«تا آنکه داوری را به سوی پیروزی بیرون آورد» (متی ۱۲:۲۰).
- «اما وقتی قوی‌تر از او، بر او حمله کرده، بر او پیروز می‌شود» (لوقا ۱۱:۲۲).
- «من بر جهان پیروز شده‌ام» (یوحنا ۱۶:۳۳).
- «مرگ در پیروزی بلعیده شده است» (اول قرنتیان ۱۵:۳۴).
- «همانطور که من نیز پیروز شدم» (مکاشفه ۳:۲۱).
- «اینک، شیر از سبط یهودا، ریشه داوود، پیروز شده است تا کتاب و هفت مهر آن را بگشاید» (مکاشفه ۵:۵).
- «بره بر آنها پیروز خواهد شد، زیرا او رب‌الارباب و پادشاه پادشاهان است» (مکاشفه ۱۷:۱۴).
- تغییرات جزئی از نسخه مجاز در نقل‌قول‌های بالا اعمال شده است تا نشان دهد که همان کلمه، تحت اشکال مختلف اسم νȋκος و فعل νȋκάω، در هر مورد برای پیروزی استفاده شده است.
این هفت آیه تنها آیاتی هستند که این کلمه در ارتباط با خداوند عیسی استفاده شده است، و هفت نماد عددی شناخته شده «کامل بودن» است. همانطور که ما نجات‌دهنده خود را در این پیروزی هفت‌گانه در نظر می‌گیریم، امیدوارم هر خواننده محرک تازه‌ای برای پیروی نزدیک‌تر از او دریافت کند.
۱. «تا آنکه داوری را به سوی پیروزی بیرون آورد» (متی ۱۲:۲۰).
این بخشی از نقل‌قولی از آیات اولیه اشعیا ۴۲ است، که نه کاملاً دقیق به عبری و نه به هفتادگانی است، اما معنای اصلی را کاملاً منتقل می‌کند. اشعیا نوشته بود: «او داوری را به سوی حقیقت بیرون خواهد آورد.» بازنویسی متی این است: «او داوری را به سوی پیروزی بیرون خواهد آورد.»
کل این بخش به وضوح دو آمدن خداوند را پیشگویی می‌کند: ابتدا در فروتنی و سپس در قدرت. آنچه ما به عنوان «دوره کلیسا» می‌شناسیم، اصلاً مورد توجه قرار نمی‌گیرد. متی آن را در ارتباط با آمدن اول، که در آن خداوند فقط به دنبال شناخت ایمان بود (متی ۱۲:۱۶)، ذکر می‌کند، اما شهادت نبوی به پیروزی او در آمدن دوم را نیز شامل می‌شود. در آن روز راز خدا به پایان خواهد رسید (مکاشفه ۱۰:۷) و بی‌عدالتی با داوری از حوزه حکومت او برداشته خواهد شد. او به عنوان پیروز بر تمام نیروهای شیطانی که علیه او صف‌آرایی کرده‌اند، سلطنت خواهد کرد و پادشاهی و جلال را با عروس خود تقسیم خواهد کرد. تا آن زمان، بگذارید قلب‌های ما راه رنج کشیدن با او را بپذیرند (دوم تیموتائوس ۲:۱۲).
۲. «اما وقتی قوی‌تر از او، بر او حمله کرده، بر او پیروز می‌شود» (لوقا ۱۱:۲۲).
پیروزی که قبلاً به طور خلاصه بررسی کردیم، اوج و نتیجه همه چیزهایی است که پیش از آن رخ داده بود.
مورد حاضر و دو مورد بعدی به دشمنان خاص ما اشاره دارد. در اینجا خود دشمن اصلی است که به عنوان «مردی قوی و مسلح» نشان داده شده که کاخ خود را نگه می‌دارد؛ بنابراین اموال او در صلح است. پیروزی بر او پیش‌درآمد ضروری برای زندگی خدمتی خداوند ماست، زیرا او توسط روح به این نبرد هدایت شد (لوقا ۴:۱). پیروزی با حفظ جایگاه وابستگی و اطاعتی که او به عنوان انسان گرفته بود، به دست آمد. این جایگاهی بود که شیطان سعی کرد او را فریب دهد تا با عمل برای خودش آن را ترک کند. اما عیسی غلبه کرد، و در نتیجه، وقتی او دوباره با دشمن روبرو می‌شود، دیگر نه در بیابان، بلکه در کنیسه، به عنوان یک قاتل (لوقا ۴:۲۸)، و سپس به عنوان یک ستمگر (لوقا ۴:۳۳)، آشکار می‌شود که قدرت او شکسته شده است.
درس عملی برای ما این است که اگر قرار است نجات‌دهنده دیگران باشیم، لازم است ابتدا در خفا با دشمن روبرو شده و زره او را از او بگیریم؛ سپس غنیمت تقسیم شود. عدم پیروی از این طرح عملیاتی، توضیح بسیاری از نمایش‌های غم‌انگیز ضعف است.
۳. «دل قوی دارید، من بر جهان پیروز شده‌ام» (یوحنا ۱۶:۳۳).
در این زمینه، خداوند و خادمانش در مقابل جهان دیده می‌شوند. این جهان در شکل فریبنده‌اش نیست – که برای او جذابیتی نداشت. او به آنها می‌گوید: «در جهان رنج خواهید داشت.» در اینجا پیروزی با وابستگی و اطاعتی که برای غلبه بر شیطان در بیابان کافی بود، به دست نمی‌آید، اگرچه مطمئناً بدون آنها نیست.
خود طبیعت الهی – عشقی قوی مانند مرگ – برای مقابله با نفرت و خصومت انسان لازم به نظر می‌رسد، و تنها به دلیل قدرت خاموش‌نشدنی خود برای غلبه بر مخالفت کافی است. در مورد ما، در همین درگیری، به ما توصیه می‌شود که «زره ایمان و محبت، و کلاهخود امید نجات» را بپوشیم (اول تسالونیکیان ۵:۸).
۴. «مرگ در پیروزی بلعیده شده است» (اول قرنتیان ۱۵:۵۴).
در اینجا نبرد با آخرین دشمن، مرگ است؛ و پیروزی با قدرت به دست می‌آید. این کلمات از اشعیا ۲۵:۸ گرفته شده‌اند، جایی که در ارتباط با رهایی اسرائیل و برکت ملت‌ها از طریق آنها استفاده شده‌اند. پولس از همین موضوع به عنوان «حیات از مردگان» (رومیان ۱۱:۱۵) صحبت می‌کند، که نشان می‌دهد قدرت رستاخیز برای تحقق این نتیجه لازم است. همین نویسنده این را به رستاخیز بدن (اول قرنتیان ۱۵) اطلاق می‌کند، که شاهد باشکوه پیروزی آن قدرت بر شیطان و گناهی است که ویرانی را به ارمغان آورد.
در ارتباط با این پیروزی، روح به ما می‌آموزد که بگوییم: «خدا را شکر که پیروزی را از طریق خداوند ما عیسی مسیح به ما می‌دهد»؛ و از این رو ثابت‌قدم، استوار، همیشه در کار خداوند فراوان باشیم.
۵. «همانطور که من نیز پیروز شدم» (مکاشفه ۳:۲۱).
مسیح در اینجا با فرشته کلیسای لائودیکیه به عنوان «شاهد امین و راستین» سخن می‌گوید. او از جایگاه خود بر تخت پدر سخن می‌گوید؛ در عین حال، به روشی روحانی، در میان هفت شمعدان طلایی راه می‌رود.
او قدیس پیروز را با وعده همراهی با خود بر تختش تشویق می‌کند. پیروزی او، که در اینجا از آن سخن گفته می‌شود، به وضوح به مسیر زمینی او اشاره دارد، که در آن خود را – شاهد خدا، امین و راستین – ثابت کرد. کلیسا در این زمینه شکستی وحشتناک نشان داده شده و با انزجار رد می‌شود. اما فاتحانی هستند، و عیسی، به روشی بهتر از گیدئون قدیم، آنها را با خود پیوند می‌دهد و به آنها می‌گوید: «به من نگاه کنید و همین کار را بکنید» (داوران ۷:۱۷).
۶. «اینک، شیر از سبط یهودا، ریشه داوود، پیروز شده است تا کتاب و هفت مهر آن را بگشاید» (مکاشفه ۵:۵).
ما باید به مکاشفه ۵:۹ مراجعه کنیم تا درک کنیم که پیروزی که در اینجا به آن اشاره شده چگونه به دست می‌آید. «تو شایسته هستی که کتاب را بگیری و هفت مهر آن را بگشایی، زیرا تو کشته شدی» – و
مرگ او در اینجا به عنوان بهای پرداختی در نظر گرفته می‌شود، نه تنها برای قدیسان، بلکه برای زمین، که اکنون با گناه آلوده شده است، و آنها با او بر آن سلطنت خواهند کرد. از این رو او حق دارد – و فقط او – با گره وحشتناکی که گناه و شیطان در اینجا بر روی زمین ایجاد کرده‌اند، برخورد کند.
او این کار را با گشودن هر مهر آغاز می‌کند؛ و از جزئیات می‌توانیم بیاموزیم که امور زمینی چقدر دقیق و با ظرافت از آسمان کنترل می‌شوند. حتی قیمت گندم و جو در بازارهای این جهان توسط صدایی در میان کروبیان، جایی که او حضور دارد، اعلام می‌شود. چه تشویقی برای حفظ کلام صبر او!
۷. «بره بر آنها پیروز خواهد شد، زیرا او رب‌الارباب و پادشاه پادشاهان است» (مکاشفه ۱۷:۱۴).
آیه قبلی بره را در آغاز اعمالش در ارتباط با جهان متخاصم زیرین به ما نشان می‌دهد.
در اینجا او را در یکی از آخرین برخوردهای خود علیه ائتلاف شیطانی می‌بینیم که توسط تأثیرات شیطانی (مکاشفه ۱۶:۱۳-۱۴) برای مقابله با او گرد آمده است. این ائتلاف در زمان‌های مختلف اشکال گوناگونی به خود گرفته است (مزامیر ۲:۱-۳؛ یوحنا ۱۱:۴۷؛ و غیره؛ اعمال رسولان ۴:۲۵؛ و غیره؛ مکاشفه ۲:۹؛ مکاشفه ۳:۹). در این آیه، آن را در آخرین تلاش ناامیدانه خود برای شکستن بندهای خدا و مسیح او و دور انداختن ریسمان‌های آنها می‌بینیم. عیسی، بره، پیروز می‌شود زیرا او به حق خود و طبق مشیت الهی، رب‌الارباب و پادشاه پادشاهان است. اگر او قرار است ملت‌ها را با قاطعیت عصای آهنین شبانی کند، آنها را نیز مانند ظرف کوزه‌گر خرد می‌کند.
او که این چیزها را شهادت می‌دهد، می‌گوید: «یقیناً، من به زودی می‌آیم.» باشد که هر خواننده از صمیم قلب پاسخ دهد: «آمین. بیا، خداوند عیسی.»
