«خداوند را با دارایی‌های خود و با نوبر همۀ محصولات خود تکریم کن.» (امثال ۳:۹)
خداوند ابرها را از باران پر می‌کند، دقیقاً به این منظور که آنها خود را بر زمین خالی کنند تا زمین را حاصلخیز سازند؛ و بنابراین خدا به فرزندان خود، به عنوان مباشران خود، وسایلی را می‌سپارد نه برای اینکه همه را برای خود نگه دارند، نه برای اینکه صرفاً خودشان لذت ببرند، بلکه برای اینکه از فراوانی که او مایل است به آنها بدهد، به همنوعان خود - کسانی که ضعیف و ناتوان هستند و نمی‌توانند کار کنند، یا کسانی که به دلیل شرایط دیگر در موقعیت‌ها و شرایط دشوار و تنگنا قرار گرفته‌اند - ببخشند.
این امر نه تنها برکت را به روح، بلکه حتی برکت از نوع مادی را نیز به ارمغان می‌آورد. من به عنوان کسی صحبت می‌کنم که همۀ اینها را از تجربۀ شخصی خود در بیش از ۶۰ سال می‌دانم. من در مورد این موضوع صحبت می‌کنم، زیرا از طریق آشنایی با بیش از ده‌ها هزار فرزند خدا، بارها و بارها این واقعیت برایم آشکار شده است که کسانی که طبق اصول ذکر شده در اینجا عمل کرده‌اند، نه تنها برکات را به روح خود آورده‌اند، بلکه حتی از نظر شرایط مادی نیز، بسیار بیشتر از آنچه بخشیده بودند، به دست آورده‌اند.
به طوری که نه تنها سود به آنها داده شد، بلکه سود مرکب، و در بسیاری از موارد بیست برابر، پنجاه برابر، حتی صد برابر بیشتر از آنچه به فقرا، یا به کار خدا داده بودند.
زیرا خدا همیشه مراقب است که او بدهکار ما نباشد، بلکه ما بدهکار او باشیم. ای کاش برادران و خواهران در مسیح به طور عادت‌وار طبق این آیه عمل می‌کردند، چقدر موقعیت آنها حتی در مورد این زندگی متفاوت می‌شد، و چقدر برکت بزرگی را که بدین ترتیب به روح خود می‌آوردند!
«خداوند را با دارایی‌های خود تکریم کن.» (امثال ۳:۹)
هنگامی که خدا مایل است به ما برکات مادی بدهد، آنها را نمی‌دهد تا ما فراوانی را که او مایل است به ما ببخشد، بر خودمان صرف کنیم، بلکه برای اینکه ضعیفان و بیماران را به یاد آوریم و به آنها کمک و یاری رسانیم؛ برای اینکه کسانی را که بیکار هستند، کسانی که با کمال میل کار می‌کنند، اما کاری ندارند، به یاد آوریم؛ و برای اینکه از بیوه، و به ویژه بیوۀ سالخورده، و مرد سالخورده‌ای که دیگر نمی‌تواند کار کند، مراقبت کنیم - برای اینکه نیازهای آنها را به یاد آوریم و از آنها مراقبت کنیم.
و نتیجه این خواهد بود، همانطور که من بارها و بارها در طول زندگی مسیحی طولانی خود دیده‌ام، که نه تنها برکت به روح کسانی که طبق این کار عمل می‌کنند خواهد رسید، بلکه حتی در مورد امور مادی نیز خدا آنچه را که ما بدین ترتیب بخشیده‌ایم، به وفور جبران خواهد کرد.
«پس انبارهای تو از فراوانی پر خواهد شد، و چرخشت‌های تو از شراب نو سرریز خواهد کرد.» (امثال ۳:۹)
ممکن است ما انبار یا تاکستان نداشته باشیم تا این به معنای واقعی کلمه محقق شود؛ اما خدا، به طریقی یا به طریق دیگر، آشکار خواهد ساخت که چگونه او به آنچه ما به بیوه، به بیمار فقیر که نمی‌تواند کار کند، به مرد سالخورده فقیر که از کار افتاده است، داده‌ایم، توجه دارد.
