هنگامی که یوحنا از اصطلاح «نخست‌زاده از مردگان» برای توصیف هویت خداوند عیسی استفاده می‌کند، او از او به عنوان اولین کسی که از مردگان برخاسته است، صحبت نمی‌کند. در عهد عتیق کسانی بودند که از مردگان برخاسته بودند، مانند پسر زن از صرفه (اول پادشاهان ۱۷:۸-۲۴)، یا پسر زن شونمی (دوم پادشاهان ۴)، یا حتی مردی که استخوان‌های الیشع را لمس کرد (دوم پادشاهان ۱۳). در عهد جدید ما از دختر یایروس، پسر بیوه نائین، و ایلعازر می‌آموزیم—همه از مردگان برخاسته بودند.
اما در آیه ما، می‌آموزیم که خداوند ما نخست‌زاده از مردگان است. این کلمه به معنای اول در رتبه و کرامت، یا موقعیت است. به معنای نخست‌زاده در زمان نیست، بلکه در برتری است. خداوند عیسی بالاترین جایگاه را می‌گیرد. این به وضوح در یک مزمور مسیحایی آمده است: «او را نخست‌زاده خود خواهم ساخت، بالاترین پادشاهان زمین» (مزمور ۸۹:۲۷).
مطلب بعدی که در مورد خداوند عیسی می‌خوانیم این است که او «حاکم بر پادشاهان زمین» است. او که بر همه چیز برتری یافته است، حاکم بر همه پادشاهان زمین است! او رب‌الارباب و پادشاه پادشاهان است (مکاشفه ۱۷:۱۴). این در روزی که مسیح در ظهور پرجلال خود بازگردد، بر همه آشکار خواهد شد (۱۹:۱۱-۱۶). خداوند عیسی پادشاه مطلق زمین است و خواهد بود، همانطور که در سراسر عهد عتیق پیشگویی شده است (مزمور ۲:۶-۸؛ ارمیا ۲۳:۵؛ زکریا ۹:۹).
در آیات ۴ و ۵، یوحنا چندین دلیل برای پرستش خداوند عیسی ارائه کرده است. او شاهد امین، نخست‌زاده از مردگان، و حاکم بر همه پادشاهان زمین است. خداوند مبارک ما باید به دلیل جلال شخصیت او و جلال آنچه او انجام داده است، پرستش شود!
