وقتی اشعیا ۵۳ را می‌خوانم، اغلب از استفاده از کلمات «ما»، «ما» و «ما» شگفت‌زده می‌شوم. ما می‌بینیم:
«ما پنهان کردیم ... چهره‌های خود را از او ... و ما او را گرامی نداشتیم» (اشعیا ۵۳:۳ NKJV) «او غم‌های ما را بر دوش کشید و دردهای ما را حمل کرد» (اشعیا ۵۳:۴) «او برای تجاوزات ما زخمی شد ... برای گناهان ما کوبیده شد» (اشعیا ۵۳:۵) «تنبیه برای صلح ما بر او بود، و با زخم‌های او ما شفا یافتیم» (اشعیا ۵۳:۵) «همه ما مانند گوسفندان گمراه شدیم؛ ما هر یک به راه خود برگشتیم» (اشعیا ۵۳:۶) «خداوند گناه همه ما را بر او نهاد» (اشعیا ۵۳:۶)
جان ام. وایت (۱۸۵۰–۱۹۲۷)، یک سرودنویس، پرسید:
آیا برای من گریه و دعا کرد، بار گناه من در برابر او نهاده شد؛ آن شب در جتسیمانی، آیا آن عذاب برای من بود؟
آیا برای من سر خود را خم کرد، بر صلیب، و آزادانه خون گرانبهای خود را ریخت – آن سیلاب قرمز، آیا برای من بود که نجات‌دهنده مرد؟
برای من بود، بله، همه برای من، ای محبت خدا، چنان بزرگ و آزاد! ای محبت شگفت‌انگیز، فریاد خواهم زد و خواهم خواند، او برای من مرد، خداوند و پادشاه من!
همانطور که ما به افکار به اشتراک گذاشته شده در صفحات زیر می‌اندیشیم، با تمرکز بر خداوند عیسی مسیح، باشد که ما این درک اساسی را داشته باشیم که آنچه او از سر گذراند برای هر یک از ما بود. چه غم و اندوهی می‌تواند از ما بیرون بیاید وقتی که درد و رنج او را به یاد می‌آوریم. ممکن است احساس آرامش کنیم وقتی به یاد می‌آوریم که کار او بر روی صلیب انجام شده است – کاملاً تکمیل شده است. واقعاً امید بزرگی در برابر ما وجود دارد وقتی که لحظه‌ای را پیش‌بینی می‌کنیم که ما که ایمانداران هستیم او را خواهیم دید و با او خواهیم بود. اوه، همچنین شادی وقتی که پسر انسان تخت باشکوه خود را خواهد گرفت!
خداوند عیسی از قبر برخاسته و زنده است، در دست راست خدا متعال شده است. مردم در کلیسای اعتراف‌کننده این واقعیت را در طول جشن‌های عید پاک به یاد می‌آورند. با این حال، این نباید فقط یک شناخت یک بار در سال باشد. صلح و شادی ایماندار – هر روز – کاملاً بر اساس مرگ و رستاخیز خداوند است. بیایید این را در ذهن داشته باشیم همانطور که در این دنیا پیش می‌رویم، مشغول خداوند و نجات‌دهنده خود باشیم تا زمانی که او برای هر یک از ما که به او اعتماد کرده‌ایم بیاید. خواننده عزیز، آیا به خداوند عیسی مسیح اعتماد دارید؟
