آیا برای مسیحیان صحیح است که بخشی از عشای ربانی را از دست بدهند؟

پرسش: آیا برای یک مسیحی صحیح است که بخشی از عشای ربانی را از دست بدهد؟ اگر نان تقسیم شده و جام در حال گذراندن است قبل از اینکه او وارد شود، یک مسیحی چه باید بکند؟ آیا باید نان را درخواست کند تا در آن شریک شود، یا باید با جام ادامه دهد در حالی که نان را از دست داده است؟

پاسخ: «خداوند عیسی در همان شبی که تسلیم شد، نان را گرفت» (اول قرنتیان ۱۱:۲۳ NKJV). او می‌دانست چه چیزی در پیش رویش است وقتی به صلیب می‌رفت، اما به جای اینکه مشغول خودش باشد، نگران شاگردانش بود. خداوند، می‌دانست که آنها مضطرب خواهند شد، به آنها گفت: «دل شما مضطرب نشود؛ به خدا ایمان دارید، به من نیز ایمان داشته باشید» (یوحنا ۱۴:۱). او از عهد عتیق نقل قول کرد که چه اتفاقی خواهد افتاد: «من شبان را خواهم زد، و گوسفندان گله پراکنده خواهند شد» (متی ۲۶:۳۱؛ زکریا ۱۳:۷ را ببینید). در همه اینها ما نگرانی بزرگ خداوند را برای شاگردانش و، به تبع آن، برای ما نیز می‌بینیم. او عشق خود را به ما با تأسیس این شام یادبود نشان داد، زیرا می‌خواست ما او را به یاد آوریم. خداوند می‌داند که ما مردمی فراموشکار هستیم، و اغلب خوبی او را بدیهی می‌انگاریم.

در عهد عتیق او به قوم خود هشدار داد که یهوه خدای خود را فراموش نکنند، بلکه به یاد آورند که او کیست و تمام عجایب بزرگی که برای آنها انجام داده است (تثنیه ۸:۱۸-۱۹). غفلت از یاد او، یا انجام آن به صورت نیمه‌کاره، فقط وضعیت بد قلب انسان را آشکار می‌کند. «اگر مرا دوست دارید، احکام مرا نگاه دارید» (یوحنا ۱۴:۱۵). یادآوری او در خوردن نان و نوشیدن شراب فقط یک آرزوی او نیست – بلکه یک فرمان است: «این را به یاد من انجام دهید» (لوقا ۲۲:۱۹). علاوه بر این، قلب انسان جایی است که گنج اوست، «زیرا هر جا گنج شما باشد، دل شما نیز در آنجا خواهد بود» (۱۲:۳۴).

خداوند فرمود: «زیرا هر جا دو یا سه نفر به نام من جمع شوند، من در میان آنها هستم» (متی ۱۸:۲۰). آیا می‌خواهیم با او باشیم، جایی که او هست باشیم، کاری را که او می‌خواهد انجام دهیم، او را به یاد آوریم؟ یا برای ما اهمیت خاصی ندارد؟ آیا واقعاً اهمیت می‌دهیم؟

اگر همه چیز در زندگی فرزندان خدا مرتب باشد، طبیعی است که ما در حضور او باشیم تا او را به یاد آوریم. ما باید آنجا باشیم، با قلب‌های آماده برای پرستش او، پس از اینکه قلب‌های خود را جستجو کرده‌ایم تا ببینیم آیا چیزی برای اعتراف وجود دارد. ما باید در سکوت در برابر خداوند با نگرشی محترمانه باشیم، آماده برای دادن آنچه حق اوست.

با توجه به این، ما درک می‌کنیم که خوب نیست – شاید نشان‌دهنده وضعیتی از قلب باشد که ممکن است با خداوند هماهنگ نباشد – اگر این جشن یادبود شگفت‌انگیز خداوند را که جان خود را برای ما فدا کرد، از دست بدهیم. ما درک می‌کنیم که ممکن است شرایطی خارج از کنترل شخص وجود داشته باشد که مانع از حضور یا ورود به موقع شود، مانند بیماری یا حادثه‌ای در راه. بنابراین نباید موضع افراطی بگیریم. اما، هر کس باید قلب خود را جستجو کند تا دلیل از دست دادن یادبود یا تأخیر خود را بیابد. آیا این ناشی از بی‌توجهی یا عدم اهمیت و اولویت بود؟

خوردن و نوشیدن نمایشی است از رفاقت و مشارکت. دیر آمدن، نوشیدن جام و سپس خوردن نان خارج از نظمی است که خداوند داده است. این نشان‌دهنده عدم رفاقت واقعی با او خواهد بود. علاوه بر این، «خداوند خدای بی‌نظمی نیست، بلکه خدای صلح است» (اول قرنتیان ۱۴:۳۳). بنابراین، اگر کسی دیر برسد، در زمانی که جام در حال گذراندن است و نان را از دست داده است، درخواست دوباره نان بی‌نظم و گیج‌کننده خواهد بود. این باعث اختلال و حواس‌پرتی و مانع جریان پرستش و یادآوری او خواهد شد. ما معتقدیم که بهتر است در آن زمان خودداری کنیم و در فرصت بعدی به موقع باشیم.

پاسخ داده شد