او او [ابرام] را بیرون آورد و گفت: «اکنون به آسمان نگاه کن و ستارگان را بشمار، اگر می‌توانی آنها را شماره کنی.» — پیدایش ۱۵:۵ NKJV
آسمان شب یک درس شگفت‌انگیز است! چه منظره‌ای باید برای ابرام بوده باشد وقتی به آسمان خاورمیانه نگاه می‌کرد، پر از شکوه و عظمت. دیدن ستارگان بی‌شمار که در آسمان گسترده شده بودند، مطمئناً منظره‌ای شگفت‌انگیز بود.
داوود نیز وقتی به آسمان شب خیره شد، مسحور شد. می‌توانیم او را به عنوان آن چوپانی تصور کنیم که در مزارع از گوسفندان پدرش مراقبت می‌کرد. داوود، شاید روی زمین دراز کشیده بود و تاریکی همه جا را فرا گرفته بود، به آسمان نگاه می‌کرد و می‌گفت: «وای!» یا، وقتی در بیابان از شائول فرار می‌کرد، احساس تنهایی می‌کرد، به عظمت پانورامیک نمایش آسمانی خیره می‌شد. افکارش با هیجان و تأمل فوران می‌کرد و فریاد می‌زد: «وقتی به آسمان‌های تو، کار انگشتان تو، ماه و ستارگانی که تو مقرر کرده‌ای، فکر می‌کنم، انسان چیست که به او توجه می‌کنی؟» (مزامیر ۸:۳-۴).
این مردان، ابرام و داوود، با چشم طبیعی شگفتی‌های خلقت خدا را دیدند و شگفت‌زده شدند. امروز ما نیز می‌توانیم آنها را از طریق فناوری مدرن و عکس‌ها یا ویدئوهای با کیفیت بالا ببینیم، که تنها تأثیر عظمت و بزرگی خلقت را افزایش می‌دهد. آیا تا به حال از کمال و دقت سیارات، عظمت، پیچیدگی و بی‌شمار بودن ستارگان و صورت‌های فلکی شگفت‌زده شده‌ایم؟ این سیستم‌های عظیم در مدارهایی با نیروهای مختلفی که بر آنها عمل می‌کنند حرکت می‌کنند – برخی در مسیری بیضوی، برخی دیگر در مداری دایره‌ای. با این حال، نظمی از کمال باقی می‌ماند.
واقعاً، حتی به روش محدود من و شما این چیزها را درک می‌کنیم، برای ما کافی است بدانیم که چنین پیچیدگی و دقتی نمی‌تواند نتیجه شانس، وجود یا منشأ تصادفی باشد. نظریه‌های احمقانه در مورد منشأ از طریق یک انفجار کیهانی، یک بیگ بنگ، نمی‌تواند منجر به چنین عظمت و کمالی شود. به ما یادآوری می‌شود: «احمق در دل خود گفته است: «خدایی نیست»» (مزامیر ۱۴:۱). انسان تلاش می‌کند از مسئولیت‌های خود در برابر خدا، خالق آسمان و زمین (اعمال ۱۷:۲۴)، فرار کند و وجود او را انکار کند، اما خلقت به طور غیرقابل انکار قدرت و الوهیت ابدی او را اعلام می‌کند، به طوری که آنها هیچ بهانه‌ای ندارند (رومیان ۱:۲۰).
برای کسانی از ما که ایمان داریم، چه آرامش، تسلی و صلح بزرگی او به قلب‌های ما می‌بخشد. ما می‌دانیم که آن کسی که نه تنها همه چیز را آفریده بلکه با دست خود کنترل و حفظ می‌کند، خداست، که ما را دوست دارد و جان خود را برای ما داده است.
او «نویسنده آشفتگی نیست بلکه صلح است» (۱ قرنتیان ۱۴:۳۳)، حتی اگر نتوانیم آنچه را که در زندگی یا شرایط ما اتفاق می‌افتد درک کنیم. ما می‌دانیم و باید مطمئن باشیم که او کنترل را در دست دارد و کاملاً قادر است همه چیز را برای خیر ما به کار گیرد (رومیان ۹:۵، ۸:۲۸).
همانطور که به عظمت خلقت او و کمال نظم و وجود آن فکر می‌کنیم، آیا نباید به او برای هر جزئیات کوچک زندگی شخصی خود اعتماد کنیم؟ او که خلقت را حفظ می‌کند، ما را نیز می‌بیند و به ما اهمیت می‌دهد، و همه چیز را در زندگی ما برای خیر ما هماهنگ می‌کند. همانطور که به یاد می‌آوریم که خدا جهان را با چنین دقت و کمالی آفریده، حفظ و نگهداری می‌کند، دلیلی برای شک کردن به او در نیازهای زندگی روزمره من وجود ندارد – حتی در مشکلاتی که امروز پیش روی من است.
داوود موافق بود، زیرا او به پرستش پرداخت: «ای خداوند خدای من، کارهای شگفت‌انگیز تو که انجام داده‌ای بسیار است؛ و افکار تو نسبت به ما نمی‌تواند به ترتیب برای تو بازگو شود؛ اگر بخواهم آنها را اعلام کنم و از آنها سخن بگویم، آنها بیش از آن هستند که بتوان شمرد» (مزامیر ۴۰:۵)!
در این دوران نامطمئن، خوب است بدانیم که خدایی که ما می‌شناسیم و خدمت می‌کنیم، برنامه‌ها و اهداف خود را قبل از وقوع آنها در جای خود دارد. خدای دیگری نیست و هیچ کس مانند او نیست. او خدای محبت و شفقت است و به مردم خود اهمیت می‌دهد. مهم نیست که انسان در اطراف ما چه می‌کند، این مشورت و هدف خوبی را که او برای کسانی که او را دوست دارند، تغییر نخواهد داد. باشد که ما روزانه در این دانش آرامش یابیم که خدای ما همه چیز را تحت کنترل خود دارد! — دیوید آلبرتس
