دو واقعه خاص در عهد عتیق وجود دارد که هر بار که آنها را می‌خوانم، اشک از چشمانم سرازیر می‌شود. گمان می‌کنم این به این دلیل است که من موسی را، کسی که موضوع آیات ثبت شده است، دوست داشته‌ام. اولین دلیل این اشک‌ها هنگام خواندن تثنیه ۳:۲۳-۲۶ رخ می‌دهد.
تثنیه عمدتاً خطابه موسی به اسرائیل است که در آن او با وفاداری تاریخ آنها را مرور می‌کند. او در آن تاریخ نه تنها تأیید خدا را بر اعمال اطاعت آنها و عدم تأیید او را بر بی‌وفایی و نافرمانی نشان می‌دهد، بلکه فیض، صبر و حکمت شگفت‌انگیز خدا را در راه‌های حکومت او نیز نشان می‌دهد.
