دروغگویی و دروغگویان
راحاب و یهو: معماهای کتاب مقدس
این سؤالات و پاسخ‌های احتمالی را در نظر بگیرید:
آیا دروغگویی هرگز قابل قبول است؟بلهخیرشاید آیا هدف هرگز وسیله را توجیه می‌کند؟بلهخیرشاید
اینها سؤالاتی هستند که ممکن است هنگام بررسی شخصیت‌های عهد عتیق راحاب و یهو پرسیده شوند. ادامه مطلب را بخوانید.
دروغ راحاب
«آنگاه آن زن دو مرد را گرفت و پنهان کرد. پس گفت: «بله، مردان نزد من آمدند، اما من نمی‌دانستم از کجا بودند. و چنین شد ... وقتی تاریک شد، مردان بیرون رفتند. من نمی‌دانم مردان کجا رفتند؛ آنها را سریع تعقیب کنید، زیرا ممکن است به آنها برسید.» (اما او آنها را به پشت بام برده و با ساقه‌های کتان پنهان کرده بود.)» — یوشع 2:4-6 NKJV
راحاب به فرستادگان پادشاه اریحا دروغ محض گفت وقتی به آنها گفت که دو جاسوس اسرائیلی شهر را ترک کرده‌اند. آنها نرفته بودند؛ او آنها را روی پشت بام خود پنهان کرده بود! این به جاسوسان اجازه داد تا به اردوگاه اسرائیلی فرار کنند و به یوشع گزارش دهند که شهر به راحتی قابل تصرف است.
اگر راحاب برای محافظت از آنها دروغ نگفته بود، ممکن است فکر کنیم که آنها دستگیر و کشته شده بودند. و، جالب اینجاست که به نظر می‌رسد به خاطر وفاداری او در دروغ گفتن در مورد جاسوسان، او از نابودی اریحا نجات یافت و برکت ویژه‌ای داشت که در نسب پادشاه داوود و خداوند عیسی (متی 1:5-16) ذکر شد.
دروغ یهو
«یهو همه مردم را جمع کرد و به آنها گفت ... «همه انبیا بعل، همه خادمانش و همه کاهنانش را نزد من بخوانید. هیچ کس نباید غایب باشد، زیرا من قربانی بزرگی برای بعل دارم ...» اما یهو با قصد نابودی پرستندگان بعل، فریبکارانه عمل کرد.» — 2 پادشاهان 10:18-19
به همین ترتیب، یهو بدون شرم دروغ گفت و گفت که به بعل خدمت خواهد کرد. با این کار او همه انبیا، خادمان و کاهنان دروغین بعل را برای یک قربانی بزرگ گرد هم آورد. قصد او کشتن آنها بود. ممکن است کسی بگوید که اگر یهو دروغ نگفته بود، همه آنها در معبد بعل جمع نمی‌شدند که سربازانش بتوانند آنها را بکشند و بدین ترتیب بعل را از اسرائیل نابود کنند. به نظر می‌رسد خداوند یهو را به خاطر اعمالش پاداش داد و به او وعده داد که چهار نسل از خانواده‌اش بر تخت اسرائیل حکومت خواهند کرد.
معما، یک پازل
و بنابراین، ما یک معما – یک پازل برای ذهن مسیحی جدی – داریم. به نظر می‌رسد ما دو نفر داریم که دروغ‌های آشکاری گفتند که به نظر می‌رسد به تحقق اهداف خدا کمک کرده‌اند. و هر یک با یک ستایش ویژه از سوی خداوند پاداش می‌گیرند. آیا دروغ گفتن درست بود؟ آیا دروغگویی وسیله‌ای برای برکت بود؟
بهانه‌ها
برخی می‌گویند راحاب یک بی‌باور بود، هنوز خارج از خانواده ایمان. او می‌توانست بخشیده شود زیرا بهتر از این نمی‌دانست. یا دیگران می‌گویند که او ممکن است یک ایماندار جدید بوده باشد اما روح خداوند هنوز زندگی او را در دست نگرفته بود تا او را از راه‌های قدیمی و تجدیدناپذیرش رها کند. با این حال، این را نمی‌توان در مورد یهو گفت! او یک اسرائیلی بود، یکی از قوم برگزیده خدا. هر دو دروغ‌های گناهکارانه گفتند که مخالف فرمان نهم بود (خروج 20:16). حتی اگر راحاب هنوز ایماندار نبود، قانون اخلاقی نیز آموزش می‌دهد که دروغگویی اشتباه است. چه تحت قانون موسی و چه تحت قانون اخلاقی، هیچ بهانه‌ای وجود ندارد. پس پاسخ این معما چیست؟
اشتباه نکنید!
اشتباه نکنید! خدا از دروغ متنفر است (امثال 6:16-19). دروغ از شیطان سرچشمه می‌گیرد (یوحنا 8:44). هرگز سعی نکنید هیچ آلودگی حقیقت را توجیه کنید؛ این یک شیب بسیار لغزنده به سمت پایین است. دروغ‌هایی که راحاب و یهو گفتند، خدا را تکریم نکردند و از اراده او سرچشمه نگرفتند. در واقع، محافظت از جاسوسان و نابودی انبیا، خادمان و کاهنان دروغین بعل، می‌توانست با قدرت خدا بدون کمک دروغ انجام شود! دروغ‌های آنها شخصیت شخصی آنها را آلوده کرد، قدرت و توانایی خدا را بی‌ارزش کرد و بسیاری از مسیحیان امروز را گیج می‌کند.
آیا خداوند می‌توانست جاسوسان را پنهان کند؟ بله، البته! بالاخره، آیا او داوود را از پادشاه شائول پنهان نکرد وقتی پادشاه وارد همان غاری شد که داوود و مردانش در آن بودند (1 سموئیل 24:3-4)؟ و حتی همانطور که خداوند همه اسرائیلیان را که از اسارت بابلی بازگشته بودند، «به عنوان یک مرد» به اورشلیم جمع کرد (نحمیا 8:1)، آیا او نمی‌توانست همه پیروان بعل را به یک مکان بیاورد؟ البته که می‌توانست!
پس برکات نجات و پادشاهی هیچ ربطی به دروغ‌هایی که گفته شد نداشت. راحاب به خاطر ایمان و اعتقادش به خدای اسرائیل برکت یافت. او به خاطر پذیرایی از جاسوسان در صلح پاداش گرفت (عبرانیان 11:31)، نه به خاطر دروغ گفتن. علاوه بر این، از یک خواندن دقیق روایت، به یهو پادشاهی مستمر وعده داده نشد به خاطر نابودی پیروان بعل. این در ارتباط با عمل او در اجرای داوری خدا بر خانه اخاب و نابودی کامل آن بود. به نظر می‌رسد که ریشه‌کن کردن پرستش بعل نمی‌توانست توسط خدا به خاطر دروغ ستایش شود! این فقط در روایت کتاب مقدس به عنوان یک بیانیه واقعی ثبت شده است.
نتیجه‌گیری
بنابراین، حتی اگر برخی ممکن است فکر کنند که دروغ‌های راحاب و یهو قابل بخشش، اگر نگوییم ضروری، بودند، ما می‌توانیم مطمئن باشیم که هیچ کس، به ویژه یک مسیحی، هرگز نباید دروغ بگوید یا از استفاده از آن دفاع کند.
