یوحنا این را به هفت کلیسا در آسیا خطاب می‌کند، که در ترکیه غربی امروزی قرار داشتند. اینها مجامع واقعی بودند که در آن زمان وجود داشتند، اما نمادی نیز برای شرایطی هستند که ممکن است در کلیساهای امروز یافت شود. راه سوم برای نگاه به این هفت کلیسا این است که آنها را به عنوان تاریخ نبوی کلیسا در طول زمان ببینیم.
فیض و صلح با هم، وحدتی را که خدا امروز در کلیسا می‌بیند، تأکید می‌کنند. این وحدت در این هفت کلیسا دیده می‌شود: حتی اگر آنها هفت مجمع مجزا و فردی باشند، در مسیح به هم متصل دیده می‌شوند.
این فیض و صلح «از او که هست و بود و می‌آید» جاری می‌شود. این خداست، منبع هر برکت (یعقوب ۱:۱۷؛ افسسیان ۱:۳). او آن وجود همیشه حاضر است که همیشه یکسان است و هرگز تغییر نمی‌کند (ملاکی ۳:۶). این برکات فیض و صلح همچنین «از هفت روح» جاری می‌شود. ما هرگز نباید این تصور را داشته باشیم که هفت روح مختلف وجود دارد. هفت عدد کمال است، بنابراین این عبارت بر کمال روح‌القدس تأکید می‌کند (مقایسه کنید اشعیا ۱۱:۲). او روح فیض است (عبرانیان ۱۰:۲۹) که صلح را در زندگی ایمانداران ایجاد می‌کند (غلاطیان ۵:۲۲).
در نهایت، می‌بینیم که این فیض و صلح از خداوند عیسی مسیح جاری می‌شود. به نظر می‌رسد که او آخرین بار ذکر شده است زیرا یوحنا در شرف شروع به ستایش خداوند عیسی است و این موضوع را در سراسر این کتاب ادامه خواهد داد! او ادامه می‌دهد و از او به عنوان شاهد امین، نخست‌زاده از مردگان، و حاکم بر پادشاهان زمین صحبت می‌کند. باشد که قلب‌های ما یاد بگیرند که خداوند عیسی مسیح را همانطور که در آغاز مکاشفه عیسی مسیح به ما آموزش داده شده است، بزرگ بدارند.
