دعا و کار با هم هستند. آنها مانند دو پارو هستند که وقتی با هم استفاده شوند، یک قایق پارویی را به جلو حرکت می‌دهند. اگر فقط از یک پارو استفاده کنید—دعا کردن بدون کار یا کار کردن بدون دعا—در دایره‌ها پارو خواهید زد.
تقوا و دعا ارتباط نزدیکی با هم دارند زیرا دعا وسیله اصلی حفظ ارتباط با خداست. در اینجا پنج رهنمود مهمی که پیوریتن‌ها در مورد دعا ارائه می‌دهند، آورده شده است:
رهنمودهایی برای دعا
- به دعا اولویت دهید. دعا اولین و مهمترین کاری است که شما به آن فراخوانده شده‌اید.
جان بانیان می‌نویسد: «شما می‌توانید پس از دعا کردن، کارهای بیشتری انجام دهید، اما نمی‌توانید قبل از دعا کردن، کارهای بیشتری انجام دهید.»«اغلب دعا کنید، زیرا دعا سپری برای روح، قربانی برای خدا، و تازیانه‌ای برای شیطان است.»
- خودتان را—نه فقط وقتتان را—به دعا اختصاص دهید.
به یاد داشته باشید که دعا ضمیمه‌ای به زندگی و کار شما نیست، بلکه زندگی شماست—زندگی واقعی و روحانی شما—و کار شماست. دعا دماسنج روح است.
- به دعا فضا دهید. پیوریتن‌ها این کار را به سه روش انجام دادند.
اول، آنها اتاق‌های دعای واقعی داشتند—اتاق‌ها یا فضاهای کوچکی که به طور عادت با خدا ملاقات می‌کردند. وقتی یکی از اهالی کلیسای توماس شپارد نقشه‌ای از خانه جدیدی را که امیدوار بود بسازد به او نشان داد، شپارد متوجه شد که اتاق دعا وجود ندارد و ابراز تأسف کرد که خانه‌های بدون اتاق دعا باعث سقوط کلیسا و جامعه خواهند شد.
دوم، زمان‌های مشخصی را برای دعا در زندگی روزمره خود تعیین کنید. پیوریتن‌ها این کار را هر صبح و عصر انجام می‌دادند.
سوم، بین آن زمان‌های مشخص دعا، خود را متعهد کنید که در پاسخ به کوچکترین انگیزه برای انجام آن دعا کنید. این به شما کمک می‌کند تا «عادت» دعا کردن را توسعه دهید تا بدون وقفه در طول روز دعا کنید. به یاد داشته باشید که گفتگو با خدا از طریق مسیح مؤثرترین راه ما برای جلال دادن خدا و داشتن پادزهری آماده برای دفع انواع بیماری‌های روحانی است.
- کلام را به دعا بدهید.
پیوریتن‌ها می‌گفتند، راه دعا این است که کلام خود خدا را به او بیاورید. این کار را می‌توان به دو روش انجام داد.
اول، با کلام مقدس دعا کنید. خدا به دست‌خط خود حساس است. وعده‌های او را بگیرید، آنها را برگردانید و با دعا به خدا بازگردانید، و از او التماس کنید که همانطور که گفته است عمل کند.
دوم، دعا کنید از طریق کلام مقدس. بر روی هر فکری در یک آیه خاص از کلام مقدس دعا کنید.
پیوریتن‌ها می‌گفتند، تقوای واقعی نیازمند دعای برنامه‌ریزی‌شده، سخت و عرق‌ریز و کار است.
برنامه‌ریزی دقیق در مورد اینکه چگونه برای خداوند زندگی خواهید کرد، ضروری است اگر می‌خواهید ارزش ماندگاری برای او به دست آورید.با این حال، پیوریتن‌ها به خود متکی نبودند. آنها می‌دانستند که زندگی روزمره برای یک مسیحی باید چیزی شبیه به این باشد:
به جلو نگاه کنید و ببینید چه کاری باید انجام دهید.
در دعا نزد خداوند بروید و بگویید: «خداوندا، من آنچه را که برای انجام این کار لازم است ندارم؛ من به کمک الهی نیاز دارم.»
به خداوند تکیه کنید تا دعایی را که کرده‌اید اجابت کند، سپس با انتظار به وظیفه‌ای که پیش روی شماست ادامه دهید.
پس از اتمام کار، نزد خداوند بازگردید تا از او برای کمکی که کرده است تشکر کنید.
برای تمام شکست‌ها و گناهان خود در این فرآیند از او طلب بخشش کنید و برای دفعه بعد برای انجام وظیفه خود با وفاداری بیشتر، طلب فیض کنید.
روش پیوریتن‌ها برای تقوای روزانه شامل دعای جدی و کار سخت بدون اتکا به خود است؛ تمام تلاش انرژی با ایمان انجام می‌شود. به فیض، تمرین تقوا هم تلاش وفادارانه و هم تلاش پرثمر است.
