاه و قوت ماست، کمکی بسیار حاضر در سختی» (مزمور ۴۶:۱، تأکید اضافه شده).
برخی حقایق دیگر را نباید فراموش کرد. خداوند نیکوکاران را از تمام مشکلاتشان نجات خواهد داد، همانطور که داوود را نجات داد (۳۴:۶،۱۷). نباید فراموش کنیم که مرگ یک مؤمن می‌تواند وسیله‌ای باشد که او برای نجات فراهم می‌کند. نوشته‌های پولس به ما اطمینان می‌دهد که رنج‌های کنونی ما با جلالی که در پیش رو داریم قابل مقایسه نیست (رومیان ۸:۱۸). اگرچه او مانند یک بدکار رنج می‌برد، اما چشم پولس به آینده بود و او مشتاقانه منتظر سلطنت با مسیح بود (دوم تیموتائوس ۲:۹،۱۲). او می‌دانست، از نظر انسانی، که شایسته هیچ یک از این فیض نبود زیرا او به آزار و اذیت مؤمنان تا حد مرگ گناهکار بود (اعمال رسولان ۲۲:۴) و به همین دلیل، شایسته نامیده شدن رسول نبود (اول قرنتیان ۱۵:۹). اما خداوند با رحمت او را نجات داد، و او هنوز هم می‌تواند همین کار را انجام دهد. برخی از کسانی که امروز فرزندان خدا را آزار می‌دهند ممکن است هنوز توبه کنند و با فروتنی به مسیح روی آورند. اگر امتناع کنند، البته با داوری او روبرو خواهند شد.
واکنش به آزار و اذیت
فکر می‌کنم وقتی آزار و اذیت را تجربه می‌کنیم، عاقلانه است که مکث کنیم و از خداوند بپرسیم که او چه می‌گوید. حداقل در یک مورد، خداوند عیسی به شاگردان گفت که آزار و اذیت را به عنوان نشانه‌ای تعبیر کنند که باید از شهری که در آن مورد نفرت بودند به شهر دیگری بروند (متی ۱۰:۲۳). در مقابل، پولس اغلب به سادگی رنج را تحمل می‌کرد و در جایی که بود می‌ماند (اول قرنتیان ۴:۱۲). برای دانستن اینکه خداوند از ما چه می‌خواهد، به حکمت زیادی نیاز است. قطعاً هیچ اشکالی در دعا برای رهایی مانند داوود وجود ندارد: «ای خداوند خدای من، در تو توکل می‌کنم: مرا از همه کسانی که مرا آزار می‌دهند نجات ده و مرا رهایی بخش» (مزمور ۷:۱). در نیاز مبرم، حزقیا به خدا روی آورد و فریاد زد: «ای خداوند، من مظلوم هستم؛ برای من اقدام کن» (اشعیا ۳۸:۱۴). ما قطعاً دعوت شده‌ایم که در نیاز خود او را بخوانیم، زیرا می‌خوانیم: «در روز سختی مرا بخوان: تو را نجات خواهم داد، و تو مرا جلال خواهی داد» (مزمور ۵۰:۱۵). مشکلات و رنج نباید باعث شک ما شود. بلکه، باید اعتماد خود را به خداوند حفظ کنیم.
اما چیز دیگری نیز باید در نظر گرفته شود. به یاد بیاورید که چگونه خداوند عیسی برای دشمنان خود دعا کرد در حالی که به صلیب میخکوب شده بود. او به جای سرزنش آنها یا اشاره به نفرت آنها، گفت: «پدر، آنها را ببخش؛ زیرا نمی‌دانند چه می‌کنند» (لوقا ۲۳:۳۴). چقدر شگفت‌انگیز! خداوند عیسی می‌دانست آنچه را که آنها نمی‌دانستند. او آمده بود تا حامل گناه باشد، و در قربانی خود، او برای بخشش آنها فراهم می‌کرد اگر فقط ایمان می‌آوردند. هدف او برای قومش این است که آنها باید همان روح شفقت را داشته باشند. او اعلام کرد: «دشمنان خود را دوست بدارید، کسانی را که شما را لعنت می‌کنند برکت دهید، به کسانی که از شما متنفرند نیکی کنید، و برای کسانی که با شما بدرفتاری می‌کنند و شما را آزار می‌دهند دعا کنید» (متی ۵:۴۴). نفس درون ما با آنها همانطور رفتار می‌کند که آنها با ما رفتار کرده‌اند، اما نجات‌دهنده ما را به راهی بالاتر اشاره می‌کند. رومیان ۱۲:۱۴ این را تأیید می‌کند: «کسانی را که شما را آزار می‌دهند برکت دهید؛ برکت دهید، و لعنت نکنید.» توجه کنید که چگونه پولس این توصیه را تکرار کرد فقط در صورتی که ما آن را برای اولین بار از دست داده باشیم! او به نوعی اعلام کرد: «بله، منظورم این است! کسانی که شما را لعنت کرده‌اند باید برکت داده شوند، نه لعنت!»
طبیعتاً، رنج یکی از آخرین چیزهایی است که ما انتخاب می‌کنیم. با این حال، یک امتیاز است! پولس در آن شاد بود (کولسیان ۱:۲۴) و می‌توانست از «بسیار شاد بودن در تمام مصیبت‌هایمان» صحبت کند (دوم قرنتیان ۷:۴). البته، ما نباید با تحریک دیگران به دنبال آزار و اذیت باشیم، اما اگر به ما رسید، باید به یاد داشته باشیم که در جمع خوبی هستیم. پیامبران قدیم به خاطر وفاداری خود رنج کشیدند. به کلمات خداوند عیسی در متی ۵:۱۰-۱۲ فکر کنید: «خوشا به حال کسانی که به خاطر عدالت آزار می‌بینند، زیرا ملکوت آسمان از آن ایشان است. خوشا به حال شما، وقتی مردم شما را سرزنش کنند و آزار دهند و به دروغ هر نوع بدی را به خاطر من علیه شما بگویند. شاد باشید و بسیار خوشحال باشید، زیرا پاداش شما در آسمان بزرگ است، زیرا آنها پیامبرانی را که قبل از شما بودند، اینگونه آزار دادند.»
موضوعی گسترده
آیات متعددی که در این مقاله نقل شده‌اند، بدون شک ثابت کرده‌اند که این موضوع گسترده است. به عنوان پیروان خداوند عیسی، که در این دنیا رد شد، نباید انتظار محبوبیت داشته باشیم. بلکه، باید انتظار نوع رفتاری را داشته باشیم که او از دست انسان‌ها دریافت کرد.
مسئولیت ما «رهایی مظلومان» است (اشعیا ۱:۱۷). ما نباید با اظهارات بی‌فایده خود زندگی را برای کسی دشوارتر کنیم. ایوب سه «دوست» خود را به آزار و اذیت خود متهم کرد (ایوب ۱۹:۲۲) به جای تسلی دادن به او.
امروزه در بسیاری از کشورها قوانینی تصویب می‌شود که آشکارا با کلام خدا در تضاد است. با وفادار ماندن به خدا و کتاب مقدس، کسانی که در چنین کشورهایی زندگی می‌کنند ممکن است متوجه شوند که در مسیری از رنج قدم می‌گذارند. باشد که خداوند ما را برای هر آنچه در پیش است تقویت کند و به ما فیض دهد تا به او وفادار بمانیم. همچنین بیایید به حمایت و دعا برای کسانی که به خاطر او رنج می‌برند ادامه دهیم.
پایان‌نوشت
- غلاطیان ختنه، شریعت و تلاش‌های جسم را با ایمان، فیض و کار روح مقایسه می‌کند.
