دانستن، حساب کردن، تسلیم شدن: زندگی مسیحی

در آیه اول از رومیان فصل ششم، پولس رسول این سؤال را می‌پرسد: «آیا در گناه بمانیم؟» و در آیه دوم پاسخ می‌دهد: «حاشا! ما که نسبت به گناه مرده‌ایم، چگونه دیگر در آن زندگی کنیم؟»

این روشن می‌سازد که یک ایماندار نباید به گونه‌ای زندگی کند که قبل از شناختن خداوند عیسی به عنوان نجات‌دهنده خود زندگی می‌کرد. سپس می‌گوید: «هر یک از ما که در مسیح عیسی تعمید یافتیم، در مرگ او تعمید یافتیم.» او فرض می‌کند که همه کسانی که به آنها می‌نویسد تعمید یافته‌اند. ای مسیحی جوان عزیز، آیا تعمید یافته‌ای؟ رسول آنچه را که برای یک مسیحی عادی است بیان می‌کند. تعمید نیافتن غیرعادی است.

پطرس در رساله اول خود (۳:۲۱) به ما می‌گوید که این «تقاضای وجدانی پاک» است. من باید احساس کنم که همانطور که خدا در مسیح اینقدر برای من انجام داده است، آیا نباید با تسلیم کردن زندگی‌ام به او پاسخ دهم؟

پولس در دوم قرنتیان ۵:۱۴ می‌گوید: «اگر یکی برای همه مرد، پس همه مرده بودند: و او برای همه مرد، تا کسانی که زندگی می‌کنند، دیگر برای خود زندگی نکنند، بلکه برای او که برای آنها مرد و دوباره برخاست، زندگی کنند.»

دانستن

در آیه ۶ از رومیان ۶ می‌خوانیم:

این را می‌دانیم که انسان کهنه ما با او مصلوب شد. (رومیان ۶:۶)

خداوند با تمام آنچه ما به عنوان فرزند آدم بودیم، در صلیب خداوند عیسی به پایان رسانده است. «انسان کهنه»، آنچه من طبق جسم هستم، پایان یافته است، زیرا برای آن غیرممکن است که خدا را خشنود سازد. حتی پولس می‌گوید: «زیرا می‌دانم که در من، یعنی در جسم من، خیری ساکن نیست» (۷:۱۸).

اگر می‌دانم که خدا با زندگی کهنه من به پایان رسانده است، سؤال این است که آیا من با آن به پایان رسانده‌ام؟ با تعمید یافتن می‌گویم که حکم خدا را بر تمام آنچه من طبق جسم هستم پذیرفته‌ام.

حساب کردن

پس پولس در آیه ۱۱ ادامه می‌دهد:

همچنین شما نیز خود را نسبت به گناه مرده، اما نسبت به خدا در مسیح عیسی زنده بدانید. (رومیان ۶:۱۱)

روح‌القدس به من قدرت می‌دهد که به گناه «نه» بگویم. قبل از اینکه ایمان بیاورم، گناه در زندگی من سلطنت می‌کرد و آنچه را که انجام می‌دادم کنترل می‌کرد. آن قدرت شکسته شده است: «زیرا گناه بر شما تسلط نخواهد داشت» (آیه ۱۴).

پس ما می‌فهمیم که نه تنها خدا در مرگ مسیح آنچه را که من در جسم هستم کنار گذاشته است، بلکه روح‌القدس را نیز به من داده است تا بتوانم برای او زندگی کنم.

تسلیم شدن

پس به آخرین کلمه خود، «تسلیم شدن» می‌رسیم. آیه ۱۳ می‌گوید:

و اعضای خود را به عنوان ابزار بی‌عدالتی به گناه تسلیم نکنید: بلکه خود را به خدا تسلیم کنید. (رومیان ۶:۱۳)

دست‌هایم، پاهایم، چشمانم، گوش‌هایم و صدایم - زمانی برای ارضای خودم در انجام کارهای گناه‌آلود استفاده می‌شدند. اکنون می‌توانم آنها را به خدا تسلیم کنم، «به عنوان ابزار عدالت.»

پولس در غلاطیان ۲:۲۰ می‌گوید: «با مسیح مصلوب شده‌ام: با این حال زندگی می‌کنم؛ اما نه من، بلکه مسیح در من زندگی می‌کند: و زندگی‌ای که اکنون در جسم زندگی می‌کنم، با ایمان به پسر خدا زندگی می‌کنم، که مرا دوست داشت و خود را برای من فدا کرد.»