چگونه خداوند خواسته‌ها و نیات ما را هنگامی که نمی‌توانیم عمل کنیم، حساب می‌کند

یکی از آرزوهای بزرگ قلب داوود این بود که معبدی برای یهوه در اورشلیم بسازد. خداوند پیامی فرستاد که به او اجازه داده نخواهد شد معبد را بسازد زیرا او مرد جنگ بود، اما خداوند این کلمات مهم را اضافه کرد: «تو خوب کردی که این در دلت بود.»

از این واضح به نظر می‌رسد که خداوند آرزوی عمل را هنگامی که ما قادر به انجام خواسته‌های خود برای او نیستیم، حساب می‌کند.

این در صورتی که عدم انجام ما به دلیل تعلل یا بی‌عملی خودمان باشد، صدق نمی‌کند. در اینجا آرزو کافی نیست. همانطور که گفته شده است، خیابان‌های جهنم با نیت‌های خوب سنگفرش شده‌اند.

اما در زندگی مسیحی موقعیت‌های زیادی وجود دارد که ما می‌خواهیم کاری برای خشنودی خداوند انجام دهیم اما به دلیل شرایط خارج از کنترل ما مانع می‌شویم. به عنوان مثال، یک تازه ایمان‌دار جوان آرزو دارد تعمید بگیرد اما والدین بی‌باور او را منع می‌کنند. در چنین حالتی، خداوند عدم تعمید او را به جای تعمید حساب می‌کند تا زمانی که او خانه را ترک کند و بتواند بدون نافرمانی از والدین خود از خداوند اطاعت کند.

یک همسر مسیحی آرزو دارد در تمام جلسات کلیسای محلی شرکت کند اما شوهر مستش اصرار دارد که او در خانه بماند. خداوند هم اطاعت او از شوهرش و هم آرزوی او برای ملاقات با دیگران به نام او را پاداش می‌دهد.

یک خواهر سالخورده در حالی که دیگران را در حال سرو غذا در یک کنفرانس کتاب مقدس تماشا می‌کرد، گریه می‌کرد. سال‌ها بود که این کار برای او شادی بزرگی بود، اما اکنون از نظر جسمی ناتوان بود. تا آنجا که به خداوند مربوط می‌شود، او برای اشک‌هایش پاداشی به همان اندازه غنی دریافت می‌کند که دیگران برای زحماتشان دریافت می‌کنند.

چه کسی می‌داند چند نفر هستند که داوطلبانه خود را برای خدمت در میدان‌های مأموریت ارائه کرده‌اند، اما هرگز نتوانستند فراتر از شهر خود سفر کنند؟ خداوند می‌داند—و تمام این آرزوهای مقدس در کرسی داوری مسیح پاداش داده خواهند شد.

این اصل در مورد بخشش نیز صدق می‌کند. کسانی هستند که از قبل به طور فداکارانه در کار خداوند سرمایه‌گذاری می‌کنند و فقط آرزو می‌کنند که بتوانند بیشتر بدهند. در روزی که می‌آید، دفتر حساب الهی نشان خواهد داد که آنها بیشتر داده‌اند.

بیماران، معلولان، خانه‌نشینان، سالخوردگان از افتخارات رتبه اول محروم نیستند، زیرا «در رحمت خود، خداوند ما را نه تنها بر اساس دستاوردهایمان، بلکه بر اساس رویاهایمان قضاوت می‌کند.»