تمام «یک چیزهایی» که به آنها نگاه کرده‌ایم – نجات ما (یک چیز که کم داری)، اطمینان (یک چیز که می‌دانم)، مشارکت (یک چیز لازم است)، و خدمت (یک چیز که انجام می‌دهم) – هر یک از آنها به انتظار شادمانه بودن با خداوند عیسی برای ابدیت منجر می‌شود. «زیرا اکنون در آینه به طور مبهم می‌بینیم، اما آنگاه رو در رو خواهیم دید» (اول قرنتیان ۱۳:۱۲). «هنگامی که او ظاهر شود، ما مانند او خواهیم بود، زیرا او را آنگونه که هست خواهیم دید» (اول یوحنا ۳:۲). در تیطس ۲:۱۳، ربوده شدن امید مبارک ایماندار نامیده شده است. دیگر زیاد طول نمی‌کشد! «زیرا اندکی دیگر، و آن که می‌آید، خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد» (عبرانیان ۱۰:۳۷). اول قرنتیان ۱۵:۵۰-۵۶ و اول تسالونیکیان ۴:۱۳-۱۸ به ما می‌گویند که مردگان در مسیح در هنگام آمدن او زنده خواهند شد، و ما که زنده هستیم تغییر خواهیم یافت و بدن‌های رستاخیز یافته و جلال یافته دریافت خواهیم کرد. با هم در ابرها ربوده خواهیم شد تا خداوند را در هوا ملاقات کنیم، و بدین ترتیب همیشه با خداوند خواهیم بود.
آرزو و انتظار داوود پادشاه این بود که در خانه خداوند ساکن شود. پولس نیز به شدت آرزوی بودن با نجات‌دهنده‌اش را احساس می‌کرد وقتی نوشت: «من بین این دو در تنگنا هستم، آرزو دارم که بروم و با مسیح باشم، که بسیار بهتر است» (فیلیپیان ۱:۲۳). چه فیضی که خود خداوند عیسی این آرزو را دارد. او دعا کرد: «پدر، آرزو دارم که آنها نیز که به من دادی، با من باشند، جایی که من هستم، تا جلال مرا که به من دادی، ببینند» (یوحنا ۱۷:۲۴).
آیا ما از آمدن خداوند هیجان‌زده‌ایم؟ آیا در انتظار این زندگی می‌کنیم که او ممکن است هر لحظه بیاید؟ اگر چنین باشیم، این تأثیر تقدیس‌کننده‌ای بر زندگی ما خواهد داشت (کولسیان ۳:۱-۴؛ تیطس ۲:۱۱-۱۳؛ اول یوحنا ۳:۳). تمام چیزهای زمان و زمین محو خواهند شد، همانطور که محبت‌های عروسی ما دوباره شعله‌ور می‌شوند.
