پیامدهای میکاه ۵:۲
«اما تو ای بیت‌لحم افراته، اگرچه در میان هزاران یهودا کوچک هستی، اما از تو کسی برای من بیرون خواهد آمد که حاکم اسرائیل خواهد بود؛ کسی که خروج‌هایش از قدیم، از ازل بوده است.» میکاه ۵:۲ KJV
مشهور در بیت‌لحم
پیشگویی میکاه شامل بیش از ۳۰۰۰ کلمه در هفت فصل است. در حالی که دیگر ویژگی نویسندگان ممکن است به پیشگویی او به طور کلی بپردازند، من سخنان خود را به پیامدهای یک آیه – میکاه ۵:۲ – محدود خواهم کرد. این نقل قول کلاسیک افتخار نقل شدن در انجیل متی را دارد: «و تو ای بیت‌لحم، در سرزمین یهودا، در میان شاهزادگان یهودا کوچکترین نیستی؛ زیرا از تو حاکمی بیرون خواهد آمد که قوم من، اسرائیل را رهبری خواهد کرد» (متی ۲:۶).
اولین و آخرین
امروزه بیت‌لحم توسط کسانی که خدا را برای پسرش شکر می‌کنند، بازدید می‌شود. و در راه شهر، مسافران از مقبره راحیل عبور می‌کنند که برای یهودیان مقدس است. میکاه ۵:۲ آخرین اشاره به بیت‌لحم در میان انبیای عهد عتیق است. ذکر بعدی تحقق پیشگویی است! بنابراین تفسیر الهی در متی تأیید می‌کند: «پس چون عیسی در بیت‌لحم یهودیه در ایام هیرودیس پادشاه متولد شد، ناگاه مجوسیان از مشرق به اورشلیم آمدند» (متی ۲:۱). با این حال، این آخرین اشاره در عهد عتیق (میکاه ۵:۲) در تضاد شدید با اولین اشاره است که مرگ راحیل، همسر یعقوب را ثبت می‌کند که در هنگام تولد بنیامین (پیدایش ۳۵:۱۸-۱۹) درگذشت، که نام او در عبری به معنای «پسر دست راست من» است. چگونه می‌توانست غیر از این باشد وقتی نبی در مورد کسی که در بیت‌لحم متولد می‌شود می‌گوید: «که خروج‌هایش از قدیم، از ازل بوده است» (میکاه ۵:۲)؟
پسر خدا از ابدیت بیرون آمد وقتی که او کودک بیت‌لحم شد (متی ۲:۱). با این حال، بیت‌لحم که در ابتدا با مرگ (راحیل) مرتبط بود، شمشیر هیرودیس در قتل عام بی‌گناهان از شهر عبور خواهد کرد. تمام کودکان دو ساله و کمتر در تلاش هیرودیس برای کشتن پادشاه یهودیان به قتل رسیدند. و بنابراین ارمیا نیز پیشگویی کرد: «در رامه صدایی شنیده شد، نوحه و گریه و ماتم بزرگ، راحیل برای فرزندانش گریه می‌کرد و تسلی نمی‌یافت، زیرا آنها نیستند» (متی ۲:۱۸؛ ارمیا ۳۱:۱۵). به این ترتیب بیت‌لحم یهودا با شادی و غم هر دو مرتبط است (داوران ۱۷:۷).
خانه نان
این شهر کوچک در دوران داوران نیز اهمیت زیادی داشت. به این ترتیب در کتاب روت که پنج بار ذکر شده است، برجستگی یافت. در عبری به معنای «خانه نان» است. از بیت‌لحم کسی بیرون آمد که بعدها اعلام کرد: «من آن نان حیات هستم ... این نانی است که از آسمان نازل می‌شود، تا انسان از آن بخورد و نمیرد» (یوحنا ۶:۴۸-۵۰).
ما همچنین توجه می‌کنیم که نبی در مورد مکان بیت‌لحم دقیق است. این در یهودا است، از این رو در روت ۱:۱ نیز بیت‌لحم یهودا نامیده شده است. این برای تمایز آن از بیت‌لحم دوم است که در میراث زبولون قرار داشت (یوشع ۱۹:۱۵). دومی توسط محققان شهری محسوب می‌شود که هفت مایل شمال غربی ناصره قرار داشت. تفاوت بین این دو در دوران باستان به خوبی مشخص شده بود. زیرا وقتی مردم در مورد هویت خداوند اختلاف داشتند، اشاره کردند: «آیا کتاب مقدس نگفته است که مسیح از نسل داوود و از شهر بیت‌لحم، جایی که داوود بود، می‌آید؟» (یوحنا ۷:۴۲). به عبارت دیگر، شکاکان به اشتباه استدلال می‌کردند که ارتباط خداوند با ناصره یک عدم صلاحیت است.
آنها از تولد باکره در بیت‌لحم بی‌خبر بودند، حتی اگر نبی خودشان اعلام کرده بود: «سرزمین زبولون، و سرزمین نفتالی ... آن سوی اردن، جلیل امت‌ها؛ مردمی که در تاریکی نشسته بودند، نور عظیمی دیدند، و برای کسانی که در منطقه و سایه مرگ نشسته بودند، نور طلوع کرده است» (اشعیا ۹:۱-۲؛ متی ۴:۱۵-۱۶). این آیات اعتراضات کاهنان را رد می‌کند که «از جلیل هیچ نبی برنمی‌خیزد» (یوحنا ۷:۵۲؛ ۲ پادشاهان ۱۴:۲۵).
در هر صورت، کسانی که امروز از اورشلیم به بیت‌لحم سفر می‌کنند، باید از مقبره راحیل عبور کنند که تا به امروز معتبر باقی مانده است. اما به یک تقدیر عجیب، ما هرگز نمی‌خوانیم که مسیح دوباره از زادگاه خود بازدید کرده باشد. آیا هنوز هم اینطور بود که ۳۰ سال بعد هیچ جایی برای او در مهمانخانه باقی نمانده بود (لوقا ۲:۷)؟
شهر کوچک بیت‌لحم
از همه اینها می‌بینیم که سرود «ای شهر کوچک بیت‌لحم» به خوبی بر اساس مشاهده میکاه است که این مکان «کوچکترین در میان شاهزادگان یهودا» نبود. از نظر مساحت کوچک بود، اما از نظر جایگاه روحانی کوچک نبود. اهمیت آن با مساحت آن نسبت معکوس داشت، زیرا کسی که پادشاه متولد می‌شد، زندگی انسانی خود را در آنجا آغاز می‌کرد. این واقعیت برای یهودیان به خوبی شناخته شده بود، زیرا آنها توانستند هیرودیس را در مورد آن راهنمایی کنند وقتی او خواست بداند مسیح کجا باید متولد شود (متی ۲:۴). همچنین به عنوان «شهر داوود» شناخته می‌شود (لوقا ۲:۱۱). ما می‌دانیم که روت عوبید را در بیت‌لحم به دنیا آورد، و او «پدر یسی، پدر داوود» بود (روت ۴:۱۷). اما اگر این شهر را مشهور کرد، با شکوه بزرگتر ارتباط آن با پسر خدا قابل مقایسه نبود. زیرا خود داوود باید حقارت خود را نسبت به کسی که خدا او را پسر یگانه خود توصیف کرد، اعتراف می‌کرد (مزمور ۲:۷).
پادشاه پادشاهان
مزمور ۲ نفوذ جهانی کسی را که در دست راست خدا نشسته است (۲:۸) آشکار می‌کند. پادشاهی که در بیت‌لحم متولد شد، نه تنها «حاکم در اسرائیل» خواهد بود، بلکه در زمان مقرر او به عنوان «پادشاه پادشاهان و رب ارباب» دیده خواهد شد (۱ تیموتائوس ۶:۱۵؛ مکاشفه ۱۷:۱۴). پولس تأیید می‌کند که عیسی در آسمان، بر زمین و بر جهنم حکومت خواهد کرد (فیلیپیان ۲:۱۰). این هدف در مراحل مختلفی محقق خواهد شد. حتی اکنون او «به آسمان رفته و در دست راست خداست؛ فرشتگان و قدرت‌ها و قوای تحت فرمان او قرار گرفته‌اند» (۱ پطرس ۴:۲۲).
با این حال، میکاه همچنین روزی را پیشگویی می‌کند که خداوند از آسمان به زمین خواهد آمد تا نفوذ جهانی خود را بر اسرائیل و ملت‌ها برقرار کند. میکاه اعلام می‌کند: «زیرا، اینک، خداوند از مکان خود بیرون می‌آید و پایین می‌آید و بر مکان‌های بلند زمین قدم می‌گذارد» (میکاه ۱:۳). روزی فرا می‌رسد که او باز خواهد گشت و کوه زیتون را شکافته خواهد کرد (زکریا ۱۴:۴). سپس او دوباره وارد اورشلیم خواهد شد تا به عنوان کاهن در معبد بازسازی شده بر تخت بنشیند و در جلال حکومت خواهد کرد (زکریا ۶:۱۳). و مزمورنویس اعلام می‌کند که «او همچنین از دریا تا دریا، و ... تا انتهای زمین سلطنت خواهد کرد» (مزمور ۷۲:۸).
اگر او که در آسمان حکومت می‌کند، بعدها بر زمین حکومت کند، پس او که «کلیدهای جهنم و مرگ» را دارد (مکاشفه ۱:۱۸) نیز عالم زیرین را مطیع خواهد کرد. ابتدا، شیطان باید در هاویه زندانی شود. اما در پایان هزاره، پسر خدا جهنم را خالی خواهد کرد و آن را به دریاچه آتش «که مرگ دوم است» خواهد انداخت (مکاشفه ۲۱:۸). در این مراحل پیشرونده، او «چیزهای در آسمان، و چیزهای در زمین، و چیزهای زیر زمین» را مطیع خواهد کرد (فیلیپیان ۲:۱۰). کمتر فکر می‌شد که چنین چیزهایی اتفاق بیفتد وقتی مریم «پسر اول‌زاده خود را به دنیا آورد و او را در قنداق پیچید و در آخور گذاشت، زیرا جایی برای آنها در مهمانخانه نبود» (لوقا ۲:۷).
اطاعت جهانی
اکثر مردم نمی‌دانند که خدا فرمان داده است «که هر زانویی در برابر مسیح خم شود» (فیلیپیان ۲:۱۰). این فقط یک ایده آل نیست، «زیرا او باید سلطنت کند، تا زمانی که همه دشمنان را زیر پای خود قرار دهد» (۱ قرنتیان ۱۵:۲۵). مسیح شکست‌ناپذیر است؛ کسانی که از ایمان آوردن امتناع می‌کنند، تحقیر خواهند شد. بنابراین خود میکاه اعلام می‌کند: «آنها خاک را مانند مار خواهند لیسید، آنها از سوراخ‌های خود مانند کرم‌های زمین بیرون خواهند آمد: آنها از خداوند خدای ما خواهند ترسید، و به خاطر تو خواهند ترسید» (میکاه ۷:۱۷؛ مزمور ۷۲:۹). میکاه ۷:۱۷ حقیقت دیگری را در مورد حاکم موعود – بازسازی اسرائیل – تأیید می‌کند. پسر خدا به عنوان پسر داوود بر اسرائیل و همه ملت‌ها حکومت خواهد کرد (مزمور ۲:۸؛ ۸۹:۲۷). موازی با این حقایق، مردم اسرائیل باید با مسیح حکومت کنند، وقتی پس از «تنگنای بزرگ» (متی ۲۴:۲۱) آنها «سر، و نه دم» شوند (تثنیه ۲۸:۱۳).
این یک وارونگی کامل از وضعیت اسرائیل خواهد بود. و بنابراین در طول هولوکاست، که یهودیان به اشتباه آن را «دردهای زایمان مسیح» توصیف کردند، فرزندان راحیل مانند بره‌ها برای قربانی شدن محسوب شدند (زکریا ۱۱:۴،۷). زیرا با هدایت خداوند مانند بره به قربانگاه و مصلوب کردن پادشاه، خدا آنها را رد کرده است. و این باید همینطور بماند تا زمانی که اعتراف کنند که او «به خاطر گناهان ما مجروح شد، به خاطر بی‌عدالتی‌های ما کوبیده شد: مجازات صلح ما بر او بود؛ و با زخم‌های او ما شفا یافتیم» (اشعیا ۵۳:۵). در همین حال، با وجود تمام عبادات پرشور آنها، «آنگاه به خداوند فریاد خواهند زد، اما او آنها را نخواهد شنید؛ او حتی در آن زمان روی خود را از آنها پنهان خواهد کرد، زیرا آنها در کارهای خود بد رفتار کرده‌اند» (میکاه ۳:۴).
به مدت ۴۰ سال پس از جلجتا، خدا با کسانی که پسرش را به قتل رساندند، با مهربانی رفتار کرد، اما پیشگویی باید محقق می‌شد. اگرچه مسیح بر ویرانی پیش‌بینی شده اورشلیم گریه کرد، اشک‌های او نتوانست مانع از ویرانی شهر توسط رومیان در سال ۷۰ میلادی شود. و بنابراین کلام محقق شد: «بنابراین صهیون به خاطر شما مانند مزرعه شخم زده خواهد شد، و اورشلیم به توده‌هایی تبدیل خواهد شد، و کوه خانه مانند مکان‌های بلند جنگل» (میکاه ۳:۱۲).
هیچ چیز برای مهاجم بت‌پرست که معبد را ویران کرد مقدس نبود (متی ۲۳:۳۸). همچنین مردم پراکنده شدند – بدترین ترس‌های کسانی که مسیح را به بهانه نجات ملت کشته بودند (یوحنا ۱۱:۵۰). کسانی که پس از محاصره باقی ماندند، رانده شدند تا مانند قائن در زمین سرگردان شوند، به دین باستانی خود چسبیده و بیهوده منتظر مسیح برای بازگرداندن آنها بودند. زیرا قبلاً نوشته شده بود که «آنها از دریا تا دریا، و از شمال تا شرق سرگردان خواهند شد، آنها به این سو و آن سو خواهند دوید تا کلام خداوند را بجویند، و آن را نخواهند یافت» (عاموس ۸:۱۲).
توبه، ایمان، بازسازی
پیشگویی میکاه سرانجام یکی از بخشش و بازسازی است. زیرا وقتی مسیح بازگردد، ملت به شکوهی بزرگتر از دوران سلیمان بازسازی خواهد شد. از این رو نبی فریاد زد: «اما در روزهای آخر چنین خواهد شد که کوه خانه خداوند در بالای کوه‌ها استوار خواهد شد، و بر فراز تپه‌ها بلند خواهد شد؛ و مردم به سوی آن سرازیر خواهند شد» (میکاه ۴:۱). با این حال، این بازسازی مشروط به توبه و ایمان کسانی خواهد بود که شاهزاده جلال را مصلوب کردند. نبی میکاه در موعظه انجیل کند نیست. برخی از اظهارات شگفت‌انگیز انجیل وجود دارد که هدیه‌ای برای واعظان در قرن بیست و یکم باقی مانده است. زیرا خدای اسرائیل خدای ماست و از طریق ایمان به مسیح او تمام گناهان ما را «به اعماق دریا» افکنده است (میکاه ۷:۱۹).
توسط تام سامرهیل» }
