در این آیات، تضاد آشکاری به ما نشان داده شده است، در حالی که ما ایمان موسی و انتخابی را که به او ارائه شد، مشاهده می‌کنیم. چه نمونه‌ای برای همه ایمانداران، صرف نظر از دوران یا زمان!
در آیه امروز، سه عمل از سوی موسی وجود دارد: «انتخاب کردن»، «ارزیابی کردن» و «دیدن». او توانست دو مورد اول را به دلیل مورد آخر انجام دهد: با ایمان، او «کسی را که نادیدنی است» دید.
موسی انتخابی کرد و محاسباتی انجام داد زیرا او به جبرانی چشم دوخته بود: «پاداش». با ایمان، او آن نادیدنی را دید، و این او را قادر ساخت تا ننگ همذات‌پنداری با مسیح و قوم او را تحمل کند. این ننگ برای موسی ثروتی بزرگتر از تمام گنج‌های مصر بود. شکی نبود که مصر چیزهای زیادی برای ارائه به او داشت: به عنوان پسر دختر فرعون، او شهرت، ثروت، قدرت و لذت‌های جسمانی، هر آنچه این دنیا برای ارائه دارد، را داشت. با این حال، برای موسی، گنج‌های مصر در پرتو «ثروت‌های مسیح» بی‌اهمیت جلوه می‌کرد.
این «ثروت‌های بزرگتر» چیست؟ چگونه آنها را در زمینه مسیحی درک می‌کنیم؟ پولس رسول در افسسیان به «ثروت‌های فیض او» (افسسیان ۱:۷؛ ۲:۷)، «ثروت‌های جلال» (۱:۱۸؛ ۳:۱۶) و «ثروت‌های غیرقابل جستجوی مسیح» (۳:۸) اشاره می‌کند. اگرچه مسیح ثروتمند بود، اما فقیر شد تا ما «از طریق فقر او ثروتمند شویم» (۲ قرنتیان ۸:۹). «گنج‌هایی در آسمان» برای کسانی که از او پیروی می‌کنند، ذخیره می‌شود (متی ۶:۱۹-۲۰). باشد که موسی برای ما تشویق و نمونه باشد!
