عدالت – خداوند شخص را عادل می‌شمارد
درست بودن با خدا و به عنوان فرزندان او، لذت بردن از رابطه با او، یک امتیاز بزرگ است. چه برکتی است که بدانیم خدا ایمانداران را در نظر خود «درست»، یعنی عادل یا صالح می‌شمارد. اصطلاح «عدالت» به معنای «اعلام درست بودن با خدا» است، چیزی که هر کس که به خدا ایمان دارد از آن برخوردار است. کتاب مقدس این را به طور واضح تأیید می‌کند و نتیجه زیبای آن را اضافه می‌کند: «پس چون به ایمان عادل شمرده شدیم، به وساطت خداوند ما عیسی مسیح با خدا صلح داریم» (رومیان ۵:۱ ESV).
خواننده عزیز، آیا شما این نوع صلح را با خدا دارید؟ ما از شما می‌خواهیم که در این مورد مطمئن شوید، زیرا این امر حیاتی است و پیامدهای ابدی دارد! کجا و چگونه ابدیت را سپری خواهید کرد؟ این سؤالی است برای هر انسانی از زمان آدم و حوا.
پیدایش ۶ مردمانی را توصیف می‌کند که در سیل جهانی در زمان نوح هلاک شدند. «خداوند دید که شرارت انسان در زمین بسیار است و هر نیت افکار قلب او پیوسته فقط شرارت است. و خداوند پشیمان شد که انسان را بر زمین ساخته بود و این امر قلب او را غمگین ساخت. پس خداوند گفت: «انسان را که آفریده‌ام، از روی زمین محو خواهم کرد، هم انسان و هم حیوانات و خزندگان و پرندگان آسمان را، زیرا متأسفم که آنها را ساخته‌ام.» اما نوح در چشمان خداوند فیض یافت» (آیات ۵-۸).
برخلاف مردم نسل خود، آیه ۹ نوح را «عادل» توصیف می‌کند، که در پیدایش ۷:۱ تکرار شده است. این اولین بار است که کتاب مقدس کسی را عادل اعلام می‌کند، که به این معنی است که نوح با خدا درست بود. این آموزه کتاب مقدسی عدالت را معرفی می‌کند – یعنی چگونه خدا کسی را در برابر خود عادل اعلام می‌کند. کلمه عبری برای «عادل» نیز «صالح» ترجمه شده است – که اصطلاحی است که در چندین ترجمه پیدایش ۶:۹ استفاده شده است: «نوح مردی صالح بود» (JND, NKJV, KJV).
علاوه بر این بیان مهم که او در برابر خدا عادل یا صالح بود، به ما گفته شده است: «نوح در چشمان خداوند فیض یافت» (آیه ۸). این اولین ذکر «فیض» در کتاب مقدس است. اولین ذکر «ایمان» یا «باور» نیز با عدالت مرتبط است، زیرا می‌خوانیم ابراهیم «به خداوند ایمان آورد؛ و او این را برای او به عنوان عدالت شمرد» (پیدایش ۱۵:۶). بنابراین، عدالت از طریق فیض و به وسیله ایمان است، همانطور که در عهد عتیق ثبت شده و در عهد جدید توضیح داده شده است. «به رایگان به فیض او و به وساطت فدیه‌ای که در مسیح عیسی است، عادل شمرده شدند» (رومیان ۳:۲۴).
دیدگاه خدا ایده‌های انسانی را کنار می‌گذارد
عدالت به این معنی است که خدا کسی را که واقعاً ایمان دارد، با وجود گناهان گذشته و حال، «عادل» می‌بیند و اعلام می‌کند. فقط خدای ما، خالق و فدیه‌دهنده، می‌تواند چنین کند – «خداست که عادل می‌شمارد» (رومیان ۸:۳۳ ESV). علاوه بر این، او می‌تواند هم «عادل و هم عادل‌کننده کسی باشد که به عیسی ایمان دارد» (۳:۲۶) زیرا مرگ جایگزینی و رستاخیز جسمانی خداوند ما عیسی مسیح بر مرگ غلبه کرده است. نتیجه برای ما اینگونه توصیف شده است: «اکنون به خون او عادل شمرده شده‌ایم» (رومیان ۵:۹ KJV). به عبارت دیگر، عادل شمرده شدن در برابر خدا و با خدا تنها به این دلیل ممکن است که خداوند عیسی مسیح «برای گناهان ما تسلیم شد و برای عدالت ما دوباره برخاست» (۴:۲۵).
در حالی که درست است که ما به فیض و از طریق ایمان عادل شمرده می‌شویم، این عدالت همچنین ایماندار را به اعمال نیکو سوق می‌دهد، زیرا «انسان به اعمال عادل شمرده می‌شود، نه فقط به ایمان» (یعقوب ۲:۲۴). یعقوب از اعمالی برای نجات یافتن صحبت نمی‌کند، بلکه از اعمالی صحبت می‌کند که نتیجه برکت بزرگ نجات یافتن و عادل شمرده شدن توسط خدا و دانستن این امر از طریق ایمان است. خدا را شکر!
رساله به رومیان دیدگاه‌های خدا را در مورد این مسائل، همانطور که از طریق پولس رسول بیان شده است، به ما می‌دهد. این رساله راه خدا را برای نزدیک شدن به او به ما نشان می‌دهد، که یک مسئله فوری برای حل و فصل است. اگر هنوز این کار را نکرده‌اید، تأخیر نکنید؛ امروز مطمئن شوید که با خدا درست هستید! رسول نوشت: «زیرا از انجیل خجل نیستم، زیرا قدرت خداست برای نجات هر که ایمان آورد، اول یهود و بعد یونانی. زیرا در آن عدالت خدا از ایمان به ایمان آشکار می‌شود، چنانکه نوشته شده است: «عادل به ایمان زندگی خواهد کرد» (رومیان ۱:۱۶-۱۷ ESV).
رومیان را در نظر بگیرید
از آنجا که این موضوع برای همه مهم است، بیایید یک طرح کلی کوتاه از رساله به رومیانرا در نظر بگیریم. همه ایمانداران از زمان پنطیکاست (اعمال ۲) «محبوب خدا» و همچنین «مقدسین» نامیده می‌شوند (رومیان ۱:۷ KJV). این وضعیت تا زمان ربوده شدن (اول تسالونیکیان ۴:۱۴-۱۸؛ اول قرنتیان ۱۵:۵۲-۵۷) ادامه خواهد داشت. پس از آن رویداد باورنکردنی، خدا مردم دیگری را برای نجات فرا خواهد خواند، اما آنها به خانواده‌های مختلفی تعلق خواهند داشت، نه به یک بدن، یعنی کلیسا، همانطور که ما امروز به فیض خدا تعلق داریم.
علاوه بر این، هیچ کس نمی‌تواند با تلاش خود عادل شود، بلکه تنها با لطف خدا بر اساس کار انجام شده خداوند ما عیسی مسیح. «همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا قاصرند» (رومیان ۳:۲۳). بدون هیچ منبعی در خود برای درست شدن با خدا، با توکل به او بر اساس آنچه خدا از طریق مسیح انجام داده است، تغییر ممکن است. تنها از این طریق می‌توان با خدا صلح داشت – نه بر اساس تلاش‌های خود برای بهبود خود، بلکه از طریق آنچه مسیح یک بار برای همیشه انجام داده و به انجام رسانده است. اینگونه است که خدا می‌تواند کسی را که به او توکل می‌کند، مانند ابراهیم، پدر همه ایمانداران (رومیان ۴)، عادل اعلام کند.
درست بودن با خدا نتیجه نگه داشتن شریعت نیست. بلکه به دلیل اعلام فیض خدا برای هر کسی است که گناهان خود را اعتراف می‌کند و به خداوند عیسی توکل می‌کند. هیچ راه دیگری برای درست شدن با خدا وجود ندارد (رومیان ۵). این منجر به چالش رها کردن و اجازه دادن به خدا می‌شود، که به معنای واگذاری کامل کنترل به روح‌القدس است، تا خدا بتواند ما را آنگونه که می‌خواهد استفاده کند. او سپس ما را به سوی تکریم خدا، با زندگی‌های شاد و خداپسندانه هدایت خواهد کرد (رومیان ۶-۸).
در بخش دوم رومیان، فصل‌های ۹-۱۱، ما درباره برنامه‌های خدا برای قوم زمینی خود اسرائیل و چگونگی تحقق وعده‌هایی که مدت‌ها پیش داده بود، با وجود اینکه به نظر می‌رسد غیرممکن است، می‌آموزیم. در نهایت، این امر جلال خدا را به ارمغان خواهد آورد. او آن برنامه‌ها را کنار نگذاشت وقتی که دوره یا عصر فیض را به یهودیان و غیریهودیان معرفی کرد، زیرا او آنها را پس از ربوده شدن به انجام خواهد رساند.
در بخش سوم رومیان، رسول با تشویق همه ایمانداران به تعهد کامل به زندگی برای جلال خدا (رومیان ۱۲) نتیجه‌گیری کرد. او همچنین به ما دستور داد که به مقامات مختلفی که در این دنیا تحت آنها قرار گرفته‌ایم احترام بگذاریم (رومیان ۱۳). رسول ما را تشویق کرد که در هماهنگی با همه ایمانداران زندگی کنیم، یاد بگیریم که به عنوان ابزارهای مفید برای استاد عمل کنیم و از مثال پولس پیروی کنیم (رومیان ۱۴-۱۵). در نهایت، پیام انجیل به این معنی است که همه ایمانداران باید برای جلال خدا به عنوان ابزارهایی برای تکریم او و با عشق به یکدیگر زندگی کنند. خدمت پولس ما را به درک کامل‌تری از نقشه ابدی خدا، برای خدمت و پرستش او، و برای برکت بودن برای ایمانداران هدایت می‌کند (رومیان ۱۶).
داستانی که خداوند گفت
«او همچنین این مثل را برای کسانی گفت که به خود اعتماد داشتند که عادل هستند و دیگران را تحقیر می‌کردند: دو مرد به معبد رفتند تا دعا کنند، یکی فریسی و دیگری باجگیر. فریسی، ایستاده به تنهایی، چنین دعا کرد: «خدایا، تو را شکر می‌کنم که من مانند دیگران نیستم، باجگیران، ناعادلان، زناکاران، یا حتی مانند این باجگیر. من دو بار در هفته روزه می‌گیرم؛ من از هر چه به دست می‌آورم، عشر می‌دهم.» اما باجگیر، دور ایستاده، حتی چشمان خود را به آسمان بلند نمی‌کرد، بلکه سینه خود را می‌کوبید و می‌گفت: «خدایا، بر من گناهکار رحم کن!» به شما می‌گویم، این مرد عادل شمرده شده به خانه خود بازگشت، نه آن دیگری. زیرا هر که خود را بلند کند، فروتن خواهد شد، و هر که خود را فروتن کند، بلند خواهد شد» (لوقا ۱۸:۹-۱۴ ESV).
این مثل به ما کمک می‌کند تا نگرش صحیحی را که برای رابطه با خدا لازم است، درک کنیم. برای عادل شمرده شدن، یا درست اعلام شدن با خدا، باید خود را در نور خدا فروتن و قضاوت کنیم، در حالی که دستورات او را می‌پذیریم. در مورد عدالت، جایی برای غرور یا خودپسندی وجود ندارد، زیرا تمام ستایش فقط به خدا تعلق دارد.
در پایان، به چند بخش از کتاب مقدس اشاره می‌کنیم و بخشی از آنها را نقل قول می‌کنیم:
اما اکنون عدالت خدا بدون شریعت آشکار شده است، اگرچه شریعت و انبیا به آن شهادت می‌دهند – عدالت خدا از طریق ایمان به عیسی مسیح برای همه کسانی که ایمان دارند. زیرا هیچ تفاوتی نیست: برای همه ... (لطفاً رومیان ۳:۲۱-۴:۲۵ را بخوانید).- «برادران، آرزوی قلب من و دعای من به خدا برای آنها [اسرائیل] این است که نجات یابند. زیرا من به آنها شهادت می‌دهم که برای خدا غیرت دارند، اما نه بر اساس دانش. زیرا، از عدالت خدا بی‌خبر بودند و به دنبال برقراری عدالت خود بودند، به عدالت خدا تسلیم نشدند ...» (لطفاً رومیان ۱۰:۱-۱۳ را بخوانید).- «ما خود یهودیان به دنیا آمده‌ایم و نه گناهکاران غیریهودی؛ با این حال می‌دانیم که شخص به اعمال شریعت عادل شمرده نمی‌شود بلکه از طریق ایمان به عیسی مسیح، پس ما نیز به مسیح عیسی ایمان آورده‌ایم، تا به ایمان به مسیح و نه به اعمال شریعت عادل شمرده شویم ...» (لطفاً غلاطیان ۲:۱۵-۳:۲۹ را بخوانید). -
