«اما آنان که بر خداوند توکل دارند، نیروی تازه خواهند یافت؛ با بال‌هایی مانند عقاب‌ها اوج خواهند گرفت.» اشعیا ۴۰:۳۱ NKJV
در موارد متعدد، من تیم پرواز دقیق نیروی دریایی ایالات متحده، بلو انجلز را تماشا کرده‌ام. به سادگی، بلوها تحت تأثیر قرار دهنده هستند! نمی‌توانید از قدرت، مهارت و غرش کرکننده‌ای که توسط این خلبانان با استعداد و هواپیماهای بسیار پیچیده‌شان به نمایش گذاشته می‌شود، تحت تأثیر قرار نگیرید. با این حال، من یک نمایش هوایی دیگر را در پاییز امسال تماشا کردم که توجه من را نیز به خود جلب کرد.
یک صبح نوامبر، من با دوستی برای شکار گوزن کوهی در کوه‌های وایومینگ همراه شده بودم. هوا صاف و سرد بود و آسمان آبی بدون ابر. اینجا و آنجا، تکه‌های برف آب نشده هنوز زمین را پوشانده بودند، دست‌نخورده توسط نور خورشید. پس از پیاده‌روی از یک شکاف کوچک بین دو رشته کوه، چند دقیقه نشستم تا نفس تازه کنم و از زیبایی منظره‌ی تماشایی لذت ببرم.
پس از لحظه‌ای کوتاه، چیزی را دیدم که هرگز قبلاً ندیده بودم. یک عقاب سرسفید در ارتفاع بالا بر فراز من پرواز می‌کرد و به راحتی بر فراز رشته کوه‌ها حرکت می‌کرد. دوربین دوچشمی‌ام را برداشتم و مسیر او را در آسمان بی‌ابر دنبال کردم. سر سفید و پرهای دم متمایز به من کمک کرد تا تشخیص دهم که یکی از باشکوه‌ترین پرندگانی را که خدا آفریده است، تماشا می‌کنم. سپس عقاب دومی به اولی پیوست و آنها با هم به پرواز خود بر روی باد در ارتفاع بالا بر فراز من ادامه دادند.
عقاب‌ها فقط حدود پنج دقیقه در دید بودند. اما در آن زمان، من صندلی ردیف اول را برای یکی از بزرگترین نمایش‌های هوایی خلقت داشتم. همانطور که از کوه پایین می‌آمدم، به خلقت شگفت‌انگیز خدا فکر کردم. بدن یک عقاب فقط ۳۰-۴۰ اینچ طول دارد و بین ۸-۱۴ پوند وزن دارد. با این حال، این موجود پرنده توسط بال‌هایی که ممکن است از شش تا هشت فوت عرض داشته باشند، در هوا نگه داشته می‌شود. عقاب‌ها برای زندگی جفت‌گیری می‌کنند، دشمنان طبیعی کمی دارند و ممکن است ۳۰ سال یا بیشتر زندگی کنند. عقاب بینایی تیزی دارد که شش برابر قوی‌تر از بینایی انسان است. در سال ۱۷۸۲، عقاب سرسفید به عنوان نماد ملی ایالات متحده آمریکا انتخاب شد.
عقاب‌ها قدرت فوق‌العاده‌ای در بال‌های خود دارند که به آنها اجازه می‌دهد با سهولت و ظرافت به ارتفاعات باورنکردنی برسند. اما چیزی که آن صبح نوامبر در وایومینگ مرا مجذوب خود کرد، قدرتی نبود که به نمایش گذاشته شد. برخلاف بلو انجلز، من از سر و صدا و انرژی تحت تأثیر قرار نگرفتم. بلکه سهولتی بود که عقاب‌های سرسفید به سادگی در هوا سر می‌خوردند. به ندرت حرکت بالی را مشاهده کردم. به نظر می‌رسید که پرواز باشکوه آنها بی‌زحمت بود. دلیل آن این بود که آن عقاب‌ها بر آنچه زمانی یکی از بزرگترین ترس‌هایشان بود – باد – غلبه کرده بودند.
عقاب‌های جوان از باد می‌ترسند. وقتی از میان صخره‌های سنگی غرش می‌کند، ترسناک به نظر می‌رسد. لانه را می‌لرزاند و پرهای عقاب جوان را که به لبه‌ی لانه نزدیک می‌شود، به هم می‌ریزد. و تندبادهای شدید آنها را سرنگون می‌کند. با این حال، به مرور زمان، عقاب می‌آموزد که آن بادهای سختی کلید پرواز هستند – و نه فقط پرواز مانند هر پرنده‌ای، بلکه اوج گرفتن! همان بادها به عقاب اجازه می‌دهند که بالاتر و سریع‌تر پرواز کند، مدت طولانی‌تری و با تلاش کمتری در هوا بماند، بر آزار و اذیت غلبه کند و دیدگاه وسیع‌تری نسبت به جهان به دست آورد. باد به جای اینکه مانع عقاب در تعقیب ارتفاعات باشکوه شود، به او کمک می‌کند تا به ارتفاعات حتی بیشتری برسد. باد در واقع به یک نعمت تبدیل می‌شود.
در اشعیا ۴۰:۳۱، «اوج گرفتن با بال‌هایی مانند عقاب‌ها» به عنوان نتیجه‌ی انتظار کشیدن بر خداوند و تجدید قوای ما ارائه شده است. این انتظار کشیدن بر خداست که به بادهای زوزه‌کش سختی اجازه می‌دهد تا ما را به سطوح جدیدی از برکت بالا ببرد. سختی ممکن است ترسناک‌ترین و وحشتناک‌ترین چیز باشد، اما وقتی بر خدای خود توکل می‌کنیم، نیروی تازه به دست می‌آید. عقاب هرگز اوج نمی‌گرفت اگر از راحتی لانه خارج نمی‌شد و به جریان‌های گردباد که به او اجازه می‌دهند به بالاترین سطح کمال برسد، پرواز نمی‌کرد. عقاب‌ها برای خراشیدن در حیاط مرغداری با مرغ‌ها آفریده نشده‌اند – بلکه برای اوج گرفتن!
