بخش ۲
هر یک از انجیل‌ها مناسبت تأسیس شکستن نان را توصیف می‌کنند؛ با این حال، تنها سه انجیل اول جزئیات واقعی شام خداوند را ارائه می‌دهند. همانطور که ما سوابق جداگانه این مناسبت را بررسی می‌کنیم، واضح است که شام فقط توسط خود خداوند و کسانی که واقعاً با محبت او پیوند خورده بودند، جشن گرفته شد.
یوحنا ۱۳:۳۰ به وضوح بیان می‌کند که یهودا حضور نداشت: «پس او، لقمه را گرفته، فوراً بیرون رفت، و شب بود.» عید فصح جشن گرفته شد: هر یهودی که «از نظر آیینی پاک» بود می‌توانست شرکت کند، و یهودا نیز چنین کرد. بلافاصله پس از خروج او، می‌بینیم که تنها خودی‌های او، کسانی که با پیوندهای محبت به او متصل بودند، در شام خداوند شرکت کردند. بنابراین تنها کسانی که واقعاً نجات یافته‌اند باید در این شام خداوند شرکت کنند.
شخصیت شخصی در انجیل لوقا
در انجیل لوقا است که ما کامل‌ترین گزارش از این جشن محبت را می‌یابیم. تنها در این گزارش است که شخصیت بسیار شخصی داده شده است:
«این بدن من است که برای شما داده می‌شود. این را به یاد من انجام دهید.» «این جام عهد جدید در خون من است که برای شما ریخته می‌شود.»
این بیان پیوند محبت، که با مرگ مسیح برقرار شده است، مطمئناً مهمترین فکر در شرکت در شام است. گفته شده است که در گزارش لوقا، خود خداوند به شاگردانش نشان می‌دهد که چگونه می‌تواند پس از رفتن خود هنوز با آنها باشد؛ یعنی، در شام آنها «او را به یاد خواهند آورد.»
این فقط یادآوری یک رویداد تاریخی صرف نیست، بلکه در شرکت در نان و شراب، یادآوری (معنای تحت‌اللفظی به یاد آوردن) خود او، به روشی بسیار شخصی است. واقعیت مرگ او مطمئناً در چنین لحظه‌ای قلب را اشغال خواهد کرد، اما در همان زمان، شناخت کامل او به عنوان زنده، «برای همیشه زنده»، «نخست‌زاده در میان برادران بسیار» وجود دارد.
پیوند بین عید فصح و شام خداوند
پیوندی که ما بین عید فصح و شام خداوند مشاهده می‌کنیم، بسیار تأثیرگذار است. عید فصح شبی را به یاد می‌آورد که «بسیار به یاد ماندنی» بود، زمانی که خون بره کشته شده بر سردرها و چهارچوب خانه کسانی در مصر پاشیده شد که از داوری گذشته بر گناهکاران اطراف خود در امان بودند. این برای اسرائیلیان بیشتر تعهد رستگاری بود، نه تنها برای بیرون آوردن آنها از اسارت، بلکه برای آوردن آنها به سرزمین خوب هدف خدا.
نمونه‌ای که ۱۵۰۰ سال از خداوند مبارک ما، بره واقعی فصح، حفظ شد، که مرگ او اساس و تعهد رستگاری و رهایی بسیار عمیق‌تر و گسترده‌تر از آن چیزی است که هر اسرائیلی تا به حال می‌دانست یا رویای آن را داشت. آیا شگفت‌انگیز نیست که تحقق نمونه را در خود روز فصح ببینیم، «فصح ما، که برای ما قربانی شد؟» مطمئناً این با طنین کلمات خداوند ما در گوش ما، «با اشتیاق آرزو داشتم که این فصح را با شما قبل از رنج کشیدن بخورم» (لوقا ۲۲:۱۵)، قلب را دوباره لمس می‌کند. در خوردن فصح با شاگردانش، نجات‌دهنده ما خود را با باقیمانده خداپرست آن روز مرتبط کرد، و مراقب بود که آن را زودتر از معمول در میان یهودیان بخورد.
واضح است که یهودیان به طور کلی فصح را بعدازظهر جمعه می‌خوردند، همانطور که ما می‌گوییم، در حالی که خداوند آن را عصر پنجشنبه خورد. نتیجه این شد که در زمانی که فصح به طور کلی خورده می‌شد، بره واقعی فصح قربانی شد.
تأسیس یک نظم جدید
پس از خوردن فصح، خداوند به طور رسمی آن را برای مدتی کنار می‌گذارد، با اعلام اینکه دیگر از آن نخواهد خورد تا زمانی که ملکوت خدا بیاید. این بدون شک اشاره‌ای به تأسیس ملکوت در نمایش و قدرت است. این تعهد خود خداوند است که، با وجود اینکه به نظر می‌رسد همه چیز با رد و مرگ او به پایان رسیده است، هیچ یک از اهداف خدا شکست نخواهد خورد، هر وعده خدا در مورد مسیح به طور کامل محقق خواهد شد.
در این میان، نظم جدیدی در شام خداوند برقرار و تأسیس می‌شود. این گروه کوچک اطراف او در آن شب خیانت، تمام گروهی را نمایندگی می‌کردند که با خوردن نان و نوشیدن جام، مرگ او را—یعنی رد شدن او در اینجا—تا بازگشت او نشان می‌دهند. چگونه قلب‌های ما را تسخیر می‌کند وقتی به خداوند فکر می‌کنیم، که از تمام آنچه در مورد خودی‌هایش پیش می‌آمد—انکار، ترک، و فرار آنها در حضور خطر—آگاهی کامل داشت، و اشتیاق محبت خود را برای آنها ابراز می‌کرد؛ آن محبتی که می‌خواست آنها در آن ساعت تاریک نزدیک او باشند.
سپس کلمات پرفیض خداوند را در آن اتاق بالا و در راه به جتسیمانی در یوحنا ۱۳-۱۷ به یاد می‌آوریم. به نظر می‌رسد که با افزایش فشار، قلب او در بیان غنای محبت الهی آرامش یافت. این غنا، بدون شک برای کسانی که آن شب اطراف او بودند بسیار گرانبها بود، و قلب تمام مقدسین را که به این دایره محبت الهی آورده شده‌اند، شاد کرده است.
