خدا محبت است
یوحنا خود را شاگردی نامید «که عیسی او را دوست داشت» (یوحنا 13:23، 20:2، 21:7،20 NKJV)، و به او لطف بزرگی داده شد تا در مورد محبت خدا بنویسد، که او این کار را با فصیح‌ترین عبارات در انجیل و سه رساله‌ای که نام او را دارند، انجام داد. با وجود اینکه یوحنا، رسول، نام خود را به عنوان نویسنده در چهار کتاب استفاده نکرد، شواهد درون آنها به وضوح نشان می‌دهد که او، کسی که بر سینه عیسی تکیه کرده بود، نویسنده آنها بود که توسط روح خدا استفاده شد. موضوع باشکوه این کتاب‌ها در مورد محبت خدا دل‌های ما را لمس می‌کند، با دانستن اینکه محبت او برای نجات ما از گناهانمان و کشاندن ما به سوی خود، به ما رسیده است. اگرچه مطالب زیادی در مورد محبت خدا نوشته شده است، اما این موضوع نه تمام شده است و نه هرگز تمام خواهد شد.
گناه از طریق یک انسان وارد جهان شد: آدم. از طریق آن گناه اصلی، مرگ به همه انسان‌ها سرایت کرده است زیرا همه گناه کرده‌اند، و بنابراین تمام جهان در برابر خدا گناهکار است. اثر غم‌انگیز این امر انسان را برای همیشه تحت حکم مرگ از دست داده است. این وضعیتی ناامیدکننده بود تا آنجا که به ما مربوط می‌شد، زیرا ما نمی‌توانستیم کاری برای جلب لطف یا پذیرش خدا انجام دهیم.
با این حال، خدا در فیض حاکم خود، پسر یگانه خود را به جهان فرستاد تا در شکاف بایستد – یک داور بین خدای مقدس و انسان گناهکار. ما دیده‌ایم، و شهادت می‌دهیم، و به شما اعلام می‌کنیم آن حیات جاودانی را که با پدر بود و بر ما آشکار شد – آنچه را که دیده‌ایم و شنیده‌ایم به شما اعلام می‌کنیم (اول یوحنا 1:2-3). خداوند عیسی، پسر محبوب خدا، کسی است که به عنوان پاسخ محبت‌آمیز خدا به نیاز ما اعلام شده است.
محبت خدا نسبت به انسان
«محبت از خداست ... خدا محبت است. در این محبت خدا نسبت به ما آشکار شد، که خدا پسر یگانه خود را به جهان فرستاد، تا ما از طریق او زندگی کنیم.» —اول یوحنا 4:7-9
محبت از خداست؛ این طبیعت اوست. محبت او، که نسبت به ما نشان داده شده است، از خود او جاری می‌شود. او منبع آن است، و او خداوند عیسی را به عنوان پاسخ به نیاز ما فراهم کرده است. در امثال 8:31 می‌خوانیم که او «در جهان مسکونی خود شاد بود، و لذت [او] با پسران آدم بود.»
نقشه شگفت‌انگیز محبت از خدا سرچشمه گرفت. با این حال، هنگامی که زمان فرا رسید و نجات‌دهنده متولد شد، جهان در خواب بود و از بازدیدکننده آسمانی بی‌خبر بود. زمان خدا در نقشه محبت او برای بشریت با بی‌توجهی جهان به تأخیر نیفتاد، زیرا «هنگامی که زمان کامل شد، خدا پسر خود را فرستاد، که از زنی متولد شد» (غلاطیان 4:4). او «خدا ... در جسم آشکار شد» (اول تیموتائوس 3:16) بود. خداوند جلال – در یک طویله متولد شد و در آخور گذاشته شد!
چوپانان در دشت‌های یهودیه اولین شاهدان این نقشه محبت بودند. آنها بیدار بودند و شب‌ها گله‌های خود را تماشا می‌کردند، هنگامی که فرشته‌ای از خداوند آمد تا خبرهای خوشی از شادی بزرگ بیاورد، «زیرا امروز در شهر داوود برای شما نجات‌دهنده‌ای متولد شده است، که مسیح خداوند است» (لوقا 2:11). این چوپانان فروتن تجربه‌ای بسیار شگفت‌انگیز داشتند! ناگهان پاسخی از یک لشکر آسمانی به گوش رسید، که خدا را ستایش می‌کردند و می‌گفتند: «جلال بر خدا در اعلی‌علیین، و بر زمین صلح، و حسن نیت نسبت به انسان‌ها!» (آیه 14). بله، «نسبت به انسان‌ها!» به همین دلیل نجات‌دهنده آمد – تا محبت خدا را به بشریت اعلام کند. مسیح، پسر محبت پدر، پاسخ خدا به نیاز ماست، که حیات را به این جهان آورده است که مرگ در آن سلطنت می‌کرد. «جایی که گناه فراوان بود، فیض بسیار بیشتر فراوان شد» (رومیان 5:20).
در اول یوحنا 4:9-10، هدف دوگانه خدا را در فرستادن پسرش می‌یابیم. این آیه می‌گوید: خدا پسر یگانه خود را به جهان فرستاد، تا ما از طریق او زندگی کنیم. در این محبت است، نه اینکه ما خدا را دوست داشتیم، بلکه او ما را دوست داشت و پسر خود را فرستاد تا کفاره گناهان ما باشد. اول از همه، هدف خدا این بود که حیات – حیات الهی را از طریق پسرش منتقل کند. ثانیاً، او پسرش را فرستاد تا مسئله گناه را بر عهده بگیرد و آن را به رضایت خدای مقدس و عادل حل کند. این همان چیزی است که به معنای «کفاره» گناهان ماست.
نتیجه محبت خدا در دل‌های ما
«ای عزیزان، اگر خدا ما را اینقدر دوست داشت، ما نیز باید یکدیگر را دوست داشته باشیم.» —اول یوحنا 4:11
این آیه یک درخواست به دل‌های ماست. اگر خدا ما را اینقدر دوست دارد، پاسخ ما چیست؟ ما دیدیم که اولین پاسخ از یک لشکر آسمانی آمد و توسط چوپانانی که شب‌ها گله‌های خود را تماشا می‌کردند شنیده شد. اکنون پاسخ بر روی زمین توسط کسانی که این محبت آزادانه به سوی یکدیگر جاری می‌شود، در حالی که از چشمه محبت، پسر مبارک خدا، می‌نوشند، مشاهده می‌شود.
یوحنا ادامه داد و گفت: «از این می‌دانیم که ما در او ساکن هستیم، و او در ما، زیرا او از روح خود به ما داده است» (آیه 13). پولس افزود: «محبت خدا به وسیله روح‌القدس که به ما داده شد، در دل‌های ما ریخته شده است» (رومیان 5:5).
محبت شگفت‌انگیز خدا به سوی ما جاری می‌شود و نتیجه‌ای ماندگار در درون ما بر جای می‌گذارد زیرا خدا در ما ساکن است و روح او به ما داده شده است. عیسی دیگر در این زمین راه نمی‌رود، زیرا خدا او را از میان مردگان برخیزانده و او را به آسمان پذیرفته است. با این حال ما، پیروان او، در این جهان به عنوان رساله، یا نامه، مسیح باقی مانده‌ایم تا توسط همه انسان‌ها خوانده شویم (دوم قرنتیان 3:2-3). ویژگی‌های زیبای مسیح توسط کسانی که در این دنیای تاریک هستند دیده خواهد شد، زیرا آنها همین ویژگی‌ها را در زندگی ایمانداران مشاهده می‌کنند. محبتی که آنها در میان ایمانداران مشاهده می‌کنند طبیعی نیست؛ الهی است.
محبت خدا در ما کامل شده است
«خدا محبت است، و کسی که در محبت ساکن است، در خدا ساکن است، و خدا در او. محبت در میان ما در این امر کامل شده است: که ما در روز داوری جسارت داشته باشیم؛ زیرا همانطور که اوست، ما نیز در این دنیا هستیم.» —اول یوحنا 4:16-17
روح خدا که در ایماندار ساکن است، با روح ما شهادت می‌دهد که ما فرزندان خدا هستیم (رومیان 8:16). کمی جلوتر در آن فصل در رومیان به ما گفته شده است که هیچ چیز نمی‌تواند «ما را از محبت خدا که در مسیح عیسی خداوند ماست جدا کند» (آیات 35،38-39). خدا هر کاری را که انجام می‌دهد به نتیجه‌ای نهایی و کامل می‌رساند. محبت او آرام نخواهد گرفت تا زمانی که هر ترسی را از بین ببرد و هر اتهامی را که دشمن جرأت کند علیه ایماندار بیاورد، باطل کند.
ای مسیحی عزیز، آیا در دل شما شک یا ترسی وجود دارد؟ آیا روز داوری در ذهن شما سؤالاتی ایجاد می‌کند؟ توجه کنید که آیه‌ای که این بخش را آغاز می‌کند می‌گوید «که ما در روز داوری جسارت داشته باشیم.» این جسارت بر چه چیزی استوار است؟ پاسخ نیز داده شده است: «زیرا همانطور که اوست، ما نیز در این دنیا هستیم.» این به معنای آن نیست که او وقتی در این زمین به عنوان حامل گناه بود، چگونه بود، بلکه به معنای آن است که او اکنون چگونه است – کسی که در دست راست خدا نشسته و جلال یافته است. کسی که گناهان ما را بر صلیب حمل کرد، اکنون بر تخت در آسمان نشسته و ما را در آنجا نمایندگی می‌کند. مسیح در جلال به هر اتهامی که ممکن است علیه یک ایماندار مطرح شود، با نشان دادن زخم‌های دست‌ها و پهلویش – نشانه‌های محبت شگفت‌انگیز او برای ما – پاسخ می‌دهد.
باشد که محبت او دل‌های ما را پر کند و باعث شادی ما شود در حالی که در مسیر خود به سوی خانه می‌رویم، جایی که محبت کامل او موضوع ما برای تمام ابدیت خواهد بود.
