درس‌های روحانی از فتوحات یوشع در کنعان

چالش‌هایی از فتوحات یوشع

چرا فتوحات یوشع در کنعان را مطالعه کنیم؟

خداوند سرزمین کنعان را به فرزندان اسرائیل وعده داده بود، حتی قبل از اینکه آنها سفر 40 ساله خود را از مصر به آنجا آغاز کنند. خداوند به موسی گفت: «من قطعاً ستم بر قوم خود را که در مصر هستند، دیده‌ام... پس فرود آمده‌ام تا آنها را از دست مصریان رهایی بخشم و از آن سرزمین به سرزمینی خوب و وسیع، به سرزمینی که شیر و عسل در آن جاری است، به مکان کنعانیان بیاورم» (خروج 3:7-8 NKJV).

تاریخ ملی اسرائیل تصاویر بسیاری از زندگی مسیحی را ارائه می‌دهد. به عنوان مثال، «سرزمینی که شیر و عسل در آن جاری است» یکی از تصاویر «برکت روحانی در مکان‌های آسمانی در مسیح» (افسسیان 1:3) است که پولس آن را دلیلی برای برکت دادن و ستایش خدا ذکر کرد. اما به طور خاص، فتح یوشع برای به دست آوردن میراث موعود نشان می‌دهد که مسیحیان برای به دست آوردن عملی برکات روحانی خود چه باید بکنند: «زیرا ما با جسم و خون کشتی نمی‌گیریم، بلکه با ریاست‌ها، با قدرت‌ها، با حاکمان تاریکی این عصر، با لشکرهای روحانی شرارت در مکان‌های آسمانی» (6:12). فتوحات یوشع مربوط به جنگ اسرائیل با ساکنان کنعان، کسب پیروزی‌ها، بیرون راندن مردم و تصرف سرزمین‌ها، شهرها و قصبات آنها بود. در مقابل، مسیحیان در پیروزی مسیح «ایستاده» و در نبردهای روحانی ایمان با استفاده از «تمام اسلحه خدا» (آیه 13) برای غلبه بر دشمنان روحانی خود شرکت می‌کنند.

کتاب یوشع، که نبردهای کنعان را ثبت می‌کند، به سه بخش اصلی تقسیم می‌شود:

• ورود اسرائیل به کنعان (1:1–5:15)،
• فتح کنعان (6:1–12:24)،
• تقسیم کنعان (13:1–24:33).

ورود به کنعان

هنگامی که یوشع و ملت اسرائیل به اردن رسیدند، رودخانه از کناره‌های خود سرریز شده بود (3:15). اسرائیل توانست از طریق مداخله معجزه‌آسای خدا به آن سوی رودخانه برود: کاهنانی که تابوت را حمل می‌کردند در وسط رودخانه ایستادند و «تمام اسرائیل از زمین خشک عبور کردند» (آیه 17).

اسرائیل در جلجال اردو زد (4:19). در آنجا آنها مراسم ختنه را دوباره برقرار کردند، عید فصح را جشن گرفتند و از محصولات زمین خوردند (5:7-11). سپس یوشع برای بررسی شهر باشکوه اریحا رفت. ناگهان خود را تنها با مردی با شمشیری در دست یافت که خود را «فرمانده لشکر خداوند» (آیه 14) اعلام کرد. یوشع و اسرائیل با این آگاهی که خداوند برای آنها خواهد جنگید، پیش رفتند!

این نقطه شروع جنگ مسیحی است: درک اینکه خداوند عیسی «سردار نجات [ما]» است (عبرانیان 2:10). «در خداوند و در قدرت نیروی او قوی باشید» (افسسیان 6:10). در درگیری‌های روحانی روزانه خود، ما با قدرت مسیح، سر جلال یافته خود، که با ایمان می‌دانیم در دست راست خدا در مکان‌های آسمانی است، پیش می‌رویم (به 1:20-21 مراجعه کنید).

فتح کنعان توسط یوشع

اریحا.

پیروزی یوشع در اریحا به خوبی شناخته شده است. اینکه «دیوار آن به کلی فرو ریخت» (یوشع 6:20) این واقعیت را نشان می‌دهد که مسیحیان می‌توانند بر هر مخالفت روحانی علیه خود غلبه کنند. «ما بر حسب جسم جنگ نمی‌کنیم. زیرا سلاح‌های جنگ [مسیحی] ما جسمانی نیستند، بلکه در خدا قدرتمندند برای فرو ریختن دژها، و فرو افکندن استدلال‌ها و هر چیز بلندی که خود را علیه معرفت خدا بلند می‌کند، و هر فکری را به اسارت اطاعت مسیح در می‌آوریم» (2 قرنتیان 10:3-5). اطاعت با ایمان به کلام خدا کلید اولین پیروزی یوشع بود.

نبرد بعدی، در عای با شکست همراه آن، این واقعیت را بیشتر نشان می‌دهد. یوشع به سربازان خود در مورد اریحا گفته بود: «شما باید به هر قیمتی از چیزهای نفرین شده دوری کنید» (یوشع 6:18). با این حال، اولین آیه یوشع 7 می‌گوید: «اما فرزندان اسرائیل در مورد چیزهای نفرین شده تخلف کردند، زیرا عخان... از چیزهای نفرین شده گرفت.» شکست و مرگ 36 جنگجو در عای با ناامیدی در اردوگاه در جلجال همراه شد (آیه 5). خداوند گناه عخان را آشکار کرد. او در مورد غنیمت خود اعتراف کرد: «دیدم... طمع کردم... گرفتم... پنهان کردم» (آیه 21). او «تمام اسلحه خدا را نپوشیده بود» (افسسیان 6:11)، بنابراین به گناه اجازه داد تا او را کنترل کند.

لشکرهای روحانی شرارت از گناه به عنوان سلاحی علیه ایمانداران استفاده می‌کنند. قدرت غلبه بر گناه درونی طمع با جستجوی گنجینه‌های آسمانی در مسیح و قرار دادن محبت‌های خود بر آنها و نه بر چیزهای زمینی یافت می‌شود (به کولسیان 3:1-10 مراجعه کنید).

عای و جبعونیان.

عای به راحتی شکست خورد، پس از اینکه عخان در دره عخور اعدام شد (یوشع 7-8 را بخوانید). سپس کتاب شریعت موسی توسط یوشع بر کوه‌های جرزیم و عیبال خوانده و برقرار شد. پس از آن، یک لشکرکشی نظامی برای جنوب کنعان برنامه‌ریزی شد، جایی که ارتش‌های مختلفی علیه اسرائیل متحد شده بودند. با این حال، جبعونیان یوشع و حاکمان اسرائیل را حتی قبل از شروع لشکرکشی جنوبی فریب دادند. این ساکنان جبعون «با حیله‌گری عمل کردند» (یوشع 9:4) و به اردوگاه در جلجال آمدند و وانمود کردند که از کشوری دور هستند. آنها با اسرائیل پیمان بستند، که «از خداوند مشورت نخواستند» (آیه 14). بنابراین اسرائیل تا زمانی که خیلی دیر شده بود، کشف نکرد که جبعونیان در واقع همسایگان نزدیک بودند (آیه 16).

این جبعونیان برای مسیحیان «حیله‌های شیطان» (افسسیان 6:11) را نشان می‌دهند و تاکتیک‌های بسیار فریبنده این دشمن قوم خدا را آشکار می‌کنند. باز هم، اسرائیل نتوانست تمام اسلحه خدا را بپوشد – شاید دعای وابسته در آن موقعیت قطعه گمشده بود.

جنوب کنعان.

نبردی در جنوب کنعان رخ داد که به عنوان یک رویداد بسیار قابل توجه در تاریخ برجسته است. خداوند پنج پادشاه اموریان را در مقابل اسرائیل که تازه تمام شب را راهپیمایی کرده بودند، حدود 20 مایل از اردوگاه در جلجال، شکست داد. نبرد تمام روز ادامه داشت، اما با نزدیک شدن غروب، ائتلاف فراری فکر می‌کردند که می‌توانند برای شب به شهرهای مستحکم خود عقب‌نشینی کنند. یوشع فوریت وضعیت را درک کرد و درخواست منحصر به فردی از خداوند کرد تا روز را طولانی کند: «ای خورشید، بر جبعون بایست» (یوشع 10:12). به تأثیرگذاری ثبت الهی توجه کنید: «پس خورشید ایستاد و ماه متوقف شد تا قوم از دشمنان خود انتقام بگیرند... پس خورشید در وسط آسمان ایستاد و حدود یک روز کامل عجله نکرد تا غروب کند. و هیچ روزی مانند آن، قبل یا بعد از آن، نبوده است که خداوند به صدای مردی گوش داده باشد؛ زیرا خداوند برای اسرائیل جنگید» (آیات 13-14). سپس یوشع «در خداوند و در قدرت نیروی او قوی» (افسسیان 6:10) پیش رفت و بقیه جنوب کنعان را به طور کامل فتح کرد.

بازگشت تمام ارتش به جلجال از جبعون و سپس دوباره در پایان لشکرکشی جنوبی (یوشع 10:15،43) قابل توجه است. جلجال مکانی بود که فرزندان اسرائیل با معرفی مجدد ختنه، پذیرفتند که سرانجام از مصر جدا شده‌اند. بازگشت آنها به آنها یادآوری کرد که خداوند «ننگ مصر را از بین برده بود» (5:9) و موفقیت آنها نه از طریق توانایی نظامی آنها بلکه با قدرت خدا بود.

مسیحیان نباید «به جسم اعتماد کنند» (به فیلیپیان 3:3 مراجعه کنید). شاید این نگرش فروتنانه بلافاصله پس از برخی موفقیت‌ها در جنگ روحانی ما بیشتر در معرض خطر باشد. فریب خوردن توسط جسم و فکر کردن به اینکه «من نبرد را بردم» آسان است، در حالی که واقعاً توسط خداوند برده شده بود! خود داوری یک نیاز دائمی است «تا در روز شر مقاومت کنیم و پس از انجام همه چیز، بایستیم» (افسسیان 6:13).

شمال کنعان.

یوشع سرانجام کنعان را پس از یک لشکرکشی طولانی برای شمال فتح کرد. «پس یوشع تمام سرزمین را گرفت، طبق هر آنچه خداوند به موسی گفته بود؛ و یوشع آن را به عنوان میراث به اسرائیل طبق تقسیمات آنها بر حسب قبایلشان داد. سپس سرزمین از جنگ آرام گرفت» (یوشع 11:23). فصل 12 فتوحات را با لیست پادشاهانی که توسط اسرائیل تحت رهبری موسی در شرق اردن شکست خوردند و لیست پادشاهانی که توسط اسرائیل در کنعان تحت رهبری یوشع شکست خوردند، به پایان می‌رساند.

نتیجه‌گیری

همانطور که به فتوحات یوشع فکر می‌کنم، لازم است که با چالش‌های عملی کلام خدا روبرو شوم. اول، وقتی می‌خوانم «خداوند گفت... «هنوز سرزمین بسیار زیادی برای تصرف باقی مانده است»» (13:1)، باید از خودم بپرسم که چقدر از برکات روحانی غنی را به دلیل عدم جدیت در امور خدا از دست می‌دهم. آیا یوشع باید مرا همانطور که اسرائیل را توبیخ کرد، توبیخ کند: «تا کی از رفتن و تصرف سرزمینی که خداوند خدای پدرانتان به شما داده است، غفلت خواهید کرد؟» (18:3).

دوم، وقتی در یوشع 22 می‌خوانم که دو و نیم قبیله به میراث خود در شرق اردن بازگشتند، چالش این است: آیا من از یک زندگی راحت در این دنیا راضی هستم، که بدون هیچ درگیری در قلمروهای آسمانی است؟ آیا به جای رفتن برای به دست آوردن آنچه خدا فراهم کرده است، از جنگیدن برای میراث خود در سرزمین کوهستانی مانند خانه یوسف (یوشع 17:14-18) اکراه دارم؟ باشد که کلام خدا هر یک از ما را به چالش بکشد.

پاورقی

• «این یک ساده‌سازی موجه است. کنعان، در تاریخ زمینی یوشع، با مکان‌های آسمانی در تعلیم روحانی افسسیان مطابقت دارد. انگورهای اشکول و میوه‌های دوست‌داشتنی کنعان، با برکات روحانی افسسیان مطابقت دارد. جنگ برای تصرف کنعان در یوشع با جنگ مقدس مسیحیان در افسسیان 6:10-18 مطابقت دارد» (جی. اس. بلکبرن، کنعان تصرف شد، صفحه 63، انتشارات حقیقت کتاب مقدس، کرو، انگلستان، 2020).